پيدائش 27 FHB Father's Heart Bible™

27 ¹جڏهن اسحاق پوڙهو ٿيو ۽ سندس اکين جي روشني ايتري گھٽجي وئي جو ڏسي نہ سگهيو، تڏهن پنهنجي وڏي پٽ عيسو کي سڏي چيائين تہ ”منهنجا پٽ.“ هن وراڻيو تہ ”آءٌ حاضر آهيان.“

²اسحاق چيو تہ ”ڏس، آءٌ پوڙهو ٿي ويو آهيان ۽ پنهنجي موت جو ڏينهن نہ ٿو ڄاڻان. ³تنهنڪري هاڻي پنهنجو سامان، ترڪش ۽ ڪمان، کڻي ٻنيءَ ڏانهن وڃ ۽ مون لاءِ شڪار ڪري اچ. ⁴پوءِ جيڪو لذيذ کاڌو مون کي پسند آهي، سو تيار ڪري مون وٽ آڻ تہ آءٌ کايان، جيئن مرڻ کان اڳ منهنجو جيءُ توکي برڪت ڏئي.“

⁵جڏهن اسحاق پنهنجي پٽ عيسو سان ڳالهائي رهيو هو، تڏهن رفقه ٻڌي رهي هئي. عيسو شڪار ڪري آڻڻ لاءِ ٻنيءَ ڏانهن هليو ويو. ⁶رفقه پنهنجي پٽ يعقوب کي چيو تہ ”مون تنهنجي پيءُ کي تنهنجي ڀاءُ عيسو کي هيئن چوندي ٻڌو تہ ⁷’مون وٽ شڪار آڻ ۽ مون لاءِ لذيذ کاڌو تيار ڪر تہ آءٌ کايان ۽ مرڻ کان اڳ اسان جي پيءُ جي حضور ۾ توکي برڪت ڏيان.‘ ⁸تنهنڪري هاڻي، اي منهنجا پٽ، منهنجي ڳالهه ٻڌ ۽ جيڪو آءٌ توکي چوان ٿي، سو ئي ڪر. ⁹ڌڻ ڏانهن وڃي اتان مون وٽ ٻه سٺا ٻڪريءَ جا ٻچا کڻي اچ، تہ آءٌ تنهنجي پيءُ لاءِ جهڙو هن کي پسند آهي، تهڙو لذيذ کاڌو تيار ڪريان. ¹⁰پوءِ اهو پنهنجي پيءُ وٽ کڻي وڃ تہ هو کائي ۽ مرڻ کان اڳ توکي برڪت ڏئي.“

¹¹يعقوب پنهنجي ماءُ رفقه کي چيو تہ ”ڏس، منهنجو ڀاءُ عيسو وارن وارو ماڻهو آهي ۽ آءٌ لسو آهيان. ¹²جيڪڏهن منهنجي پيءُ مون کي ڇهي ڏٺو تہ هن کي آءٌ ٺڳ لڳندس ۽ برڪت بدران پنهنجي مٿان لعنت آڻيندس.“

¹³سندس ماءُ چيائينس تہ ”اي منهنجا پٽ، تنهنجي لعنت مون تي پوي؛ رڳو منهنجي ڳالهه ٻڌ: وڃ، اهي مون وٽ آڻ.“

¹⁴سو يعقوب وڃي ٻچا کڻي پنهنجي ماءُ وٽ آندائين، ۽ ماءُ اهڙو لذيذ کاڌو تيار ڪيو جيڪو سندس پيءُ کي پسند هو. ¹⁵پوءِ رفقه پنهنجي وڏي پٽ عيسو جا گهر ۾ پاڻ وٽ رکيل بهترين ڪپڙا کڻي پنهنجي ننڍي پٽ يعقوب کي پهرايا. ¹⁶ٻڪرين جي کلن سان سندس هٿ ۽ سندس لسي ڳچي ڍڪي ڇڏيائين. ¹⁷پوءِ پنهنجو تيار ڪيل لذيذ کاڌو ۽ ماني پنهنجي پٽ يعقوب جي هٿ ۾ ڏنائين.

