’n Dogter wat verlate gelaat is
Vyf gedigte van rou oor Jerusalem se verwoesting—rou, onverbloemde smart. En reg in die middel, tussen die as, rys een van die sterkste belydenisse van hoop in die hele Skrif op.
1 1Hoe eensaam sit die stad wat eens vol mense was! Sy het soos ’n weduwee geword, sy wat groot was onder die nasies. Sy wat ’n prinses onder die provinsies was, het ’n dwangarbeider geword. a a v1 Klaagliedere hoofstukke 1, 2 en 4 is akrosties — elke vers begin met die volgende letter van die Hebreeuse alfabet, ’n volledige ‘A tot Z’ van verdriet; hoofstuk 3 verdriedubbel die patroon. Die struktuur gaan in Engels verlore, maar die vorm van die droefheid bly behoue. 2Bitter ween sy in die nag, trane op haar wange. Onder al haar minnaars is daar niemand om haar te troos nie; al haar vriende het haar verraai, hulle het haar vyande geword. 3Juda het in ballingskap gegaan onder verdrukking en harde slawerny; sy woon onder die nasies maar vind geen rusplek nie. Al haar vervolgers het haar ingehaal te midde van haar benoudheid. 4Die paaie na Sion toe treur, want niemand kom na die vasgestelde feeste nie. Al haar poorte is verlate, haar priesters sug, haar jong vroue treur, en sy self is in bitter angs. 5Haar teëstanders het haar meesters geword, haar vyande is gerus, want ons Vader het haar verdruk weens haar baie opstande. Haar kinders het weggegaan, as gevangenes voor die vyand uit weggevoer. b b v5 Klaagliedere hou twee waarhede bymekaar wat die hart teenstribbel om te verbind: ons Vader tugtig sy kinders, en sy tug is nooit die laaste woord nie. Dieselfde boek sê dat hy ‘nie vir ewig sal verwerp nie; al veroorsaak hy droefheid, sal hy medelye hê’ (Klaag 3:31-32). 6Al haar majesteit het gewyk van die dogter van Sion. Haar prinse het soos herte geword wat geen weiveld vind nie; hulle vlug kragteloos voor hulle vervolgers uit. 7In die dae van haar verdrukking en swerwing onthou Jerusalem al die kosbare dinge wat van ouds af hare was. Toe haar volk in die hande van die vyand geval het, met niemand om haar te help nie, het die vyande toegekyk en haar val bespot. 8Jerusalem het swaar gesondig; daarom het sy ’n voorwerp van veragting geword. Almal wat haar geëer het, verag haar, want hulle het haar naaktheid gesien; sy self sug en draai weg. 9Haar onreinheid het aan haar some gekleef; sy het nie aan haar toekoms gedink nie. Haar val is skokkend, met niemand om haar te troos nie. “Kyk, my Vader, na my verdrukking, want die vyand het geseëvier!” c c v9 Haar ‘some’ is die soom en voue van haar kleed — rituele onreinheid wat daar gekleef het, was in die openbaar sigbaar en het haar as openlik verontreinig gemerk, sonder enige poging om dit te verberg. 10Die vyand het sy hand oor al haar kosbare dinge uitgesteek; sy het aanskou hoe die nasies haar heiligdom binnegaan — hulle wat u verbied het om u vergadering binne te gaan. 11Al haar mense sug terwyl hulle na brood soek; hulle ruil hulle skatte vir kos net om aan die lewe te bly. “Kyk, my Vader, en sien, want ek het verag geword. 12Is dit niks vir julle nie, almal wat verbygaan? Kyk en sien of daar enige smart soos my smart is, wat oor my gebring is, wat ons Vader toegedien het op die dag van sy gloeiende toorn. 13Uit die hoogte het hy vuur in my beendere gestuur, en dit het hulle oorweldig. Hy het ’n net vir my voete gespan en my laat omdraai; hy het my verlate gelaat, flou die hele dag lank. 14My opstande is in ’n juk saamgebind; deur sy hand saamgevleg, is dit op my nek gelê, en hy het my krag laat verswak. Die Soewereine Vader het my oorgegee aan dié teen wie ek nie kan standhou nie. 15Die Soewereine Vader het al die magtige manne in my midde verwerp; hy het ’n vergadering teen my byeengeroep om my jong manne te verpletter. Die Soewereine Vader het die maagdelike dogter van Juda getrap soos in ’n parskuip. d d v15 Die woord vir ‘vergadering’ is dieselfde wat vir ’n heilige feesbyeenkoms gebruik word — die gebruik daarvan hier vir ’n leër van verwoesting dra ’n bitter, opsetlike ironie. 16Oor hierdie dinge ween ek; my oë, my oë stroom van trane, want ’n trooster wat my gees kon verkwik, is ver van my af. My kinders is verlate, want die vyand het geseëvier.” 17Sion steek haar hande uit, maar daar is niemand om haar te troos nie. Ons Vader het bepaal dat Jakob se bure sy vyande sou word; Jerusalem het ’n onrein ding onder hulle geword. 18Ons Vader is regverdig, want ek het teen sy woord in opstand gekom. Hoor, alle volke, en kyk na my lyding; my jong vroue en my jong manne het in gevangenskap gegaan. 19Ek het na my minnaars geroep, maar hulle het my bedrieg. My priesters en my oudstes het in die stad omgekom terwyl hulle na kos gesoek het net om aan die lewe te bly. 20Kyk, my Vader, want ek is in nood; my maag draai, my hart is omgekeer in my, want ek was baie opstandig. Op die straat maai die swaard mense neer; in die huis is dit soos die dood. 21Hulle het gehoor hoe ek sug, met niemand om my te troos nie. Al my vyande het van my onheil gehoor; hulle is bly dat u dit gedoen het. Bring die dag wat u aangekondig het, sodat hulle soos ek kan word. 22Laat al hulle kwaad voor u kom, en handel met hulle soos u met my gehandel het oor al my opstande; want my versugtinge is baie, en my hart is flou.
