Putri anu Ditinggalkeun Suwung

Lima sajak kasedih ngeunaan karuksakan Yérusalém—kanalangsaan anu atah, teu dirungkup-rungkup. Sarta di puseurna pisan, di tengah-tengah lebu, jumeneng salah sahiji pangakuan pangharepan anu pangkuatna dina sakabéh Kitab Suci.

Pasal 1.

Kacida suwungna kota teh, anu bareto pinuh ku jalma-jalma! Manehna geus jadi cara randa, manehna anu bareto agung di antara bangsa-bangsa. Manehna anu bareto jadi putri raja di antara wewengkon-wewengkon, ayeuna jadi jalma anu dipaksa digawe rodi. ^a Kalawan pait peurih manehna ceurik dina peuting, cipanon dina pipina. Di antara sakabeh kabogohna taya saurang ogé anu bisa ngupahan manehna; sakabeh sobatna geus ngahianat ka manehna, kabeh geus jadi musuhna. Yuda geus dibuang ka pangbuangan dina kasangsaraan jeung pancen gawe rodi anu beurat; manehna matuh di antara bangsa-bangsa tapi teu manggih tempat reureuh. Sakabeh anu ngudag-ngudag geus nyusul manehna di satengahing kasusahna. Jalan-jalan ka Sion milu nalangsa, sabab geus taya nu datang ka pesta-pesta anu geus ditangtukeun. Sakabeh gapurana suwung, para imamna humarurung, para wanoja ngorana sarsedih, jeung manehna sorangan nalangsa pait peurih. Para lawanna geus jadi dununganana, musuh-musuhna hirup tingtrim, sabab Rama urang geus nyangsara manehna ku karana loba pisan pamberontakanana. Barudakna geus arindit, digiring jadi tawanan di hareupeun musuh. ^b Sakabeh kaagunganana geus leungit ti putri Sion. Para pangeranna geus jadi cara uncal anu teu manggih pangangonan; maranehna lalumpatan taya tanaga di hareupeun nu ngudag-ngudag. Dina mangsa kasangsaraan jeung kumbara, Yerusalem inget kana sagala barang payus anu bareto jadi kaboga-na ti jaman baheula. Waktu rahayatna murag kana leungeun musuh, bari taya nu nulungan manehna, musuh-musuh ngarawaskeun bari nyeungseurikeun runtuhna. Yerusalem geus milampah dosa anu kacida beuratna; ku sabab eta manehna jadi bahan pamoyok. Sakabeh anu bareto ngajenan manehna ayeuna ngahina manehna, sabab geus narenjo kabulistiranana; manehna sorangan humarurung bari malingeuk. Kokotorna napel dina keleman jubahna; manehna teu mikiran pihareupeunana. Runtuhna matak ngagebeg, bari taya nu ngupahan manehna. “Tingali, Nun Ama, kasangsaraan abdi, margi musuh parantos unggul!” ^c Musuh geus ngacungkeun leungeunna kana sakabeh barangna anu payus; manehna geus nenjo bangsa-bangsa arasup ka tempat suci-na—nya eta anu ku Ama parantos dilarang asup kana pakumpulan Ama. Sakabeh rahayatna humarurung bari neangan roti; maranehna nukeurkeun pakaya-na kana dahareun ngan saukur sangkan tetep hirup. “Tingali, Nun Ama, sarta tingalian, margi abdi geus jadi hina. Naha teu ngaraskeun nanaon, eh aranjeun sadaya nu ngaliwat di dieu? Tingali sarta awaskeun aya henteu kasedih anu saperti kasedih abdi, anu geus ditibankeun ka abdi, anu didatangkeun ku Rama urang dina poe bebendu-Na anu ngagidir. Ti luhur Mantenna ngirimkeun seuneu kana tulang-tulang abdi, tuluy ngaheabanana. Mantenna masang jaring pikeun suku abdi sarta mulangkeun abdi deui ka tukang; Mantenna ngantep abdi suwung, lungse sapoe jeput. Pamberontakan-pamberontakan abdi geus dibeungkeut jadi hiji rangken; dianyam ku panangan-Na, tuluy ditumpangkeun kana beuheung abdi, sarta Mantenna ngarampas tanaga abdi. Gusti Rama geus masrahkeun abdi ka jalma-jalma anu teu kawasa dilawan ku abdi. Gusti Rama geus nolak sakabeh prajurit gagah anu aya di tengah-tengah abdi; Mantenna ngempelkeun hiji pakumpulan pikeun ngalawan abdi, pikeun ngaremukkeun para nonoman abdi. Gusti Rama geus ngaidek putri parawan Yuda kawas dina pameresan anggur. ^d Ku karana sagala eta abdi ceurik; panon abdi, panon abdi ngocorkeun cipanon, sabab panglipur anu bisa nguatan deui jiwa abdi geus jauh ti abdi. Barudak abdi suwung, sabab musuh geus unggul.” Sion ngulapkeun leungeunna, tapi taya saurang ogé anu ngupahan manehna. Rama urang geus netepkeun yen tatangga Yakub bakal jaradi musuhna; Yerusalem geus jadi barang anu kotor di antara maranehna. Rama urang teh adil, sabab abdi geus ngalawan kana pangandika-Na. Darengekeun, eh sakabeh bangsa, sarta tingali kasangsaraan abdi; para wanoja ngora abdi jeung para nonoman abdi geus dibawa ka tawanan. Abdi geus nyalukan ka kabogoh-kabogoh abdi, tapi maranehna ngabobodo abdi. Para imam abdi jeung para kokolot abdi paraeh di jero kota bari neangan dahareun ngan saukur sangkan tetep hirup. Tingali, Nun Ama, margi abdi keur sangsara; beuteung abdi ngerod, hate abdi ngajungkel di jero diri abdi, margi abdi geus kacida barontakna. Di jalan pedang nompaskeun jalma-jalma; di jero imah kawas ngan maot wungkul. Maranehna geus ngadarenge kumaha abdi humarurung, bari taya nu ngupahan abdi. Sakabeh musuh abdi geus ngadarenge kasusah abdi; maranehna bungah yen eta teh damelan Ama. Datangkeun poe anu ku Ama geus diwartakeun, sangkan maranehna jadi cara abdi. Sina sagala kajahatan maranehna datang ka payuneun Ama, sarta tindak ka maranehna cara Ama geus nindak ka abdi ku karana sagala pamberontakan abdi; sabab humarurung abdi loba pisan, sarta hate abdi lungse.

