Kaimaman 27 FHB Father's Heart Bible™

27 ¹Rama kita ngandika marang Musa, pangandikane:

²“Kandhaa marang wong Israel: Manawa ana wong gawe nadar mirunggan marang Aku, kanthi masrahake sawijining wong manut pangaji regane, ³manawa kang diaji iku wong lanang umur rong puluh taun nganti sewidak taun, regane salaka 1,2 pon, miturut ukuran pasucen. ⁴Manawa wong wadon, pangajine kira-kira rolas ons. ⁵Tumrap umur lima nganti rong puluh taun, pangajine kira-kira wolung ons kanggo wong lanang lan kira-kira patang ons kanggo wong wadon. ⁶Manawa umur sesasi nganti lima taun, pangajine kira-kira rong ons salaka kanggo wong lanang lan kira-kira 1,2 ons kanggo wong wadon. ⁷Manawa umur sewidak taun munggah, pangajine kira-kira nem ons kanggo wong lanang, patang ons kanggo wong wadon. ⁸Nanging manawa wong iku kemlaraten, ora bisa nyukupi pangaji mau, wong iku kudu diadhepake marang imam, lan imam kang bakal netepake regane; imam kudu ngaji miturut kekuwatane wong kang nadar mau.

⁹“Manawa nadar mau awujud kewan kang kena dicaosake marang Aku, saben kewan kaya mangkono kang wis dicaosake marang Aku iku suci. ¹⁰Wong iku ora kena nukar utawa nggenteni kewan mau, kang becik karo kang ala utawa kang ala karo kang becik; manawa nggenteni kewan siji karo liyane, loro-lorone, kewan mau lan gegentine, dadi suci. ¹¹Manawa awujud kewan najis kang ora kena dicaosake marang Aku, kewan iku kudu diadhepake marang imam, ¹²lan imam bakal netepake regane, becik utawa ala; kaya anggone imam ngaji, mangkono uga dadine. ¹³Nanging manawa wong mau arep nebus kewan iku, kudu nambahi sapralimane pangajine.

¹⁴“Manawa ana wong masrahake omahe dadi suci marang Aku, imam kang bakal netepake regane, becik utawa ala; kaya anggone imam ngaji, mangkono anggone ditetepake. ¹⁵Manawa wong kang masrahake omahe mau arep nebus, kudu nambahi sapralimane pangajine awujud salaka, temahan omah mau dadi duweke maneh.

¹⁶“Manawa ana wong masrahake marang Aku saperangan saka palemahane, pangajine manut wiji kang dibutuhake—kira-kira salaka 1,2 pon kanggo wiji sair nem taker. ¹⁷Manawa anggone masrahake palemahane wiwit Taun Yobel, pangajine ditetepake kanthi kebak. ¹⁸Nanging manawa anggone masrahake palemahane sawise Yobel, imam bakal ngetung regane manut cacahe taun kang kari nganti tekan Yobel candhake, lan ngurangi pangajine supaya cocog. ¹⁹Manawa wong kang masrahake palemahan mau arep nebus, kudu nambahi sapralimane pangaji salakane, temahan palemahan iku tetep dadi duweke. ²⁰Nanging manawa ora nebus palemahan mau, utawa wis diedol marang wong liya, palemahan iku ora kena ditebus maneh. ²¹Samangsa palemahan mau dibebasake ing Taun Yobel, banjur dadi suci marang Aku, kaya palemahan kang kasrahake babar pisan; palemahan iku dadi duweke imam minangka darbeke.

²²“Manawa ana wong masrahake marang Aku palemahan tetukon, kang dudu bagean saka warisane leluhure, ²³imam kudu ngetung pangajine nganti tekan Taun Yobel, lan wong mau kudu mbayar ing dina iku minangka barang suci marang Aku. ²⁴Ing Taun Yobel palemahan mau bakal bali marang wong kang ngedol, yaiku kang nduweni tanah iku. ²⁵Saben pangaji kudu manut ukuran pasucen.

²⁶“Ora ana wong kena masrahake pembarep saka kewan apa wae; iku wis dadi duwekKu—dadia sapi utawa wedhus, kabeh iku duwekKu. ²⁷Manawa iku kewan najis, wong mau bisa nebus kanthi pangajine ditambah sapralimane; manawa ora ditebus, kewan iku kudu diedol manut pangajine.

²⁸“Nanging ora ana barang kang kasrahake wong marang Aku kanthi babar pisan—dadia manungsa, kewan, utawa palemahan duweke—kena diedol utawa ditebus. Samubarang kang kasrahake kaya mangkono iku paling suci tumrap Aku. ^a a v28 Barang kang "kasrahake babar pisan" iku wis dipasrahake marang Rama kita kanthi langgeng — kapisahake kanthi sampurna nganti ora bisa ditebus utawa diedol maneh.

²⁹“Ora ana wong kang wis kasrahake babar pisan kena ditebus; wong iku kudu kapatenan.

³⁰“Saben prasepuluhan saka tanah, dadia saka wiji ing lemah utawa saka woh-wohan ing wit-witan, iku duwekKu; iku suci tumrap Aku. ³¹Manawa ana wong nebus saperangan saka prasepuluhane, kudu nambahi sapralimane. ³²Saben prasepuluhan saka pepanthan sapi lan wedhus—yaiku saben kewan kang liwat ing sangisore teken pangon—iku suci tumrap Aku. ³³Wong iku ora kena mriksa apa kewan mau becik utawa ala, lan ora kena nggenteni; manawa nindakake mangkono, loro-lorone, kewan mau lan gegentine, dadi suci lan ora kena ditebus.”

³⁴Iki kabeh dhawuh-dhawuh kang diparingake dening Rama kita marang Musa kanggo wong Israel ana ing Gunung Sinai.