Ishaku Ya Kira Isuwa

Ishaku, makaho kuma yana shirin mutuwa, ya aiki Isuwa ya kawo masa abinci. Rifkatu ta sa wa Yakubu fatun awaki don ya sace albarkar, Ishaku kuwa ya ba da ita. Babu albarka ta biyu ga Isuwa, sai magana mai tsanani kawai, Yakubu kuwa dole ya gudu don ransa.

Babi na 27.

Da Ishaku ya tsufa, idanunsa kuma suka dushe har ba ya iya gani, sai ya kira Isuwa babban ɗansa ya ce masa, “Ɗana.” Ya amsa ya ce, “Ga ni.”

Ishaku ya ce, “Ga shi, na tsufa; ban san ranar mutuwata ba. Yanzu ka ɗauki kayanka, kwari da baka, ka fita zuwa daji ka kama mini naman jeji. Sa'an nan ka dafa mini abinci mai daɗi wanda nake so, ka kawo mini in ci, domin raina yă sa maka albarka kafin in mutu.”

Rifkatu tana sauraro sa'ad da Ishaku yake magana da ɗansa Isuwa. Isuwa ya fita zuwa daji don yă kama naman jeji yă kawo. Rifkatu ta ce wa ɗanta Yakubu, “Ga shi, na ji mahaifinka yana gaya wa ɗan'uwanka Isuwa, ‘Ka kawo mini naman jeji, ka dafa mini abinci mai daɗi in ci, domin in sa maka albarka a gaban Ubanmu kafin in mutu.’ To yanzu, ɗana, ka saurari muryata, ka kuma yi daidai abin da na faɗa maka. Ka tafi wurin garken, ka kawo mini 'yan awaki biyu masu kyau daga can, domin in dafa wa mahaifinka abinci mai daɗi, kamar yadda yake so. Sa'an nan ka kai wa mahaifinka yă ci, domin yă sa maka albarka kafin yă mutu.”

Yakubu ya ce wa mahaifiyarsa Rifkatu, “Ga shi, Isuwa ɗan'uwana mutum ne mai gashi, ni kuwa jikina santsi ne. In mahaifina ya taɓa ni fa? Zan zama kamar mai ruɗi a gare shi, in kuma jawo wa kaina la'ana, ba albarka ba.”

Mahaifiyarsa ta ce, “Ɗana, bari la'anarka ta kama ni, kawai dai ka saurari muryata; ka tafi, ka kawo mini su.”

Sai Yakubu ya tafi, ya ɗauki awakin, ya kawo wa mahaifiyarsa, ita kuwa ta dafa abinci mai daɗi wanda mahaifinsa yake so. Sa'an nan Rifkatu ta ɗauki tufafi mafi kyau na Isuwa babban ɗanta, waɗanda suke tare da ita a gida, ta sa wa Yakubu ƙaramin ɗanta. Ta rufe hannuwansa da wuyansa mai santsi da fatun awakin. Sa'an nan ta ba wa ɗanta Yakubu abinci mai daɗi da gurasar da ta yi.

Yakubu ya zo wurin mahaifinsa ya ce, “Baba.” Ya ce, “Ga ni. Kai wane ne, ɗana?”

Yakubu ya ce wa mahaifinsa, “Ni ne Isuwa, ɗan farinka. Na yi yadda ka faɗa mini. Ina roƙonka ka tashi ka zauna ka ci naman jejina, domin ranka yă sa mini albarka.”

Ishaku ya tambayi ɗansa, “Yaya ka same shi da sauri haka, ɗana?” Ya ce, “Domin Ubanka ya ba ni nasara.”

Ishaku ya ce wa Yakubu, “Ina roƙonka ka matso kusa, ɗana, domin in taɓa ka, in san ko tabbas kai ne ɗana Isuwa ko babu.”

Yakubu ya matsa wurin mahaifinsa Ishaku, shi kuwa ya taɓa shi ya ce, “Muryar, muryar Yakubu ce, amma hannuwan, hannuwan Isuwa ne.” Ishaku bai gane shi ba, domin hannuwan Yakubu suna da gashi kamar hannuwan ɗan'uwansa Isuwa, saboda haka Ishaku ya sa masa albarka. Ya tambaya, “Tabbas kai ne ɗana Isuwa?” Ya ce, “I, ni ne.”

Ishaku ya ce, “Kawo mini naman jejin ɗana in ci, domin raina yă sa maka albarka.” Yakubu ya kawo masa, ya kuwa ci; ya kawo masa ruwan inabi, ya kuwa sha.