¹⁸يعقوب پنهنجي پيءُ وٽ اچي چيو تہ ”اي منهنجا ابا.“ هن وراڻيو تہ ”آءٌ حاضر آهيان. اي منهنجا پٽ، تون ڪير آهين؟“

¹⁹يعقوب پنهنجي پيءُ کي چيو تہ ”آءٌ عيسو، تنهنجو پهريون ڄاول پٽ آهيان. جيڪو تو مون کي چيو هو، سو مون ڪيو آهي. مهرباني ڪري اُٿي ويهه ۽ منهنجو شڪار کاءُ، تہ تنهنجو جيءُ مون کي برڪت ڏئي.“

²⁰اسحاق پنهنجي پٽ کي پڇيو تہ ”اي منهنجا پٽ، تو ايڏي جلدي ڪيئن لڌو؟“ هن وراڻيو تہ ”ڇاڪاڻ تہ تنهنجي پيءُ مون کي ڪاميابي بخشي.“

²¹اسحاق يعقوب کي چيو تہ ”اي منهنجا پٽ، مهرباني ڪري ويجهو اچ، تہ آءٌ توکي ڇهي ڄاڻان تہ تون واقعي منهنجو پٽ عيسو آهين يا نہ.“

²²جڏهن يعقوب پنهنجي پيءُ اسحاق جي ويجهو ويو، تڏهن هن کيس ڇهي چيو تہ ”آواز تہ يعقوب جو آهي، پر هٿ عيسو جا آهن.“ ²³اسحاق کيس سڃاڻي نہ سگهيو، ڇاڪاڻ تہ يعقوب جا هٿ سندس ڀاءُ عيسو جي هٿن وانگر وارن وارا هئا؛ تنهنڪري هن کيس برڪت ڏني. ²⁴هن پڇيو تہ ”ڇا تون واقعي منهنجو پٽ عيسو آهين؟“ هن چيو تہ ”آءٌ آهيان.“

²⁵اسحاق چيو تہ ”منهنجي پٽ جو شڪار مون کي پيش ڪر، تہ منهنجو جيءُ توکي برڪت ڏئي.“ يعقوب کيس پيش ڪيو ۽ هن کاڌو؛ شراب آندائينس ۽ هن پيتو.

²⁶پوءِ سندس پيءُ اسحاق کيس چيو تہ ”اي منهنجا پٽ، ويجهو اچ ۽ مون کي چمي ڏي.“ ²⁷سو يعقوب ويجهو آيو ۽ کيس چميائين. اسحاق سندس ڪپڙن جي خوشبوءِ سنگهي، کيس برڪت ڏني ۽ چيائين تہ ”ڏس، منهنجي پٽ جي خوشبوءِ ان ٻنيءَ جي خوشبوءِ جهڙي آهي، جنهن کي اسان جي پيءُ برڪت ڏني آهي. ²⁸اسان جو پيءُ توکي آسمان جو اوس، زمين جي زرخيزي، ۽ اناج ۽ نئين شراب جي گهڻائي ڏئي. ²⁹قومون تنهنجي خدمت ڪن ۽ اُمتون توکي سجدو ڪن. پنهنجن ڀائرن تي حڪمراني ڪر ۽ تنهنجي ماءُ جا پٽ توکي سجدو ڪن. جيڪي توتي لعنت وجهن سي لعنتي ٿين، ۽ جيڪي توکي برڪت ڏين سي برڪت وارا ٿين.“

³⁰جڏهن اسحاق يعقوب کي برڪت ڏئي فارغ ٿيو ۽ يعقوب پنهنجي پيءُ اسحاق جي حضور مان مس نڪتو هو، تڏهن سندس ڀاءُ عيسو شڪار تان موٽي آيو. ³¹هن بہ لذيذ کاڌو تيار ڪري پنهنجي پيءُ وٽ آندو ۽ چيائينس تہ ”اي ابا، اُٿ ۽ پنهنجي پٽ جي شڪار مان کاءُ، تہ تنهنجو جيءُ مون کي برڪت ڏئي.“

³²سندس پيءُ اسحاق پڇيس تہ ”تون ڪير آهين؟“ هن وراڻيو تہ ”آءٌ تنهنجو پٽ، تنهنجو پهريون ڄاول عيسو آهيان.“

³³اسحاق ڏاڍو ڏڪي ويو ۽ چيائين تہ ”پوءِ اهو ڪير هو جنهن شڪار ڪري مون وٽ آندو؟ تنهنجي اچڻ کان اڳ مون اهو سڀ کاڌو ۽ هن کي برڪت ڏني—ها، هو برڪت وارو ئي ٿيندو!“

