پيدائش 28 FHB Father's Heart Bible™

28 ¹پوءِ اسحاق يعقوب کي سڏي، کيس برڪت ڏني ۽ حڪم ڪيائينس تہ ”ڪنعان جي ڌيئرن مان ڪا زال نہ وٺج. ²اُٿي فدان ارام ۾ پنهنجي نانو بتوايل جي گھر وڃ، ۽ اتي پنهنجي ماما لابن جي ڌيئرن مان پاڻ لاءِ زال وٺ. ³ال شداي، جيڪو تنهنجو قادر مطلق پيءُ آهي، تو کي برڪت ڏئي، ثمردار ڪري ۽ وڌائي، جيئن تون قومن جو هڪ وڏو جٿو ٿي پوين. ⁴هو تو کي ۽ تو سان گڏ تنهنجي اولاد کي ابراهيم جي برڪت ڏئي، تہ جنهن ملڪ ۾ تون پرديسي ٿي رهين ٿو، ۽ جيڪو ابراهيم کي اسان جي پيءُ ڏنو هو، تنهن جو تون وارث ٿين.“

⁵اسحاق يعقوب کي موڪليو، ۽ هو فدان ارام ۾ ارامي بتوايل جي پٽ لابن وٽ هليو ويو، جيڪو ربقه جو ڀاءُ هو، ۽ ربقه يعقوب ۽ عيسو جي ماءُ هئي.

⁶عيسو کي معلوم ٿيو تہ اسحاق يعقوب کي برڪت ڏئي کيس اتان زال وٺڻ لاءِ فدان ارام موڪليو هو، ۽ برڪت ڏيڻ مهل کيس تاڪيد ڪيو هئائين تہ ”ڪنعاني عورتن مان زال نہ وٺج،“ ⁷ان سان گڏ هن اهو بہ ڄاتو تہ يعقوب پنهنجي پيءُ ۽ ماءُ جو چيو مڃي فدان ارام هليو ويو هو. ⁸تنهنڪري عيسو سمجھيو تہ ڪنعان جون ڌيئرون سندس پيءُ اسحاق کي پسند نہ هيون. ⁹تنهنڪري عيسو اسماعيل وٽ ويو، ۽ پنهنجين ٻين زالن کان سواءِ ابراهيم جي پٽ اسماعيل جي ڌيءُ، نبايوت جي ڀيڻ محلات کي زال ڪري ورتائين.

حاران ڏانهن سفر

¹⁰يعقوب بيرسبع کان نڪري حاران ڏانهن روانو ٿيو. ¹¹هڪ هنڌ پهتو ۽ رات اتي رهيو، ڇاڪاڻ تہ سج لهي ويو هو؛ پوءِ اتان جي پٿرن مان هڪ پٿر کڻي پنهنجي مٿي هيٺان رکيائين ۽ ان هنڌ تي سمهڻ لاءِ ليٽي پيو. ¹²خواب ڏٺائين تہ زمين تي هڪ ڏاڪڻ بيٺل هئي، جنهن جو مٿو آسمان تائين پهتل هو، ۽ ان تي اسان جي پيءُ جا ملائڪ چڙهندا ۽ لهندا هئا. ^a a v12 يسوع پاڻ کي هن ڏاڪڻ طور ظاهر ڪري ٿو — زمين ۽ آسمان جي وچ ۾ ڳنڍيندڙ، اهو جنهن جي وسيلي اسين اسان جي پيءُ وٽ اچون ٿا (يوحنا 1:51).

¹³ان جي مٿان اسان جو پيءُ بيٺل هو، جنهن فرمايو تہ ”آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان، تنهنجي ابي ابراهيم ۽ اسحاق جو خدا. جنهن ملڪ تي تون ليٽيو پيو آهين، سو آءٌ تو کي ۽ تنهنجي اولاد کي ڏيندس. ¹⁴تنهنجو اولاد زمين جي مٽيءَ وانگر ٿيندو؛ تون اولهه، اوڀر، اتر ۽ ڏکڻ ڏانهن پکڙجي ويندين. تو ۾ ۽ تنهنجي اولاد ۾ زمين جا سڀ گھراڻا برڪت وارا ٿيندا. ¹⁵ڏس، آءٌ تو سان آهيان. تون جتي بہ وڃيندين، آءٌ تنهنجي سنڀال ڪندس ۽ تو کي هن ملڪ ۾ موٽائي آڻيندس. جيستائين آءٌ اهو پورو نہ ڪريان جيڪو وعدو مون تو سان ڪيو آهي، تيستائين تو کي نہ ڇڏيندس.“

¹⁶يعقوب ننڊ مان جاڳي چيو تہ ”بيشڪ اسان جو پيءُ هن هنڌ تي آهي، ۽ مون کي خبر نہ هئي!“ ¹⁷هو ڊنو ۽ چيائين تہ ”ڪيڏو نہ هيبتناڪ آهي هي هنڌ! هي اسان جي پيءُ جي گھر کانسواءِ ٻيو ڪجھ ناهي، ۽ هي آسمان جو دروازو آهي.“

¹⁸يعقوب صبح سوير اُٿيو، جيڪو پٿر پنهنجي مٿي هيٺان رکيو هئائين سو کڻي ٿنڀي طور بيهاريائين ۽ ان جي مٿان تيل اوتيائين. ¹⁹ان هنڌ جو نالو بيت ايل رکيائين، جيتوڻيڪ ان شهر جو اڳيون نالو لوز هو. ^b b v19 بيت ايل جو مطلب ”خدا جو گھر“ آهي؛ اهو شهر اڳي لوز سڏبو هو. ²⁰يعقوب منت مڃي چيو تہ ”جيڪڏهن خدا مون سان گڏ هوندو، ۽ هن سفر ۾ جيڪو آءٌ ڪري رهيو آهيان منهنجي سنڀال ڪندو، مون کي کائڻ لاءِ ماني ۽ پائڻ لاءِ ڪپڙا ڏيندو، ²¹ان سان گڏ جيڪڏهن آءٌ سلامتيءَ سان پنهنجي پيءُ جي گھر موٽي اچان، تہ اسان جو پيءُ منهنجو پيءُ ٿيندو، ²²۽ هي پٿر، جيڪو مون ٿنڀي طور بيهاريو آهي، اسان جي پيءُ جو گھر ٿيندو؛ ۽ جيڪي ڪجھ تون مون کي ڏيندين، تنهن مان ڏهون حصو آءٌ ضرور تو کي ڏيندس.“