لاویان 27

27 ¹پدر ما به موسی سخن گفت و فرمود:

²«به بنی‌اسرائیل بگو: چون کسی نذری خاص برای من کند و شخصی را به ارزش معادلش وقف نماید، ³اگر ارزش‌گذاری برای مردی از بیست تا شصت سال باشد، ارزش او یک‌ونیم رطلِ نقره، بر حسب معیارِ قُدس است. ⁴و اگر زن باشد، ارزش او حدود دوازده اونس تعیین شود. ⁵برای سنین پنج تا بیست سال، ارزش مرد حدود هشت اونس و ارزش زن حدود چهار اونس باشد. ⁶و اگر از یک ماه تا پنج سال باشد، ارزش پسر حدود دو اونسِ نقره و ارزش دختر حدود یک‌ونیم اونس تعیین شود. ⁷و اگر شصت‌ساله یا بیشتر باشد، ارزش مرد حدود شش اونس و ارزش زن چهار اونس باشد. ⁸امّا اگر آن شخص برای پرداخت آن ارزش‌گذاری فقیرتر از آن باشد، او را به حضور کاهن بیاورند و کاهن ارزش او را معیّن کند؛ کاهن او را بر حسب توانِ آن نذرکننده ارزش‌گذاری نماید.

⁹«و اگر نذر، حیوانی باشد که بتوان آن را به من تقدیم کرد، هر آنچه از این‌گونه به من داده شود، مقدّس است. ¹⁰او نباید آن را عوض کند یا بدل نماید، خوب را به بد یا بد را به خوب؛ و اگر حیوانی را با حیوانی دیگر بدل کند، هم آن و هم بدلش مقدّس می‌شوند. ¹¹و اگر هر حیوانِ نجسی باشد که نتوان آن را به من تقدیم کرد، آن را به حضور کاهن بیاورند، ¹²و کاهن ارزش آن را، خوب یا بد، معیّن کند؛ چنان‌که کاهن ارزش‌گذاری کند، همان خواهد بود. ¹³امّا اگر بخواهد آن را بازخرید کند، باید یک‌پنجم بر ارزش آن بیفزاید.

¹⁴«و چون کسی خانهٔ خود را برای من مقدّس گرداند، کاهن ارزش آن را، خوب یا بد، معیّن کند؛ چنان‌که کاهن ارزش‌گذاری کند، همان برقرار می‌ماند. ¹⁵و اگر آن‌که خانهٔ خود را وقف کرده، بخواهد آن را بازخرید کند، یک‌پنجمِ ارزش آن را به نقره بیفزاید، و از آنِ او خواهد بود.

¹⁶«و اگر کسی بخشی از مزرعهٔ ملکی خود را برای من وقف کند، ارزش آن بر حسب بذری که برای آن لازم است تعیین شود — حدود یک‌ونیم رطلِ نقره برای شش پیمانه بذرِ جو. ¹⁷اگر مزرعهٔ خود را از سالِ یوبیل وقف کند، به ارزشِ کاملش برقرار بماند. ¹⁸امّا اگر مزرعهٔ خود را پس از یوبیل وقف کند، کاهن بها را بر حسب سال‌هایِ باقی‌مانده تا یوبیلِ بعدی حساب کند و ارزش‌گذاری را به همان اندازه کاهش دهد. ¹⁹و اگر آن‌که مزرعه را وقف کرده بخواهد آن را بازخرید کند، باید یک‌پنجمِ ارزشِ نقره‌ایِ آن را بیفزاید، و از آنِ او باقی می‌ماند. ²⁰امّا اگر مزرعه را بازخرید نکند، یا آن را به دیگری فروخته باشد، دیگر نمی‌توان آن را بازخرید کرد. ²¹و چون آن مزرعه در یوبیل آزاد شود، برای من مقدّس می‌گردد، همچون مزرعه‌ای وقف‌شده؛ و ملکِ کاهن خواهد بود.

²²«و اگر کسی مزرعه‌ای خریداری‌شده را که بخشی از میراثِ آبا و اجدادی‌اش نیست برای من وقف کند، ²³کاهن ارزش‌گذاری را تا سالِ یوبیل حساب کند، و او آن مبلغ را همان روز، همچون چیزی مقدّس برای من، بپردازد. ²⁴در سالِ یوبیل آن مزرعه به کسی که از او خریداری شده بود، یعنی به مالکِ آن زمین، بازمی‌گردد. ²⁵هر ارزش‌گذاری باید بر حسب معیارِ قُدس باشد.

²⁶«هیچ‌کس نباید نخست‌زادهٔ حیوانی را وقف کند؛ زیرا از پیش از آنِ من است — چه گاو باشد چه گوسفند، از آنِ من است. ²⁷و اگر حیوانی نجس باشد، آن را به ارزشِ آن به‌علاوهٔ یک‌پنجم بازخرید کند؛ و اگر بازخرید نشود، به همان ارزش فروخته شود.

²⁸«امّا هیچ چیزی که کسی آن را با تحریم برای من وقف کند — انسان، حیوان یا مزرعهٔ ملکی‌اش — نه فروخته می‌شود و نه بازخرید. هر آنچه چنین وقف شود، برای من بسیار مقدّس است. ^a a v28 چیزی که «با تحریم وقف» می‌شد، به‌طورِ بازگشت‌ناپذیر به پدر ما سپرده می‌شد — چنان کاملاً جدا شده که هرگز نمی‌شد آن را بازخرید یا فروخت.

²⁹«هیچ شخصی که تحتِ تحریم وقف شده باشد، بازخرید نمی‌شود؛ او باید کشته شود.

³⁰«هر ده‌یکِ زمین، خواه از بذرِ زمین باشد خواه از میوهٔ درختان، از آنِ من است؛ برای من مقدّس است. ³¹اگر کسی بخشی از ده‌یکِ خود را بازخرید کند، باید یک‌پنجم بر آن بیفزاید. ³²هر ده‌یکِ رمه و گله — هر حیوانی که زیرِ عصایِ شبان می‌گذرد — برای من مقدّس است. ³³او نباید بررسی کند که خوب است یا بد، و نه آن را بدل نماید؛ و اگر چنین کند، هم آن و هم بدلش مقدّس می‌شوند و بازخرید نمی‌توان کرد.»

³⁴اینها احکامی است که پدر ما در کوهِ سینا برای قومِ اسرائیل به موسی داد.