Purwaning Dumadi 27 FHB Father's Heart Bible™

27 ¹Bareng Iskak wis tuwa lan mripate wis lamur, ora bisa ndeleng maneh, banjur ngundang Esap, anake lanang kang mbarep, pangucape: “Anakku.” Wangsulane Esap: “Kula wonten ngriki.”

²Iskak banjur kandha: “Lah, aku wis tuwa; aku ora ngerti kapan dina patiku. ³Mulane saiki jupuken gegamanmu—endhong lan gandhewamu—metua menyang ara-ara, golekna aku buron. ⁴Banjur gawekna aku panganan enak kang dakseneng, lan gawanen mrene supaya dakpangan, supaya nyawaku mberkahi kowe sadurunge aku mati.”

⁵Nalika Iskak kandha marang Esap, anake, Ribkah ngrungokake. Esap banjur lunga menyang ara-ara arep golek buron lan nggawa mulih. ⁶Ribkah banjur kandha marang Yakub, anake: “Aku krungu bapakmu kandha marang Esap, kakangmu, ⁷‘Gawanen aku buron, gawekna aku panganan enak supaya dakpangan, supaya aku mberkahi kowe ing ngarsane Rama kita sadurunge aku mati.’ ⁸Mulane saiki, anakku, rungokna swaraku lan lakonana kanthi persis apa kang dakkandhakake marang kowe. ⁹Lungaa menyang pepanthan, jupukna aku saka kana cempe wedhus loro kang becik, supaya aku bisa nggawe panganan enak kanggo bapakmu, kaya kang disenengi. ¹⁰Banjur aturna marang bapakmu supaya dipangan, satemah bapakmu mberkahi kowe sadurunge mati.”

¹¹Yakub banjur matur marang Ribkah, ibune: “Lah, Esap, kakang kula, punika tiyang ingkang kathah wulunipun, dene kula kulitipun alus. ¹²Manawi bapak nggrayangi kula, kula badhe katingal minangka tukang apus dhateng panjenenganipun, satemah kula badhe ndhatengaken ipat-ipat tumrap kula piyambak, sanes berkah.”

¹³Ibune banjur kandha: “Anakku, ipat-ipatmu iku tumempuha marang aku; mung rungokna swaraku: lungaa, jupukna cempe mau, gawanen mrene.”

¹⁴Yakub banjur lunga, njupuk cempe mau, lan nggawa marang ibune; ibune banjur nggawe panganan enak kaya kang disenengi bapakne. ¹⁵Ribkah banjur njupuk sandhangane Esap, anake mbarep, kang paling apik, kang disimpen ana ing omah, banjur dienggokake marang Yakub, anake wuragil. ¹⁶Tangan lan guluning Yakub kang alus ditutupi nganggo walulang cempe mau. ¹⁷Panganan enak lan roti kang wis digawe mau banjur dipasrahake marang Yakub, anake.

¹⁸Yakub banjur sowan marang bapakne, matur: “Bapak.” Wangsulane bapakne: “Iya, aku ana kene. Sapa kowe, anakku?”

¹⁹Yakub matur marang bapakne: “Kula Esap, pembajeng panjenengan. Kula sampun nglampahi kados dhawuh panjenengan. Mugi panjenengan jumeneng lenggah lan nedha buron kula, supados nyawa panjenengan mberkahi kula.”

²⁰Iskak banjur takon marang anake: “Kok cepet temen anggonmu oleh, anakku?” Wangsulane: “Awit Rama panjenengan maringi kula kabegjan.”

²¹Iskak banjur kandha marang Yakub: “Mrenea cedhak, anakku, supaya kowe dakgrayangi, supaya aku ngerti apa kowe iki pancen anakku Esap apa dudu.”

²²Yakub banjur nyedhaki Iskak, bapakne; Iskak banjur nggrayangi dheweke, nuli kandha: “Swarane iki swarane Yakub, nanging tangane iku tangane Esap.” ²³Iskak ora niteni dheweke, awit tangane Yakub wuluen kaya tangane Esap, kakangne, mulane Iskak banjur mberkahi dheweke. ²⁴Iskak banjur takon: “Apa kowe iki pancen anakku Esap?” Wangsulane: “Inggih, kula.”

²⁵Iskak banjur kandha: “Ladekna buron anakku marang aku, supaya nyawaku mberkahi kowe.” Yakub banjur ngladekake marang bapakne, lan bapakne mangan; Yakub iya ngaturake anggur, banjur diombe.

