لاویان 25

25 ¹پدر ما بر کوه سینا موسی را خطاب کرده، فرمود:

²«با بنی‌اسرائیل سخن بگو و به ایشان بگو: چون به سرزمینی که به شما می‌بخشم درآیید، آن زمین باید سَبَّتی برای آسایش، برای من نگاه دارد. ³شش سال کشتزار خود را بکار، و شش سال تاکستان خود را هَرَس کن و محصولش را جمع‌آوری نما. ⁴اما سال هفتم، سَبَّتِ آسایشِ کامل برای زمین است، سَبَّتی برای من؛ کشتزار خود را مکار و تاکستان خود را هَرَس مکن. ^a a v4 در هر سال هفتم خودِ زمین می‌آسود ـ نه کِشتی و نه هَرَسی ـ و به پدر ما اعتماد می‌شد که روزی رساند. این، سَبَّتِ هفتگی را به خاک نیز گسترش می‌دهد. ⁵آنچه را که خود‌رو می‌روید درو مکن، و انگورهای تاکِ هَرَس‌ناشدهٔ خود را نچین؛ زمین سالی از آسایشِ کامل خواهد داشت. ⁶سَبَّتِ زمین خوراک شما خواهد بود ـ برای خودت و غلامان و کنیزانت، مزدور و غریبی که با تو ساکن است، ⁷و برای چارپایانت و حیواناتِ وحشیِ سرزمینت ـ هر آنچه برمی‌آورد، خوراک خواهد بود.

شمارش به‌سوی یوبیل

⁸«هفت سَبَّت از سال‌ها را برای خود بشمار، هفت مرتبه هفت سال، تا در مجموع چهل و نه سال شود. ⁹در روز دهمِ ماه هفتم، شیپورِ شاخِ قوچ را با آوازِ بلند بنواز؛ در روز کفّاره، آن را در سراسر سرزمین خود به صدا درآور. ¹⁰سال پنجاهم را مقدّس بدار: در سرزمین برای همهٔ ساکنانش آزادی اعلام کن. این برای شما یوبیل است ـ هر کس به مِلکِ خود بازمی‌گردد و هر کس نزد خاندان خویش. ^b b v10 یوبیل، رهاییِ سال پنجاهم بود: قرض‌ها بخشیده می‌شد، غلامان آزاد می‌شدند و زمینِ خاندانی به مالکان اصلی‌اش بازمی‌گشت ـ بازآغازی منظّم که پدر ما آن را در زندگیِ قومش نهاد. ¹¹سال پنجاهم یوبیلِ شماست: هیچ مکارید، غلّهٔ خود‌رو را درو مکنید، و تاک‌های بی‌مراقبت را نچینید. ¹²زیرا یوبیل است؛ باید برای شما مقدّس باشد. تنها آنچه را که کشتزار برمی‌آورد بخورید.

¹³«در این سالِ یوبیل، هر یک از شما باید به مِلکِ خود بازگردد.

¹⁴«اگر به همسایهٔ خود می‌فروشی یا از او می‌خری، یکدیگر را فریب مدهید. ¹⁵از همسایهٔ خود بر پایهٔ سال‌های پس از یوبیل بخر، و او بر پایهٔ سال‌های محصول به تو می‌فروشد. ¹⁶برای سال‌های بیشتر بها را بالا ببر، و برای سال‌های کمتر آن را پایین آور، زیرا او شماری از محصولات را به تو می‌فروشد. ¹⁷بر یکدیگر ستم مکنید، بلکه از پدرِ خود بترسید، زیرا من پدر شما هستم.

¹⁸«فرایض مرا به‌جا آورید، احکام مرا نگاه دارید و آنها را اطاعت کنید، و در آن سرزمین در امنیت زندگی خواهید کرد. ¹⁹زمین میوهٔ خود را خواهد داد، و شما سیر خواهید خورد و در آن در امنیت ساکن خواهید شد. ²⁰اگر بپرسید: ‹در سال هفتم چه بخوریم، چون نه می‌کاریم و نه محصول خود را جمع می‌کنیم؟› ²¹در سال ششم برکت خود را بر شما خواهم فرمود، تا محصولی برای سه سال بار آورد. ²²در سال هشتم خواهید کاشت اما همچنان از محصول کهنه خواهید خورد؛ تا آنکه محصولِ سال نهم درآید، از کهنه خواهید خورد.

زمین از آنِ پدر ماست

²³«زمین نباید برای همیشه فروخته شود، زیرا از آنِ من است؛ چراکه شما نزد من تنها غریب و مهمانی گذری هستید. ²⁴در سراسر سرزمینی که در تصرّف دارید، باید برای زمین حقِّ بازخرید قائل شوید.

²⁵«اگر برادرت تنگدست شود و بخشی از زمین خود را بفروشد، نزدیک‌ترین بازخریدکنندهٔ او باید بیاید و آنچه را برادرش فروخته بازخرید کند. ^c c v25 نزدیک‌ترین بازخریدکننده، نزدیک‌ترین عضو خانواده بود که حق و وظیفهٔ بازخریدِ مِلکِ فروخته‌شده در تنگنا را داشت. ²⁶اگر کسی بازخریدکننده‌ای ندارد اما خود کامیاب شود و به‌اندازهٔ بازخرید آن بیابد، ²⁷سال‌های پس از فروش را حساب کند، و مابقی را به خریدار بازگرداند، و به مِلکِ خود بازگردد. ²⁸اما اگر توانِ بازپرداخت به او را نداشته باشد، آنچه فروخته تا یوبیل نزد خریدار می‌ماند؛ آنگاه آزاد می‌شود و او به مِلکِ خود بازمی‌گردد.

