Imamat 25 FHB Father's Heart Bible™

25 ¹Rama ngandika ka Musa di Gunung Sinai, timbalana-Na:

²“Bejakeun ka urang Israil, kieu timbalana: Ari maraneh geus arasup ka tanah anu rek dipaparinkeun ku Kami, eta tanah teh kudu reureuh dina Sabat pikeun Kami. ³Genep taun lilana melak di kebon maraneh, genep taun mangkas kebon anggur maraneh sarta ngala buahna. ⁴Tapi taun katujuh mah kudu jadi taun Sabat pikeun reureuh pinuh keur eta tanah, Sabat keur Kami—ulah melak di kebon maraneh atawa mangkas kebon anggur maraneh. ^a a v4 Unggal taun katujuh, tanahna sorangan reureuh—teu melak teu mangkas—bari percaya yen Rama urang bakal maparin pangabutuh. Ieu teh ngalegaan Sabat mingguan ka taneuh. ⁵Ulah ngala naon-naon anu jaradi sorangan, atawa ngala anggur tina tangkal anu teu dipangkas; eta tanah kudu meunang reureuh pinuh salila sataun. ⁶Hasil tina Sabat tanah teh bakal jadi dahareun keur maraneh—keur maraneh sorangan, keur badega lalaki jeung awewe, keur jalma buruhan, jeung keur urang asing anu ngancik di maraneh, ⁷jeung keur sato ingon-ingon maraneh katut sato leuweung di tanah maraneh—sakur anu dihasilkeunana jadi dahareun.

Ngitung Nepi ka Taun Yobel

⁸“Maraneh kudu ngitung tujuh kali taun Sabat, tujuh kali tujuh taun, jumlahna opat puluh salapan taun. ⁹Tiupkeun tarompet tanduk domba kalawan tarik dina poe kasapuluh bulan katujuh; dina Poe Pangampura Dosa, sada-sadakeun ka saban juru tanah maraneh. ¹⁰Sucikeun taun kalima puluh: uarkeun kabebasan di sakuliah tanah pikeun sakabeh pangeusina. Eta teh taun Yobel keur maraneh—unggal jalma kudu balik ka milikna sorangan, balik ka kulawargana masing-masing. ^b b v10 Taun Yobel teh pangbebas dina taun kalima puluh: hutang dihampura, badega dibebaskeun, sarta tanah kulawarga dipulangkeun ka nu bogana ti heula—hiji panataan deui anu ku Rama urang diselapkeun kana kahirupan umat-Na. ¹¹Taun kalima puluh teh taun Yobel keur maraneh: ulah melak naon-naon, ulah ngala gandum anu jadi sorangan, ulah ngala anggur anu teu kaurus. ¹²Sabab eta teh taun Yobel; kudu suci keur maraneh. Dahar ngan tina naon anu dihasilkeun ku tanah.

¹³“Dina Taun Yobel ieu, maraneh masing-masing kudu balik ka milikna sorangan.

¹⁴“Lamun maraneh ngajual atawa meuli ti tatangga, ulah silih tipu. ¹⁵Meuli ti tatangga kudu nurutkeun lobana taun ti saprak taun Yobel; manehna ngajual ka maraneh nurutkeun lobana taun panen. ¹⁶Lamun taunna loba, naekkeun hargana; lamun taunna saeutik, turunkeun, sabab anu dijualna ka maraneh teh lobana panen. ¹⁷Maraneh ulah silih teungteuinganan, tapi kudu sieun ku Rama maraneh, sabab Kami teh Rama maraneh.

¹⁸“Lampahkeun katangtuan Kami, tedunan aturan Kami, sarta gugu, tangtu maraneh bakal hirup aman di eta tanah. ¹⁹Tanahna bakal ngahasilkeun buahna, sarta maraneh bakal dahar nepi ka sareubeuhna jeung matuh aman di dinya. ²⁰Bisa jadi maraneh nanya, ‘Rek dahar naon urang dina taun katujuh, ari urang teu meunang melak atawa ngumpulkeun hasil?’ ²¹Kami bakal nurunkeun berkah ka maraneh dina taun kagenep, nepi ka tanahna ngahasilkeun pepelakan cukup pikeun tilu taun. ²²Maraneh bakal melak dina taun kadalapan tapi masih keneh dahar hasil nu heubeul; nepi ka panen taun kasalapan asup, maraneh bakal dahar nu heubeul.

Tanah teh Kagungan Rama urang

²³“Tanah teh ulah dijual salalanggengna, sabab eta teh kagungan Kami; sabab maraneh ngan ukur urang asing jeung semah samentara di Kami. ²⁴Di sakuliah tanah milik maraneh, maraneh kudu mere hak nebus pikeun eta tanah.

²⁵“Lamun dulur maraneh jadi miskin tur ngajual sabagian tanahna, baraya pangdeukeutna anu boga hak nebus kudu datang nebus naon anu geus dijual ku dulurna. ^c c v25 Baraya panebus pangdeukeutna teh anggota kulawarga anu pangdeukeutna, anu boga hak jeung kawajiban meuli deui harta anu dijual dina mangsa kasempitan. ²⁶Lamun aya jalma anu teu boga panebus tapi jadi beunghar sarta boga cukup pikeun nebusna, ²⁷manehna kudu ngitung sabaraha taun ti saprak dijualna, mulangkeun sesana ka nu meulina, tuluy balik deui ka milikna. ²⁸Tapi lamun manehna teu bisa mayar ka nu meulina, naon anu dijualna tetep aya di nu meulina nepi ka taun Yobel; harita kakara leupas, sarta manehna balik deui ka milikna.

