پېدايښت 26 FHB Father's Heart Bible™

26 ¹نو په هغه مُلک کښې قحط راغلو، سوا د هغه مخکښې قحط نه چې د اِبراهيم په وختونو کښې راغلے وو. نو اسحاق د فلستيانو بادشاه ابى مَلِک ته، جرار ته لاړو.

²زمونږ پلار هغۀ ته ښکاره شو او وفرمائيل چې، ”مِصر ته مۀ کوز شه، بلکې په هغه مُلک کښې اوسېږه چې زۀ به يې درته ووايم. ³په دې مُلک کښې اوسېږه، او زۀ به ستا سره يم او برکت به درکوم، ځکه چې دا ټول مُلکونه به زۀ تا او ستا اولاد ته ورکوم، او هغه قسم به پوره کړم چې ما ستا د پلار اِبراهيم سره خوړلے وو. ⁴زۀ به ستا اولاد د آسمان د ستورو په شان زيات کړم او دا ټول مُلکونه به ستا اولاد ته ورکوم، او د ستا د اولاد په وسيله به د زمکې ټولې قومونه برکت ومومى، ⁵ځکه چې اِبراهيم زما خبره ومنله او زما امانت، زما حُکمونه، زما قانونونه او زما شريعت يې وساتل.“

⁶نو اسحاق په جرار کښې اوسېدو. ⁷هلته د ځائ سړيو د هغۀ د ښځې په حقله پوښتنه وکړه، نو هغۀ جواب ورکړو چې، ”دا زما خور ده“ — ځکه چې هغه وئيلو نه يرېدو چې ”زما ښځه ده“، ځکه يې فکر کولو چې، ”دلته سړى به ما د رِبکه په خاطر ووژنى، ځکه چې هغه ښائسته ده.“ ⁸کله چې اسحاق هلته ډېره موده تېره کړه، نو د فلستيانو بادشاه ابى مَلِک د کړکۍ نه کوز وکتل او اسحاق يې وليدو چې د خپلې ښځې رِبکه سره مينه کوى. ⁹نو ابى مَلِک اسحاق راوغوښتو او ورته ووئيل چې، ”دا خو يقيناً ستا ښځه ده! نو تا بيا څنګه ووئيل چې، ’دا زما خور ده‘؟“ اسحاق هغۀ ته ووئيل چې، ”ځکه چې ما فکر وکړو چې زۀ به د دې په خاطر مړ شم.“

¹⁰ابى مَلِک ووئيل چې، ”تا دا زمونږ سره څۀ وکړل؟ کېدے شو چې د قوم کوم يو سړے ستا د ښځې سره پروت وئ، او تا به پر مونږ باندې ګناه راوړې وه.“ ¹¹نو ابى مَلِک ټول قوم ته حُکم ورکړو چې، ”څوک چې دې سړى يا د هغۀ ښځې ته لاس وروړى، هغه به خامخا ووژلے شى.“

¹²اسحاق په هغه مُلک کښې کښت وکړو او هم په هغه کال کښې يې سلو برابره فصل راټول کړو، ځکه چې زمونږ پلار هغۀ ته برکت ورکړو. ¹³هغه سړے دولتمند شو او لا دولتمنديدو تر دې چې ډېر غټ دولتمند شو. ¹⁴د هغۀ رمې او ګلې او د نوکرانو لوئ کور وو، نو ځکه فلستيانو پرې رشک کولو. ¹⁵فلستيانو هغه ټولې کوهيانې ډکې کړې وې چې د هغۀ د پلار نوکرانو د هغۀ د پلار اِبراهيم په وختونو کښې کيندلې وې. ¹⁶ابى مَلِک اسحاق ته ووئيل چې، ”زمونږ نه لاړ شه — تۀ زمونږ نه ډېر زورور شوے يې.“

