Iskak Mberkahi Yakub Maneh
Dikongkon lunga golèk bojo, Yakub turu ing papan sakécéké kanthi bantal watu lan ngimpi ndeleng andha kang kebak malaékat. Rama kita mbaleni prasetyané Abraham marang wong buronan lan janji bakal nggawa dhèwèké mulih. Yakub tangi kanthi wedi lan nawar.
28 1Banjur Iskak nyeluk Yakub, diberkahi, sarta diweling: “Kowe aja njupuk bojo saka anak-anake wong Kanaan. 2Lungaa menyang Padan-Aram, menyang omahe Betuel, bapakne ibumu, lan njupuka bojo ana ing kana saka anak-anake Laban, sadulure ibumu. 3Muga-muga El-Sadai — Ramamu Kang Mahakwasa — mberkahi kowe, ndadekake kowe subur, lan ngakehake turunmu, nganti kowe dadi golonganing akeh bangsa. 4Muga-muga Panjenengane maringi marang kowe lan turunmu berkahe Abraham, supaya kowe oleh warisan tanah kang saiki kokenggoni minangka wong manca, kang wis diparingake dening Rama kita marang Abraham.”
5Iskak banjur nglilani Yakub mangkat; Yakub lunga menyang Padan-Aram, menyang panggonane Laban anake Betuel wong Aram, sadulure Ribkah, ibune Yakub lan Esap.
6Esap weruh yen Iskak wis mberkahi Yakub lan ngutus dheweke menyang Padan-Aram supaya njupuk bojo saka ing kana, sarta meling nalika mberkahi: “Aja njupuk bojo saka wong wadon Kanaan,” 7lan yen Yakub wis mbangun-turut marang bapak lan ibune sarta wis lunga menyang Padan-Aram. 8Mulane Esap ngerti yen anak-anake wong Kanaan iku ora ndadekake renaning atine Iskak, bapakne. 9Mulane Esap lunga menyang panggonane Ismael lan njupuk Mahalat, anake Ismael bin Abraham, sadulure Nebayot, didadekake bojo kajaba bojo-bojone liyane.
Dalan Menyang Haran
10Yakub lunga saka Bersyeba, nuju menyang Haran. 11Dheweke tekan ing sawijining panggonan lan nginep ing kono, amarga srengengene wis angslup. Banjur njupuk salah sawijining watu ing panggonan kono, dianggo bantal, nuli turu ing panggonan mau. 12Dheweke ngimpi: ana undhak-undhakan kang ngadeg ing bumi, pucuke tekan ing swarga, sarta ana para malaekate Rama kita padha munggah lan mudhun ing undhak-undhakan mau. a a v12 Gusti Yesus ngakoni sarirane minangka undhak-undhakan iki — sesambungan antarane bumi lan swarga, Panjenengane kang dadi marga anggon kita sowan marang Rama kita (Yokanan 1:51).
13Lan ing sadhuwure undhak-undhakan mau jumeneng Rama kita, kang ngandika: “Aku iki Ramamu, Allahe Abraham bapakmu lan Allahe Iskak. Tanah kang saiki kokenggoni turu iki bakal Dakparingake marang kowe lan turunmu. 14Turunmu bakal kaya lebuning bumi; kowe bakal sumebar mangulon, mangetan, mangalor, lan mangidul. Marga saka kowe lan saka turunmu, sakabehing kulawarga ing bumi bakal padha kaberkahan. 15Ngretia: Aku nunggil karo kowe. Aku bakal ngreksa kowe menyang ngendi baen paranmu lan bakal ngirid kowe bali menyang tanah iki. Aku ora bakal ninggal kowe nganti Aku wis netepi apa kang wis Dakjanjekake marang kowe.”
16Yakub nglilir saka turune lan kandha: “Sanyata Rama kita ana ing panggonan iki, nanging aku ora ngerti!” 17Dheweke wedi lan kandha: “Saiba ngeram-eramine panggonan iki! Iki ora liya kajaba daleme Rama kita, lan iki gapuraning swarga.”
18Esuk umun-umun Yakub tangi, njupuk watu kang mau dianggo bantal, didegake minangka tugu, nuli disiram lenga ing pucuke. 19Panggonan mau dijenengake Betel, sanadyan maune kutha iku aran Lus. b b v19 Betel tegese “daleming Allah”; kutha mau maune aran Lus. 20Yakub banjur ngucap janji: “Manawa Gusti Allah nunggil karo aku lan ngreksa aku ing lelampahan kang daklakoni iki, maringi aku roti kanggo pangan lan sandhangan kanggo nyandhang, 21lan aku bisa bali kanthi slamet menyang omahe bapakku, Rama kita bakal dadi Ramaku, 22lan watu kang dakdegake minangka tugu iki bakal dadi daleme Rama kita, sarta saka samubarang kang Paduka paringake dhateng kawula, mesthi kawula badhe ngaturaken saprasadasanipun dhateng Paduka.”