³⁴جڏهن عيسو پنهنجي پيءُ جون ڳالهيون ٻڌيون، تڏهن ڏاڍي وڏي ۽ ڪڙي رڙ ڪڍي پنهنجي پيءُ کي چيائين تہ ”اي منهنجا ابا، مون کي بہ برڪت ڏي!“

³⁵اسحاق چيو تہ ”تنهنجو ڀاءُ ٺڳيءَ سان اچي تنهنجي برڪت کڻي ويو.“

³⁶عيسو چيو تہ ”ڇا هن جو نالو يعقوب صحيح ئي نہ رکيو ويو آهي؟ هن مون کي ٻه ڀيرا ٺڳيو آهي: هن منهنجو پهريون ڄاول هجڻ جو حق کسيو ۽ هاڻي منهنجي برڪت بہ کسي ورتي اٿس.“ پوءِ هن پڇيو تہ ”ڇا تو مون لاءِ ڪا برڪت نہ رکي آهي؟“

³⁷اسحاق عيسو کي وراڻيو تہ ”ڏس، مون کيس تو تي مالڪ بڻايو آهي، سندس سڀ ڀائر کيس نوڪر ڪري ڏنا آهن، ۽ کيس اناج ۽ نئين شراب سان پاليو آهي. تہ پوءِ اي منهنجا پٽ، آءٌ تو لاءِ ڇا ڪريان؟“

³⁸عيسو پنهنجي پيءُ کي چيو تہ ”اي منهنجا ابا، ڇا تو وٽ رڳو هڪڙي ئي برڪت آهي؟ اي منهنجا ابا، مون کي بہ برڪت ڏي!“ عيسو وڏي آواز سان روئي پيو.

³⁹پوءِ سندس پيءُ اسحاق کيس وراڻيو تہ ”ڏس، تنهنجو ٺڪاڻو زمين جي زرخيزيءَ کان پري، ۽ مٿان آسمان جي اوس کان پري هوندو. ⁴⁰تون پنهنجي تلوار تي جيئندين ۽ پنهنجي ڀاءُ جي خدمت ڪندين. پر جڏهن تون بيقرار ٿيندين، تڏهن سندس جوا کي پنهنجي ڳچيءَ تان ڀڃي ڇڏيندين.“

⁴¹عيسو يعقوب سان ان برڪت جي ڪري ڪينو رکيو جيڪا سندس پيءُ يعقوب کي ڏني هئي، ۽ پاڻ ۾ چيائين تہ ”منهنجي پيءُ جي ماتم جا ڏينهن ويجها آهن؛ پوءِ آءٌ پنهنجي ڀاءُ يعقوب کي ماريندس.“

⁴²جڏهن رفقه کي ٻڌايو ويو تہ سندس وڏي پٽ عيسو ڇا چيو آهي، تڏهن هن پنهنجي ننڍي پٽ يعقوب کي سڏائي چيو تہ ”ڏس، تنهنجو ڀاءُ عيسو تنهنجي باري ۾ پاڻ کي تسلي ڏئي رهيو آهي—توکي مارڻ جو ارادو اٿس. ⁴³تنهنڪري هاڻي، اي منهنجا پٽ، منهنجي ڳالهه ٻڌ: اُٿي حاران ۾ منهنجي ڀاءُ لابان ڏانهن ڀڄي وڃ. ⁴⁴ڪجهه وقت هن وٽ رهه، جيستائين تنهنجي ڀاءُ جو غضب ٿڌو ٿئي، ⁴⁵جيستائين تنهنجي ڀاءُ جو غصو توتان ٽري وڃي ۽ جيڪي تو هن سان ڪيو، سو وساري ڇڏي. پوءِ آءٌ ماڻهو موڪلي توکي اتان گهرائيندس. هڪ ئي ڏينهن ۾ ٻنهي کان ڇو محروم ٿيان؟“

⁴⁶رفقه اسحاق کي چيو تہ ”انهن حتي زالن جي ڪري مون کي پنهنجي حياتيءَ کان بيزاري ٿي آهي. جيڪڏهن يعقوب هن ملڪ جي حتي جي ڌيئرن مان ڪا زال وٺي، تہ آءٌ ڇو جيئان؟“