Kaimaman 25 FHB Father's Heart Bible™

25 ¹Rama kita ngandika marang Musa ing Gunung Sinai, mangkene:

²“Kandhaa marang wong Israel lan tutura marang wong-wong mau: Samangsa kowe wis mlebu ing tanah kang Dakparingake marang kowe, tanah iku kudu netepi sabat, lerem kanggo Aku. ³Nem taun lawase kowe nyebara ing palemahanmu, lan nem taun mangkasa kebon anggurmu sarta ngundhuha wohe. ⁴Nanging taun kang kapitu iku dadi sabat, lerem kang sampurna tumrap tanah, sabat kagem Aku—aja nyebar ing palemahanmu utawa mangkas kebon anggurmu. ^a a v4 Saben taun kapitu tanahe dhewe lerem—ora disebari lan ora dirantas—kanthi pracaya yen Rama kita bakal nyukupi. Iki nglantarake sabat saben minggu marang lemah. ⁵Aja ngeneni apa kang thukul dhewe, utawa ngundhuh anggur saka wit anggurmu kang ora kokrantas; tanah iku entuka setaun lerem kang sampurna. ⁶Sabate tanah iku bakal dadi pangananmu—kowe dhewe, bature lanang lan wadon, buruhmu, lan wong manca kang manggon karo kowe, ⁷lan kanggo raja-kayamu sarta kewan alasan ing tanahmu—sakabehe pametune dadi pangan.

Ngitung Tumuju Taun Yobel

⁸“Kowe kudu ngetung pitung sabat taun, yaiku ping pitu pitung taun, dadi patang puluh sanga taun gunggunge. ⁹Uniekna slompret sungu wedhus ing dina kaping sepuluh sasi kapitu; ing Dina Pangruwatan, uniekna ing satanahmu kabeh. ¹⁰Sucekna taun kang kaping seket: undhangna kamardikan ing tanah iku tumrap sakabehe wong kang manggon ing kono. Iku dadi Taun Yobel tumrap kowe—saben wong bali marang duweke dhewe, lan saben wong bali marang kulawargane. ^b b v10 Taun Yobel iku pembebasan ing taun kaping seket: utang-utang diapura, para batur dimardikakake, lan tanah kulawarga dibalekake marang kang nduweni wiwitane—sawijining panyetel ulang kang tetep, kang ditetepake dening Rama kita ing sajroning uripe umate. ¹¹Taun kang kaping seket iku Yobelmu: aja nyebar apa-apa, aja ngeneni gandum kang thukul dhewe, aja ngundhuh anggur kang ora kokopeni. ¹²Awit iku Taun Yobel; iku kudu suci tumrap kowe. Mung mangana apa kang metu saka palemahan.

¹³“Ing Taun Yobel iki saben wong ing antaramu kudu bali marang duweke dhewe.

¹⁴“Manawa kowe adol utawa tuku saka pepadhamu, aja padha ngapusi siji lan sijine. ¹⁵Olehmu tuku saka pepadhamu iku manut cacahe taun sawise Taun Yobel; dene olehe adol marang kowe manut cacahe taun panen. ¹⁶Yen taune akeh, regane undhakna; yen taune sithik, regane suda, awit kang didol marang kowe iku cacahe panen. ¹⁷Kowe aja padha gawe pitunane siji lan sijine, nanging kowe padha wedia marang Ramamu, awit Aku iki Ramamu.

¹⁸“Lakonana katetapanKu, estokna pranatanKu, lan tetepana, temah kowe bakal urip tentrem ing tanah iku. ¹⁹Tanah iku bakal metokake wohe, lan kowe bakal mangan nganti wareg sarta manggon ing kono kanthi tentrem. ²⁰Manawa kowe takon, ‘Apa kang bakal padha dakpangan ing taun kapitu, awit aku ora padha nyebar utawa ngundhuh pametuku?’ ²¹Aku bakal ndhawuhake berkahKu marang kowe ing taun kanem, satemah tanah iku metokake pametu kanggo telung taun. ²²Kowe bakal nenandur ing taun kawolu, nanging isih mangan pametu lawas; nganti tekane panen ing taun kasanga, kowe isih mangan kang lawas.

Tanah iku Kagungane Rama kita

²³“Tanah iku ora kena diedol salawase, awit iku duwekKu; dene kowe mung wong manca lan wong nunut manggon kang bebarengan karo Aku. ²⁴Ing satanah kang kokduweni, kowe kudu menehi hak nebus tumrap tanah iku.

²⁵“Manawa sadulurmu dadi mlarat lan ngedol sabagian tanahe, panebuse kang paling cedhak kudu teka nebus apa kang wis didol dening sadulure mau. ^c c v25 Panebus kang paling cedhak iku anggota kulawarga kang paling cedhak, kang duwe hak lan kuwajiban nebus bali barang darbe kang didol marga saka kacingkrangan. ²⁶Manawa ana wong kang ora duwe panebus, nanging banjur mulya lan oleh cukup kanggo nebus, ²⁷wong mau ngetung cacahe taun wiwit adole, banjur mbalekake kekarene marang kang tuku, lan bali marang duweke. ²⁸Nanging manawa wong mau ora kuwat mbayar maneh, apa kang didol iku tetep ana ing tangane kang tuku nganti tekan Taun Yobel; ing wektu iku banjur dibebasake, lan wong mau bali marang duweke.

