Aja Nyembah Allah Liya

Mbangun-turut nekakake udan, panen, tentrem, lan Ramane lumampah ana ing satengahe; nampik nekakake paukuman kang saya mundhak, kaping pitu lan kaping pitu maneh, pungkasane dibuwang lan tanahe dadi suwung. Senajan mangkono, yen padha ngakoni dosane, panjenengane ngelingi prajanjiane — amarga panjenengane isih tetep Ramane.

Pasal 26.

“Kowe aja padha nggawe brahala kang tanpa guna kanggo awakmu dhewe, aja ngadegake reca ukir-ukiran utawa tugu pepundhen, lan aja masang watu tatahan ing tanahmu kanggo disembah; awit Aku iki Ramamu.

“Kowe padha netepana dina-dina SabatKu lan ngurmatana papan sucenKu; Aku iki Ramamu.

“Yen kowe padha urip miturut katetapanKu lan netepi pepakonKu sarta nindakake, Aku bakal paring udan ing mangsane; tanah bakal metokake pametune, lan wit-witan ing pategalan bakal metokake wohe. Mangsa panutu bakal nganti tekan mangsa panen anggur, lan mangsa panen anggur bakal nganti tekan mangsa nyebar wiji; kowe bakal padha mangan rotimu nganti wareg lan urip tentrem ing tanahmu.

“Aku bakal paring katentreman ing tanah iku; kowe bakal padha turu tanpa ana kang gawe wedi. Aku bakal nyingkirake kewan-kewan kang mbebayani saka ing tanah iku, lan ora bakal ana pedhang kang liwat ing tanahmu. Kowe bakal padha ngoyak mungsuhmu, lan wong-wong mau bakal padha tumpes dening pedhang ana ing ngarepmu. Wong lima panunggalanmu bakal ngoyak wong satus, lan wong satus panunggalanmu bakal ngoyak wong sepuluh ewu; mungsuhmu bakal padha tumpes dening pedhang ana ing ngarepmu.

“Aku bakal mirsani kowe, gawe kowe subur, ngakehake kowe, lan neguhake prajanjianKu karo kowe. Kowe bakal isih padha mangan gandum lawas kang wis suwe kasimpen, lan kudu ngetokake supaya ana papan kanggo kang anyar. Aku bakal ngadegake padalemanKu ana ing tengahmu, lan panggalihKu ora bakal nampik kowe. Aku bakal tindak ana ing tengahmu lan dadi Ramamu, sarta kowe bakal padha dadi anak-anakKu. Aku iki Ramamu, kang wis ngentasake kowe saka tanah Mesir supaya kowe ora dadi bature wong Mesir maneh. Aku wis ngremuk palang pasanganmu lan gawe kowe bisa mlaku jejeg.

Pamerdine Rama kita

“Nanging yen kowe ora gelem ngrungokake Aku lan ora nindakake sakabehe pepakon iki, yen kowe nampik katetapanKu lan nyawamu nyenyamah pranatanKu, ora nindakake sakabehe pepakonKu nanging ngrusak prajanjianKu, mulane Aku uga bakal nindakake iki marang kowe: Aku bakal ndhatengake pagiris kang dadakan marang kowe, yaiku lelara kang nggrogoti lan lara panas kang ngrusak mripat sarta ngentekake urip. Kowe bakal padha nyebar wijimu tanpa guna, awit bakal dipangan dening mungsuhmu. Aku bakal ngadhepake pasuryanKu nglawan kowe: kowe bakal padha kasoran ana ing ngarepe mungsuhmu, wong-wong kang sengit marang kowe bakal padha nguwasani kowe, lan kowe bakal padha mlayu sanajan ora ana kang ngoyak.

“Sanajan wis mangkono, yen kowe isih ora gelem ngrungokake, Aku bakal ngajar kowe tikel ping pitu amarga saka dosamu, Aku bakal ngremuk kekuwatanmu kang kumalungkung, lan gawe langitmu kaya wesi lan lemahmu kaya tembaga. Kekuwatanmu bakal entek tanpa guna: tanahmu ora bakal metokake pametune, lan wit-witan ing tanah mau ora bakal metokake wohe.

“Yen kowe padha lumaku nglawan Aku lan ora gelem ngrungokake Aku, Aku bakal nambahi gebugan tikel ping pitu amarga saka dosamu. Aku bakal ngutus kewan-kewan galak nglawan kowe. Kewan-kewan mau bakal ngrampas anak-anakmu, numpes raja-kayamu, nyuda kowe nganti sethithik, sarta ndadekake dalan-dalanmu suwung.