²⁹«اگر کسی خانه‌ای در شهری حصاردار بفروشد، حقِّ بازخرید تا یک سالِ کامل از هنگام فروش برقرار است. در سراسرِ آن سال، فروشنده این حق را نگاه می‌دارد. ³⁰اگر تا یک سالِ کامل بازخرید نشود، آن خانه که در شهرِ حصاردار است، برای همیشه از آنِ خریدارش می‌شود، نسل اندر نسل؛ در یوبیل آزاد نمی‌گردد. ³¹اما خانه‌های روستاهایی که حصار ندارند، همچون کشتزارهای باز به‌شمار می‌آیند؛ می‌توان آنها را بازخرید کرد و در یوبیل آزاد می‌شوند.

³²«لاویان همیشه می‌توانند خانه‌های شهرهای لاویان را که در تصرّف دارند بازخرید کنند. ³³اگر لاوی‌ای آن را بازخرید نکند، خانه‌ای که در شهرش فروخته شده در یوبیل آزاد می‌شود، زیرا خانه‌های شهرهای لاویان مِلکِ ایشان در میان اسرائیل است. ³⁴اما کشتزارهای چراگاهِ پیرامون شهرهایشان را نمی‌توان فروخت؛ آنها مِلکِ همیشگیِ ایشان است.

برادرت که به تنگدستی می‌افتد

³⁵«اگر برادرت تنگدست شود و نتواند در میان شما خود را نگاه دارد، همچون غریب یا مهمان به او یاری کن، تا در کنار تو زندگی کند. ³⁶از او رِبا یا سود مگیر، بلکه از پدرِ خود بترس، تا برادرت در کنار تو زندگی کند. ³⁷پول خود را به رِبا به او قرض مده، و خوراک خود را برای سود به او مده. ³⁸من پدر شما هستم، که شما را از مصر بیرون آوردم تا کنعان را به شما ببخشم و پدر شما باشم.

³⁹«اگر برادرت که در کنار توست تنگدست شود و خود را به تو بفروشد، او را همچون برده به کار مگمار. ⁴⁰او همچون مزدور و مهمانی نزد تو خواهد بود، و تا سالِ یوبیل با تو خدمت خواهد کرد. ⁴¹آنگاه او و فرزندانش از نزد تو آزاد شده، به خاندان خود و مِلکِ اجدادی‌اش بازمی‌گردند. ⁴²زیرا آنان بندگان منند، که ایشان را از مصر بیرون آوردم؛ نباید همچون بردگان فروخته شوند. ⁴³بر او با سختگیری فرمانروایی مکن، بلکه از پدرِ خود بترس.

⁴⁴«و اما غلامان و کنیزانت: می‌توانید آنان را از میان قوم‌های پیرامون خود بخرید. ⁴⁵همچنین از میان مهمانان بیگانه‌ای که در میان شمایند، و از خاندان‌هایشان که با شمایند و در سرزمین شما زاده‌اند، بخرید؛ آنان مِلکِ شما می‌شوند. ⁴⁶می‌توانید آنان را همچون مِلکِ موروثی برای فرزندانتان به‌ارث بگذارید و ایشان را مادام‌العمر نگاه دارید. اما بر برادرانِ اسرائیلی خود نباید با سختگیری فرمانروایی کنید، هیچ‌کس بر دیگری.

⁴⁷«اگر غریب یا مهمانی که در میان شماست کامیاب شود و برادرت در کنار او تنگدست گردد و خود را به آن غریب یا به شاخه‌ای از خاندان آن غریب بفروشد، ⁴⁸پس از آنکه خود را فروخت، می‌توان او را بازخرید کرد. یکی از برادرانش می‌تواند او را بازخرید کند. ⁴⁹عمو یا پسرعمویش می‌تواند او را بازخرید کند، یا خویشاوندی نزدیک از خاندانش او را بازخرید نماید؛ یا اگر توانایی‌اش را یافت، خود را بازخرید کند. ⁵⁰او و خریدارش باید از سالی که خود را فروخته تا یوبیل حساب کنند؛ بها بر پایهٔ سال‌ها خواهد بود، همچون مزدِ مزدوری. ⁵¹اگر سال‌های بسیاری باقی مانده باشد، به تناسب، بخشی از بهای خریدش را همچون بهای بازخریدش بازپرداخت کند. ⁵²اگر تا یوبیل سال‌های اندکی مانده باشد، باید حساب کند و بهای بازخرید خود را به همان نسبت بازپرداخت نماید. ⁵³او همچون مزدوری که سال‌به‌سال اجیر می‌شود نزد وی خواهد بود، و در برابر چشمان تو با سختگیری بر او فرمانروایی نشود. ⁵⁴اگر بدین‌گونه بازخرید نشود، او و فرزندانش در سالِ یوبیل با هم آزاد می‌شوند. ⁵⁵قومِ اسرائیل بندگان منند، که ایشان را از مصر بیرون آوردم. من پدر شما هستم.»