²⁶Iskak, bapakne, banjur kandha: “Mrenea cedhak, anakku, lan ngarasa aku.” ²⁷Yakub banjur nyedhak lan ngaras bapakne. Iskak ngambus gandaning sandhangane, banjur mberkahi dheweke, pangucape: “Delengen—gandane anakku iku kaya gandane ara-ara kang wis diberkahi dening Rama kita. ²⁸Muga-muga Rama kita maringana kowe ebun saka langit lan kasuburaning bumi, sarta gandum lan anggur anyar kang luber. ²⁹Muga para bangsa padha ngladeni kowe lan para umat padha sujud marang kowe. Kuwasanana para sadulurmu, lan muga para anake ibumu padha sujud marang kowe. Kena ing ipat-ipat saben wong kang ngipat-ipati kowe, lan binerkahan saben wong kang mberkahi kowe.”

³⁰Bareng Iskak mentas rampung anggone mberkahi Yakub, lan Yakub lagi bae metu saka ngarsane Iskak, bapakne, Esap, kakangne, teka bali saka anggone mbebedag. ³¹Dheweke uga nggawe panganan enak, banjur digawa marang bapakne, sarta matur marang bapakne: “Mugi bapak jumeneng lan nedha buron anakipun, supados nyawa panjenengan mberkahi kula.”

³²Iskak, bapakne, banjur takon marang dheweke: “Sapa kowe?” Wangsulane: “Kula anak panjenengan, pembajeng panjenengan, Esap.”

³³Iskak banjur gumeter banget, pangucape: “Yen mangkono, sapa ta kang mbebedag buron lan nggawa marang aku? Aku wis mangan kabeh sadurunge kowe teka, lan wis dakberkahi—iya, dheweke bakal binerkahan!”

³⁴Bareng Esap krungu pangucape bapakne, banjur njerit kanthi swara seru lan getir banget, sarta matur marang bapakne: “Kula ugi berkahana, dhuh bapak!”

³⁵Iskak banjur kandha: “Adhimu teka kanthi akal cidra lan wis njupuk berkahmu.”

³⁶Esap banjur matur: “Punapa boten leres anggenipun dipunwastani Yakub? Piyambakipun sampun ngapusi kula kaping kalih: hak pambajeng kula sampun dipunpendhet, lan samangke berkah kula ugi dipunpendhet.” Esap banjur matur malih: “Punapa panjenengan boten nyadhiyakaken berkah kangge kula?”

³⁷Iskak banjur mangsuli Esap: “Lah, dheweke wis dakdadekake bendaramu, lan sadulure kabeh wis dakwenehake dadi abdine, sarta dheweke wis dakcukupi nganggo gandum lan anggur anyar. Dadi apa maneh kang bisa daktindakake kanggo kowe, anakku?”

³⁸Esap banjur matur marang bapakne: “Punapa panjenengan namung kagungan berkah satunggal, dhuh bapak? Kula ugi berkahana, dhuh bapak!” Esap banjur nangis kanthi swara seru.

³⁹Iskak, bapakne, banjur mangsuli marang dheweke: “Lah—papan padununganmu bakal adoh saka kasuburaning bumi, lan adoh saka ebun saka langit ing dhuwur. ⁴⁰Saka pedhangmu kowe bakal urip, lan kowe bakal ngladeni adhimu. Nanging besuk yen kowe mbalela, kowe bakal nguwalake pasangane saka gulumu.”

⁴¹Esap banjur sengit marang Yakub amarga berkah kang wis diwenehake dening bapakne, lan ngunandika sajroning atine: “Dina panangisan kanggo bapakku wis cedhak; sawise iku aku bakal mateni Yakub, adhiku.”

⁴²Nalika dikandhani bab tembunge Esap, anake mbarep, Ribkah banjur ngundang Yakub, anake wuragil, sarta kandha: “Esap, kakangmu, lagi nglipur atine tumrap kowe—dheweke duwe niyat arep mateni kowe. ⁴³Mulane saiki, anakku, rungokna swaraku: tangia, mlayua menyang panggonane Laban, kakangku, ing Haran. ⁴⁴Manggona karo dheweke sawatara mangsa—nganti tumungkule nepsune kakangmu, ⁴⁵nganti nepsune kakangmu lilih saka kowe lan dheweke lali marang apa kang wis koktindakake marang dheweke. Sawise iku aku bakal kongkonan njupuk kowe saka kana. Yagene aku kudu kelangan kowe sakloron ing dina siji?”

⁴⁶Ribkah banjur matur marang Iskak: “Kula jeleh dhateng gesang kula amargi tiyang-tiyang estri Het punika. Manawi Yakub mendhet bojo saking anak-anak estrinipun Het, saking tanah ngriki, kangge punapa kula gesang?”