Yaratılış 28

28 ¹İshak Yakup'u çağırdı, onu kutsadı ve ona şu buyruğu verdi: «Kenanlı kızlardan kendine eş alma. ²Kalk, Paddan-Aram'a, annenin babası Betuel'in evine git ve orada dayın Lavan'ın kızlarından kendine bir eş al. ³El-Şadday —Her Şeye Gücü Yeten Baban— seni kutsasın, verimli kılsın, çoğaltsın da halklar topluluğu ol. ⁴İbrahim'in kutsamasını sana ve seninle birlikte soyuna versin; öyle ki, Babamız'ın İbrahim'e verdiği, yabancı olarak yaşadığın bu ülkeyi miras alasın.»

⁵İshak Yakup'u yolcu etti; Yakup Paddan-Aram'a, Yakup ile Esav'ın annesi Rebeka'nın kardeşi, Aramlı Betuel oğlu Lavan'ın yanına gitti.

⁶Esav, İshak'ın Yakup'u kutsayıp oradan bir eş alması için Paddan-Aram'a gönderdiğini, onu kutsarken ona «Kenanlı kadınlardan eş alma» diye buyurduğunu, ⁷ve Yakup'un annesiyle babasına boyun eğip Paddan-Aram'a gittiğini gördü. ⁸Böylece Esav, Kenanlı kızların babası İshak'ın hoşuna gitmediğini anladı. ⁹Bunun üzerine Esav İsmail'e gitti ve daha önce sahip olduğu eşlerine ek olarak, İbrahim oğlu İsmail'in kızı, Nevayot'un kızkardeşi Mahalat'ı eş olarak aldı.

Harran'a Giden Yol

¹⁰Yakup Beer-Şeva'dan ayrıldı ve Harran'a doğru yola çıktı. ¹¹Bir yere varıp geceyi orada geçirdi, çünkü güneş batmıştı. Oranın taşlarından birini alıp başının altına koydu ve o yerde uyumak için uzandı. ¹²Düş gördü: yeryüzüne dikilmiş, tepesi göğe erişen bir merdiven vardı ve Babamız'ın melekleri onun üzerinde çıkıp iniyorlardı. ^a a v12 İsa kendini bu merdiven olarak tanıtır — yer ile gök arasındaki bağ, kendisi aracılığıyla Babamız'a geldiğimiz kişi (Yuhanna 1:51).

¹³Ve işte Babamız onun üzerinde durup şöyle dedi: «Ben senin Baban'ım, atan İbrahim'in Tanrısı ve İshak'ın Tanrısı'yım. Üzerinde yattığın toprağı sana ve soyuna vereceğim. ¹⁴Soyun yeryüzünün tozu gibi olacak; batıya, doğuya, kuzeye ve güneye yayılacaksın. Yeryüzünün bütün halkları sende ve soyunda kutsanacak. ¹⁵Şunu bil: Ben seninleyim. Gideceğin her yerde seni koruyacağım ve seni bu ülkeye geri getireceğim. Sana verdiğim sözü yerine getirmeden seni bırakmayacağım.»

¹⁶Yakup uykusundan uyandı ve dedi ki: «Babamız gerçekten bu yerdeymiş de ben bilmemişim!» ¹⁷Korktu ve şöyle dedi: «Bu yer ne kadar heybetli! Burası Babamız'ın evinden başka bir şey değil, işte göğün kapısı burası.»

¹⁸Yakup sabah erkenden kalktı, başının altına koyduğu taşı alıp onu bir dikili taş olarak dikti ve üzerine yağ döktü. ¹⁹O yere Beytel adını verdi; ne var ki kentin önceki adı Luz'du. ^b b v19 Beytel «Tanrı'nın evi» anlamına gelir; kent daha önce Luz diye anılırdı. ²⁰Yakup bir adak adayarak dedi ki: «Eğer Tanrı benimle olur, çıktığım bu yolculukta beni korur, yemem için ekmek, giymem için giysi verirse, ²¹ve babamın evine esenlikle dönersem, Babamız benim Babam olacak, ²²ve dikili taş olarak diktiğim bu taş Babamız'ın evi olacak; bana vereceğin her şeyin de ondalığını sana kesinlikle sunacağım.»