²⁹“Lamun aya jalma ngajual imah di kota anu make kuta, hak nebusna lumaku sataun pinuh ti saprak dijualna. Sapanjang taun eta, nu ngajual boga hak ieu. ³⁰Lamun henteu ditebus dina jero sataun pinuh, imah di kota anu make kuta teh jadi milik nu meulina salalanggengna, turun-tumurun; moal dileupaskeun dina taun Yobel. ³¹Imah di kampung anu teu make kuta mah diitung saperti tanah lapang; bisa ditebus sarta leupas dina taun Yobel.

³²“Urang Lewi mah salawasna bisa nebus imah-imah di kota-kota Lewi anu jadi milikna. ³³Lamun aya urang Lewi anu teu nebusna, imah anu dijual di kotana bakal leupas dina taun Yobel, sabab imah-imah di kota-kota Lewi teh milik maranehna di antara urang Israil. ³⁴Tapi tanah pangangonan di sakurilingeun kota-kotana teu meunang dijual; eta teh milikna anu langgeng.

Dulur Maraneh anu Ragrag

³⁵“Lamun dulur maraneh jadi miskin tur teu bisa nyukupan hirupna di antara maraneh, tulungan manehna saperti ka urang asing atawa semah, supaya manehna bisa hirup di antara maraneh. ³⁶Ulah menta bunga atawa untung ti manehna, tapi sieun ku Rama maraneh, supaya dulur maraneh bisa hirup babarengan jeung maraneh. ³⁷Maraneh ulah nginjeumkeun duit ka manehna kalawan bunga atawa mere dahareun ka manehna pikeun ngala untung. ³⁸Kami teh Rama maraneh, anu geus ngaluarkeun maraneh ti tanah Mesir pikeun maparin tanah Kanaan ka maraneh sarta jadi Rama maraneh.

³⁹“Lamun dulur maraneh anu di gigireun maraneh jadi miskin tur ngajual dirina ka maraneh, ulah maksa manehna digawe saperti kawula. ⁴⁰Manehna kudu aya di maraneh saperti jalma buruhan, saperti semah, ngawula ka maraneh nepi ka Taun Yobel. ⁴¹Tuluy manehna jeung anak-anakna leupas ti maraneh, balik ka kaom jeung tanah warisan karuhunna. ⁴²Sabab maranehna teh kawula Kami, anu geus dibawa ku Kami kaluar ti tanah Mesir; maranehna ulah dijual saperti ngajual kawula. ⁴³Maraneh ulah ngawasaan manehna kalawan bengis, tapi kudu sieun ku Rama maraneh.

⁴⁴“Ari ngeunaan kawula maraneh lalaki jeung awewe: maraneh meunang meuli ti bangsa-bangsa di sakurilingeun maraneh. ⁴⁵Meunang oge meuli ti semah urang asing anu aya di antara maraneh, jeung ti kulawargana anu aya di maraneh, anu dilahirkeun di tanah maraneh; maranehna jadi milik maraneh. ⁴⁶Maraneh meunang ngawariskeun maranehna ka anak-anak maraneh jadi harta warisan, bari ngamilik maranehna saumur hirup. Tapi ka pada urang Israil mah maraneh ulah ngawasaan kalawan bengis, hiji ka nu sejen.

⁴⁷“Lamun aya urang asing atawa semah di antara maraneh anu jadi beunghar, ari dulur maraneh anu di gigireunana jadi miskin, tuluy ngajual dirina ka urang asing eta atawa ka salah sahiji turunan kulawarga urang asing eta, ⁴⁸manehna meunang ditebus sanggeus ngajual dirina. Salah saurang dulurna bisa nebus manehna. ⁴⁹Emang atawa dulur misanna bisa nebus manehna, atawa baraya deukeut ti kaomna bisa nebus manehna; atawa lamun manehna mampuh, manehna bisa nebus dirina sorangan. ⁵⁰Manehna jeung nu meulina kudu ngitung ti taun manehna ngajual dirina nepi ka taun Yobel; hargana nurutkeun lobana taun, saperti buruhan jalma gajian. ⁵¹Lamun taunna masih loba, manehna kudu mulangkeun bagian anu saimbang tina harga meulina pikeun jadi bayaran panebusna. ⁵²Lamun taun anu nyesa nepi ka taun Yobel ngan saeutik, manehna kudu ngitung sarta mulangkeun harga panebusna luyu jeung eta. ⁵³Manehna kudu aya di dinya saperti jalma buruhan taun-taunan, teu meunang dikawasaan kalawan bengis di hareupeun maraneh. ⁵⁴Lamun manehna teu ditebus ku cara kitu, manehna jeung anak-anakna bakal leupas babarengan dina Taun Yobel. ⁵⁵Urang Israil teh kawula Kami, anu geus dikaluarkeun ku Kami ti tanah Mesir. Kami teh Rama maraneh.”