“Yen iki uga ora mratobatake kowe marang Aku, lan kowe isih padha lumaku nglawan Aku, mulane Aku uga bakal lumaku nglawan kowe lan nggebug kowe, Aku dhewe, tikel ping pitu amarga saka dosamu. Aku bakal ndhatengake pedhang nglawan kowe, minangka pamales tumrap prajanjian kang wis dicidrani. Nalika kowe padha nglumpuk ing kutha-kuthamu, Aku bakal ngirimake pageblug ana ing tengahmu, lan kowe bakal kaulungake marang tangane mungsuh. Nalika Aku ngremuk pasediyan rotimu, wong wadon sepuluh bakal ngobong rotimu ing pawon siji lan nimbang-nimbang anggone ngedum; kowe bakal padha mangan nanging ora wareg.

“Lan yen sanajan wis mangkono kowe isih ora gelem ngrungokake Aku nanging isih padha lumaku nglawan Aku, mulane Aku bakal lumaku nglawan kowe kanthi bebendu, lan Aku dhewe bakal ngajar kowe tikel ping pitu amarga saka dosamu. Kowe bakal padha mangan daginge anakmu lanang, lan kowe bakal padha mangan daginge anakmu wadon. Aku bakal ngrusak papan-papan pangurbananmu kang dhuwur, negor misbyah-misbyah dupamu, numpuk bathangmu ana ing dhuwur bathange brahala-brahalamu, lan panggalihKu dhewe bakal gething marang kowe. Aku bakal ndadekake kutha-kuthamu dadi jugrugan, ngrusak papan-papan sucimu, lan ora bakal ngambu gandane kurban-kurbanmu kang arum. Aku dhewe bakal ndadekake tanah iku suwung; mungsuhmu kang manggon ing kono bakal padha kaeraman nyawang kahanan iku. Aku bakal mbuyarake kowe ana ing antarane para bangsa lan ngunus pedhang ngoyak kowe; tanahmu bakal dadi suwung lan kutha-kuthamu dadi jugrugan. Nalika iku tanah mau bakal ngrasakake Sabat-Sabate sajrone dina-dina suwunge, sajrone kowe ana ing tanahe mungsuhmu; nalika iku tanah mau bakal lerem lan ngrasakake Sabat-Sabate. Sajrone dina-dina suwunge, tanah mau bakal lerem—leren kang ora ditampa sajrone Sabat-Sabatmu nalika kowe isih manggon ing kono.

“Dene wong panunggalanmu kang isih kari—Aku bakal nyelehake rasa jirih ing atine ana ing tanahe mungsuhe. Swarane godhong kang katiyup angin bakal ngoyak wong-wong mau; wong-wong mau bakal padha mlayu kaya ngoncati pedhang lan padha ambruk sanajan ora ana kang ngoyak. Wong-wong mau bakal padha kesandhung siji lan sijine kaya ngoncati pedhang, sanajan ora ana kang ngoyak, lan padha ora duwe kekuwatan kanggo ngadhepi mungsuhmu. Kowe bakal padha tumpes ana ing antarane para bangsa, lan tanahe mungsuhmu bakal nguntal kowe. Wong panunggalanmu kang isih kari bakal padha lumer ing sajrone kaluputane ana ing tanahe mungsuhmu; lan uga, marga saka kaluputane para leluhure, wong-wong mau bakal padha lumer bebarengan karo kuwi.

“Nanging yen wong-wong mau ngakoni kaluputane lan kaluputane para leluhure, yaiku ing bab cidra kang wis dilakoni marang Aku, lan uga anggone padha lumaku kanthi memungsuhan marang Aku, satemah Aku uga lumaku nglawan wong-wong mau, lan nggawa wong-wong mau menyang tanahe mungsuhe—yen banjur atine kang durung tetak iku ngasorake awake dhewe lan wong-wong mau nglironi kaluputane, ^a Aku bakal ngeling-eling prajanjianKu karo Yakub, uga prajanjianKu karo Iskak, uga prajanjianKu karo Abraham, lan Aku bakal ngeling-eling tanah iku. Tanah mau bakal ditinggal dening wong-wong iku, lan bakal ngrasakake Sabat-Sabate sajrone suwung tanpa wong-wong mau; lan wong-wong mau bakal nglironi kaluputane, amarga padha nyenyamah pranatanKu lan atine nampik katetapanKu. Sanajan mangkono, nalika wong-wong mau ana ing tanahe mungsuhe, Aku ora bakal nyenyamah utawa nampik wong-wong mau nganti numpes lan ngrusak prajanjianKu karo wong-wong mau, awit Aku iki Ramane. Kanggo wong-wong mau Aku bakal ngeling-eling prajanjian karo para leluhure, kang wis Dakentasake saka tanah Mesir ana ing sangarepe para bangsa, supaya Aku dadi Ramane: Aku iki Ramamu.”

Iki mau katetapan, pranatan, lan angger-angger kang diparingake dening Rama kita, ana ing antarane Panjenengane lan wong Israel, ana ing gunung Sinai, lantaran Musa.