Sa'an nan mahaifinsa Ishaku ya ce masa, “Matso kusa, ɗana, ka sumbace ni.” Sai Yakubu ya matso kusa ya sumbace shi. Ishaku ya ji ƙanshin tufafinsa, ya sa masa albarka, ya ce, “Ga shi, ƙanshin ɗana yana kama da ƙanshin gona wadda Ubanmu ya sa wa albarka. Ubanmu yă ba ka raɓar sama da wadatar ƙasa, da yalwar hatsi da sabon ruwan inabi. Bari al'ummai su bauta maka, kabilu kuma su rusuna maka. Ka yi mulkin 'yan'uwanka, bari 'ya'yan mahaifiyarka su rusuna maka. La'ananne ne duk wanda ya la'anta ka, mai albarka kuma duk wanda ya sa maka albarka.”

Nan da nan da Ishaku ya gama sa wa Yakubu albarka, Yakubu kuwa bai daɗe da fita daga gaban mahaifinsa Ishaku ba, sai ɗan'uwansa Isuwa ya dawo daga farauta. Shi ma ya dafa abinci mai daɗi, ya kawo wa mahaifinsa, ya ce wa mahaifinsa, “Bari mahaifina yă tashi yă ci daga naman jejin ɗansa, domin ranka yă sa mini albarka.”

Mahaifinsa Ishaku ya tambaye shi, “Kai wane ne?” Ya ce, “Ni ne ɗanka, ɗan farinka, Isuwa.”

Ishaku ya yi rawar jiki ƙwarai ya ce, “To, wa ya kama naman jeji ya kawo mini? Na ci shi duka kafin ka zo, na kuma sa masa albarka, I, zai zama mai albarka!”

Da Isuwa ya ji maganar mahaifinsa, sai ya yi kuka da ƙarfi ƙwarai mai zafi ya ce wa mahaifinsa, “Ka sa mini albarka ni ma, baba!”

Ishaku ya ce, “Ɗan'uwanka ya zo da makirci ya ƙwace albarkarka.”

Isuwa ya ce, “Ba daidai ba ne aka kira shi Yakubu? Ga shi ya ruɗe ni sau biyu ke nan: ya karɓe gādona na ɗan fari, yanzu kuma ya karɓe albarkata.” Sa'an nan ya tambaya, “Ba ka ajiye mini wata albarka ba?”

Ishaku ya amsa wa Isuwa ya ce, “Ga shi, na mai da shi shugaba a kanka, na kuma ba shi dukan 'yan'uwansa su zama bayinsa, na riƙe shi da hatsi da sabon ruwan inabi. To me zan iya yi maka, ɗana?”

Isuwa ya ce wa mahaifinsa, “Albarka ɗaya tak kake da ita, baba? Ka sa mini albarka ni ma, baba!” Isuwa ya ɗaga murya ya yi kuka.

Sa'an nan mahaifinsa Ishaku ya amsa masa ya ce, “Ga shi, mazauninka zai kasance nesa da wadatar ƙasa, da kuma nesa da raɓar sama daga bisa. Da takobinka za ka rayu, za ka kuma bauta wa ɗan'uwanka. Amma sa'ad da ka ƙosa, za ka karya karkiyarsa daga wuyanka.”

Isuwa ya riƙe wa Yakubu haushi saboda albarkar da mahaifinsa ya sa masa, ya ce a zuciyarsa, “Kwanakin makokin mahaifina sun kusa; sa'an nan zan kashe ɗan'uwana Yakubu.”

Da aka gaya wa Rifkatu abin da babban ɗanta Isuwa ya faɗa, sai ta aika a kira ƙaramin ɗanta Yakubu ta ce masa, “Ga shi, ɗan'uwanka Isuwa yana ta'azantar da kansa game da kai, yana niyyar kashe ka. Yanzu, ɗana, ka saurari muryata; ka tashi, ka gudu zuwa wurin ɗan'uwana Laban a Haran. Ka zauna tare da shi na ɗan lokaci, sai fushin ɗan'uwanka ya huce, sai hasalar ɗan'uwanka ta juya daga gare ka, ya kuma manta da abin da ka yi masa. Sa'an nan zan aika a dawo da kai daga can. Me ya sa zan rasa ku biyu a rana ɗaya?”

Rifkatu ta ce wa Ishaku, “Na gaji da raina saboda waɗannan matan Hittiyawa. In Yakubu ya auro mata daga cikin 'ya'yan Het, daga cikin wannan ƙasa, me zai sa in yi rayuwa?”