پیدایش 26

26 ¹در آن سرزمین قحطی‌ای پدید آمد، غیر از قحطی نخستین که در روزگار ابراهیم رخ داده بود. پس اسحاق نزد اَبیمَلِک، پادشاه فلسطینیان، به جِرار رفت.

²پدر ما بر او ظاهر شد و فرمود: «به مصر فرود میا؛ در سرزمینی که به تو خواهم گفت ساکن شو. ³در این سرزمین بمان، و من با تو خواهم بود و تو را برکت خواهم داد؛ زیرا تمامی این سرزمین‌ها را به تو و نسل تو خواهم بخشید، و سوگندی را که برای پدرت ابراهیم یاد کردم، به جای خواهم آورد. ⁴نسل تو را همچون ستارگان آسمان بی‌شمار خواهم ساخت و تمامی این سرزمین‌ها را به نسل تو خواهم داد، و از نسل تو همهٔ قوم‌های جهان برکت خواهند یافت، ⁵زیرا که ابراهیم صدای مرا اطاعت کرد و امر مرا، احکام مرا، فرایض مرا و شریعت مرا نگاه داشت.»

⁶پس اسحاق در جِرار ساکن شد. ⁷مردان آن محل دربارهٔ همسرش پرسیدند و او پاسخ داد: «او خواهر من است»؛ زیرا می‌ترسید بگوید «همسر من است»، چون با خود می‌اندیشید: «مبادا مردمان این‌جا مرا به‌خاطر رِبِکا بکشند، زیرا او زیباست.» ⁸چون اسحاق مدتی دراز در آن‌جا مانده بود، اَبیمَلِک پادشاه فلسطینیان از پنجره نگریست و دید که اسحاق با همسر خود رِبِکا مهرورزی می‌کند. ⁹پس اَبیمَلِک اسحاق را فراخواند و گفت: «به‌یقین او همسر توست! چگونه توانستی بگویی ‹او خواهر من است›؟» اسحاق به او گفت: «زیرا اندیشیدم که مبادا به‌خاطر او بمیرم.»

¹⁰اَبیمَلِک گفت: «این چه کاری بود که با ما کردی؟ نزدیک بود یکی از قوم با همسرت هم‌بستر شود، و تو ما را در گناه می‌افکندی.» ¹¹پس اَبیمَلِک به تمامی قوم امر کرده، گفت: «هر که به این مرد یا همسرش دست بزند، به‌یقین کشته خواهد شد.»

¹²اسحاق در آن سرزمین کاشت و در همان سال صد برابر درو کرد، زیرا پدر ما او را برکت داد. ¹³آن مرد ثروتمند شد و پیوسته بر ثروتش افزوده گشت تا آن‌که بسیار توانگر گردید. ¹⁴او گله‌های گوسفند و رمه‌های گاو و خدمتکاران بسیار داشت، چنان‌که فلسطینیان بر او حسد بردند. ¹⁵و فلسطینیان همهٔ چاه‌هایی را که خادمان پدرش در روزگار پدرش ابراهیم کنده بودند، پر کرده و با خاک انباشته بودند. ¹⁶اَبیمَلِک به اسحاق گفت: «از نزد ما برو، زیرا تو بسی از ما نیرومندتر شده‌ای.»

¹⁷پس اسحاق از آن‌جا رفت و در وادی جِرار اردو زد و در آن‌جا ساکن شد. ¹⁸و اسحاق چاه‌های آبی را که در روزگار پدرش ابراهیم کنده شده بود و فلسطینیان پس از مرگ ابراهیم آن‌ها را مسدود کرده بودند، بار دیگر کند و آن‌ها را به همان نام‌هایی که پدرش نهاده بود، نامید. ¹⁹اما چون خادمان اسحاق در آن وادی کندند و در آن‌جا چاهی از آب زلالِ روان یافتند، ²⁰شبانان جِرار با شبانان اسحاق ستیزه کردند و گفتند: «این آب از آنِ ماست.» پس آن چاه را عِسِق نامید، زیرا با او ستیزه کرده بودند. ^a a v20 نام عِسِق به معنای «ستیزه» است. ²¹سپس چاهی دیگر کندند و بر سر آن نیز نزاع کردند؛ پس آن را سِطنَه نامید. ^b b v21 نام سِطنَه به معنای «مخالفت» است. ²²از آن‌جا کوچ کرد و چاهی دیگر کند، و بر سر آن نزاع نکردند؛ پس آن را رِحوبوت نامید و گفت: «اکنون پدر ما برای ما گشایش پدید آورده است، و در این سرزمین بارور خواهیم شد.» ^c c v22 نام رِحوبوت به معنای «گشایش» یا «مکان‌های فراخ» است.

²³و از آن‌جا به بِئرشِبَع برآمد.

²⁴همان شب پدر ما بر او ظاهر شد و فرمود: «من خدای پدرت ابراهیم هستم. مترس، زیرا من با تو هستم. تو را برکت خواهم داد و نسل تو را به‌خاطر خادم خود ابراهیم بی‌شمار خواهم ساخت.»

²⁵پس در آن‌جا مذبحی بنا کرد و نام پدر ما را خواند، و خیمهٔ خود را برپا داشت، و خادمان اسحاق در آن‌جا چاهی کندند.

²⁶آنگاه اَبیمَلِک همراه با مشاور خود اَحُزّات و فیکول سردار سپاهش، از جِرار نزد او آمد. ²⁷اسحاق به آنان گفت: «چرا نزد من آمده‌اید، حال آن‌که از من نفرت داشتید و مرا از نزد خود راندید؟»

²⁸گفتند: «به‌روشنی دیدیم که خدا با تو بوده است؛ پس گفتیم: ‹بگذار میان ما سوگندی باشد، میان تو و ما، و با تو عهدی ببندیم، ²⁹که به ما هیچ آسیبی نرسانی، چنان‌که ما نیز به تو دست نزدیم، بلکه جز نیکی با تو نکردیم و تو را به سلامتی روانه ساختیم. اکنون تو از سوی خدا برکت‌یافته‌ای.›»

³⁰پس اسحاق برای آنان ضیافتی برپا کرد و خوردند و نوشیدند. ³¹بامدادان زود برخاسته، برای یکدیگر سوگند یاد کردند؛ سپس اسحاق آنان را روانه کرد و ایشان به سلامتی از نزد او رفتند. ³²در همان روز خادمان اسحاق آمدند و او را از چاهی که کنده بودند خبر دادند و گفتند: «آب یافتیم!» ³³پس آن را شِبعَه نامید؛ از این رو نام آن شهر تا به امروز بِئرشِبَع است. ^d d v33 شِبعَه به معنای «سوگند» است؛ و بِئرشِبَع به معنای «چاهِ سوگند» است.

³⁴عیسو در چهل‌سالگی، یهودیه دختر بِئیریِ حیتّی و بَسمَه دختر ایلونِ حیتّی را به زنی گرفت. ³⁵و ایشان مایهٔ اندوه اسحاق و رِبِکا شدند.