¹⁷نو اسحاق له هغه ځائه لاړو او د جرار په دره کښې يې خېمه ولګوله او هلته اوسېدو. ¹⁸اسحاق هغه د اوبو کوهيانې بيا وکيندلې چې د هغۀ د پلار اِبراهيم په وختونو کښې کيندلے شوې وې، چې فلستيانو د اِبراهيم د مرګ نه پس ډکې کړې وې، او هغه نومونه يې پرې کېښودل چې د هغۀ پلار ورباندې کېښودلى وو. ¹⁹خو کله چې د اسحاق نوکرانو په دره کښې وکيندل او هلته يې د روانو اوبو يوه کوهى وموندله، ²⁰نو د جرار شپنو د اسحاق د شپنو سره جګړه وکړه او ووئيل يې چې، ”دا اوبۀ زمونږ دى.“ نو هغۀ د هغې کوهۍ نوم عيسق کېښودو، ځکه چې هغوئ د هغۀ سره جګړه کړې وه. ^a a v20 د عيسق نوم معنىٰ ”جګړه“ ده. ²¹بيا هغوئ بله کوهى وکيندله، او د هغې په سر هم جګړه وشوه، نو هغۀ د هغې نوم سِطنه کېښودو. ^b b v21 د سِطنه نوم معنىٰ ”مخالفت“ ده. ²²له هغه ځائه هغه لاړو او بله کوهى يې وکيندله؛ د هغې په سر يې جګړه ونۀ کړه، نو هغۀ د هغې نوم رحوبوت کېښودو، او ووئيل يې چې، ”اوس زمونږ پلار مونږ له ځائ جوړ کړو؛ مونږ به په دې مُلک کښې زياتيږو.“ ^c c v22 د رحوبوت نوم معنىٰ ”ځائ“ يا ”پراخه ميدانونه“ ده.

²³له هغه ځائه هغه بئرسبع ته وختلو.

²⁴په هغه شپه زمونږ پلار هغۀ ته ښکاره شو او وفرمائيل چې، ”زۀ د ستا د پلار اِبراهيم خُدائ پاک يم. مۀ يرېږه، ځکه چې زۀ ستا سره يم. زۀ به تا له برکت درکوم او ستا اولاد به زيات کړم، د خپل نوکر اِبراهيم په خاطر.“

²⁵هلته هغۀ يو قربان‌ګاه جوړ کړو او د زمونږ پلار نوم يې راوباللو، خپله خېمه يې ولګوله، او هلته د اسحاق نوکرانو يوه کوهى وکيندله.

²⁶ابى مَلِک له جرار نه خپل مشير اَحُزت او د خپل لښکر سردار فيکول سره هغۀ ته راغلو. ²⁷اسحاق هغوئ ته ووئيل چې، ”تاسو ما له ولې راغلئ، حال دا چې تاسو له ما سره نفرت کولو او زۀ مو د ځان نه لرې کړم؟“

²⁸هغوئ ووئيل چې، ”مونږ صفا وليدل چې خُدائ پاک ستا سره دے، نو مونږ ووئيل چې، ’زمونږ په مينځ کښې — ستا او زمونږ په مينځ کښې — دې يو قسم وى، او راځئ چې ستا سره يو لوظ وکړو، ²⁹چې تۀ به زمونږ سره هيڅ بدى ونۀ کړې — لکه څنګه چې مونږ تا ته لاس ونۀ وروړو بلکې صرف نيکى مو درسره وکړه — او په سلامتۍ سره مو درخصت کړې. اوس خو تۀ د خُدائ پاک له طرفه برکت موندلے يې.‘“

³⁰نو اسحاق هغوئ ته دعوت جوړ کړو، او هغوئ خوراک وکړو او څښاک يې وکړو. ³¹بل سحر وختي هغوئ يو بل سره قسم وخوړو؛ اسحاق هغوئ درخصت کړل، او هغوئ په سلامتۍ سره د هغۀ نه لاړل. ³²په هغه ورځ د اسحاق نوکران راغلل او د هغې کوهۍ په حقله يې ورته خبر ورکړو چې کيندلې يې وه او ووئيل يې چې، ”مونږ اوبۀ وموندلې!“ ³³نو هغۀ د هغې نوم شِبعه کېښودو؛ ځکه خو د هغه ښار نوم تر نن ورځې پورې بئرسبع دے. ^d d v33 شِبعه معنىٰ ’قسم‘ ده؛ بئرسبع معنىٰ ’د قسم کوهى‘ ده.

³⁴کله چې عيسو د څلويښتو کالو شو، نو هغۀ د بئيرى حيتى لور يهوديت او د ايلون حيتى لور باسمت سره نکاح وکړه. ³⁵او هغوئ د اسحاق او رِبکه دپاره د غم سبب وُو.