Catetan suku

^aTangis Yermia 1:1 — Kitab Lamentasi pasal 1, 2, jeung 4 teh akrostik — unggal ayat dimimitian ku aksara satuluyna tina abjad Ibrani, hiji 'A nepi ka Z' anu lengkep ngeunaan kasedih; pasal 3 ngalipetkeun pola eta tilu kali. Strukturna leungit dina basa Inggris, tapi wangun kasedihna tetep kajaga.
^bTangis Yermia 1:5 — Kitab Lamentasi nyekel dua bebeneran anu ku hate hese dihijikeun: Rama urang ngadidik putra-putra-Na, sarta pangwarah-Na moal pernah jadi ucap anu pamungkas. Kitab anu sarua nyebutkeun yen Mantenna 'moal miceun salalanggengna; sanajan Mantenna midatangkeun kasedih, Mantenna baris welas asih' (Lam 3:31-32).
^cTangis Yermia 1:9 — “Keleman” jubahna teh nya eta sisi handap jeung lempit-lempitan jubahna — najis ritual anu napel di dinya katembong ku balarea, nandaan yen manehna geus najis sacara tembrang tanpa aya usaha nyumputkeunana.
^dTangis Yermia 1:15 — Kecap pikeun “pakumpulan” teh sarua jeung anu dipake pikeun pasamoan pesta suci — dipakena di dieu pikeun balad anu ngaruksak mawa sindiran anu pait tur ngahaja.