²⁹“Manawa ana wong ngedol omah ing kutha kang ana balowartine, hak nebuse lumaku setaun ganep wiwit adole. Sajroning setaun iku kabeh, kang ngedol isih nduweni hak mau. ³⁰Manawa ora ditebus sajroning setaun ganep, omah ing kutha kang ana balowartine iku dadi duweke kang tuku salawase, turun-tumurun; ora dibebasake ing Taun Yobel. ³¹Omah ing desa kang ora ana balowartine iku kaetung kaya palemahan ara-ara; kena ditebus lan dibebasake ing Taun Yobel.

³²“Wong Lewi tansah kena nebus omah-omah ing kutha-kutha Lewi kang didhuweni. ³³Manawa ana wong Lewi ora nebus, omah kang didol ing kuthane iku dibebasake ing Taun Yobel, awit omah-omah ing kutha-kutha Lewi iku dadi duweke ing antarane wong Israel. ³⁴Nanging palemahan pangonan kang ngubengi kutha-kuthane iku ora kena didol; iku dadi duweke kang langgeng.

Sadulurmu kang Tiba ing Kamlaratan

³⁵“Manawa sadulurmu dadi mlarat lan ora bisa nyukupi uripe ana ing antaramu, tulungana kaya marang wong manca utawa wong nunut, supaya dheweke bisa urip ana ing antaramu. ³⁶Aja njaluk bunga utawa bathi saka dheweke, nanging wedia marang Ramamu, supaya sadulurmu bisa urip bebarengan karo kowe. ³⁷Kowe aja ngutangi dhuwitmu marang dheweke kanthi bunga, utawa menehake pangananmu marang dheweke kanggo golek bathi. ³⁸Aku iki Ramamu, kang wis ngirid kowe metu saka tanah Mesir, supaya maringi tanah Kanaan marang kowe sarta dadi Ramamu.

³⁹“Manawa sadulurmu kang ana ing sacedhakmu dadi mlarat lan ngedol awake marang kowe, aja mrintahake dheweke nyambut gawe kaya batur tukon. ⁴⁰Dheweke bakal manggon karo kowe kaya buruh opahan, kaya wong nunut, ngladeni kowe nganti tekan Taun Yobel. ⁴¹Sawise iku dheweke lan anak-anake metu mardika saka kowe, bali marang golongane lan marang duweke leluhure. ⁴²Awit wong-wong mau iku abdiKu, kang wis Dakirid metu saka tanah Mesir; ora kena diedol kaya adole batur tukon. ⁴³Kowe aja ngwasani dheweke kanthi siya-siya, nanging kowe wedia marang Ramamu.

⁴⁴“Mungguh batur tukonmu lanang lan wadon: kowe kena tuku saka bangsa-bangsa ing saubengmu. ⁴⁵Kowe uga kena tuku saka wong manca kang nunut manggon ing antaramu, lan saka kulawargane kang ana ing antaramu, kang lair ing tanahmu; wong-wong mau dadi duwekmu. ⁴⁶Kowe kena nurunake wong-wong mau marang anak-anakmu dadi duwe pusaka, lan nganggo dheweke salawase urip. Nanging tumrap sapadhamu wong Israel, kowe ora kena ngwasani kanthi siya-siya, siji marang sijine.

⁴⁷“Manawa wong manca utawa wong nunut ing antaramu dadi sugih, mangka sadulurmu dadi mlarat ing sacedhake, banjur ngedol awake marang wong manca mau utawa marang kulawargane wong manca iku, ⁴⁸sawise ngedol awake, dheweke isih kena ditebus. Salah siji saka sadulur-sadulure kena nebus dheweke. ⁴⁹Pamane utawa anake pamane kena nebus dheweke, utawa sanak-sadulure kang cedhak saka golongane kena nebus dheweke; utawa manawa dheweke bisa, kena nebus awake dhewe. ⁵⁰Dheweke lan kang tuku kudu ngetung wiwit taun olehe ngedol awake nganti tekan Taun Yobel; regane manut cacahe taun, kaya opahe buruh opahan. ⁵¹Manawa isih akeh taun kang kari, dheweke mbalekake bageyan saka rega tukune, imbang karo taune, minangka bayaran tebusane. ⁵²Manawa mung sithik taun kang kari nganti tekan Taun Yobel, dheweke kudu ngetung lan mbalekake rega tebusane manut iku. ⁵³Dheweke kudu manggon karo wong iku kaya buruh kang diopahi saben taun, lan aja diwasani kanthi siya-siya ana ing ngarepmu. ⁵⁴Manawa dheweke ora ditebus kanthi cara mangkono, dheweke lan anak-anake bakal metu mardika bebarengan ing Taun Yobel. ⁵⁵Wong Israel iku padha dadi abdiKu, kang wis Dakirid metu saka tanah Mesir. Aku iki Ramamu.”