Μια κόρη αφημένη έρημη
Πέντε ποιήματα θρήνου για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ—ωμή, ατρόμητη θλίψη. Και ακριβώς στο κέντρο, μέσα στις στάχτες, υψώνεται μία από τις ισχυρότερες ομολογίες ελπίδας σε όλη τη Γραφή.
1 1Πόσο μοναχική κάθεται η πόλη που κάποτε ήταν γεμάτη κόσμο! Έγινε σαν χήρα αυτή που ήταν μεγάλη ανάμεσα στα έθνη. Αυτή που ήταν πριγκίπισσα ανάμεσα στις επαρχίες έγινε δούλη σε καταναγκαστικά έργα. a a v1 Τα κεφάλαια 1, 2 και 4 των Θρήνων είναι ακροστιχίδα — κάθε στίχος αρχίζει με το επόμενο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, ένα ολοκληρωμένο «από το άλφα ως το ωμέγα» της θλίψης· το κεφάλαιο 3 τριπλασιάζει το μοτίβο. Η δομή χάνεται στα αγγλικά, όμως το σχήμα της λύπης διατηρείται. 2Πικρά κλαίει μέσα στη νύχτα, δάκρυα στα μάγουλά της. Ανάμεσα σε όλους τους εραστές της δεν έχει κανέναν να την παρηγορήσει· όλοι οι φίλοι της την πρόδωσαν, έγιναν εχθροί της. 3Ο Ιούδας πήγε στην εξορία μέσα σε θλίψη και σκληρή δουλεία· ζει ανάμεσα στα έθνη μα δεν βρίσκει τόπο ανάπαυσης. Όλοι οι διώκτες του τον πρόλαβαν μέσα στη στενοχώρια του. 4Οι δρόμοι προς τη Σιών πενθούν, γιατί κανείς δεν έρχεται στις ορισμένες γιορτές. Όλες οι πύλες της είναι έρημες, οι ιερείς της στενάζουν, οι νεαρές της γυναίκες θρηνούν, κι η ίδια βρίσκεται σε πικρή αγωνία. 5Οι αντίπαλοί της έγιναν κύριοί της, οι εχθροί της ζουν ανέμελοι, γιατί ο Πατέρας μας την ταλαιπώρησε εξαιτίας των πολλών της ανταρσιών. Τα παιδιά της έφυγαν, οδηγήθηκαν αιχμάλωτα μπροστά στον εχθρό. b b v5 Οι Θρήνοι κρατούν μαζί δύο αλήθειες που η καρδιά αρνείται να ενώσει: ο Πατέρας μας διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του, και η διαπαιδαγώγησή του δεν είναι ποτέ η τελευταία λέξη. Το ίδιο βιβλίο λέει πως «δεν θα απορρίψει για πάντα· αν και προκαλεί θλίψη, θα δείξει ευσπλαχνία» (Θρ 3:31-32). 6Όλη η μεγαλοπρέπειά της έφυγε από την κόρη της Σιών. Οι άρχοντές της έγιναν σαν ελάφια που δεν βρίσκουν βοσκή· φεύγουν χωρίς δύναμη μπροστά στους διώκτες τους. 7Στις μέρες της θλίψης και της περιπλάνησής της, η Ιερουσαλήμ θυμάται όλα τα πολύτιμα πράγματα που είχε από τα παλιά τα χρόνια. Όταν ο λαός της έπεσε στα χέρια του εχθρού, χωρίς κανέναν να τη βοηθήσει, οι εχθροί κοίταζαν και χλεύαζαν την πτώση της. 8Η Ιερουσαλήμ αμάρτησε βαριά· γι' αυτό έγινε αντικείμενο περιφρόνησης. Όλοι όσοι την τιμούσαν την περιφρονούν, γιατί είδαν τη γύμνια της· η ίδια στενάζει και γυρίζει το πρόσωπό της. 9Η ακαθαρσία της κόλλησε στα κράσπεδα του φορέματός της· δεν σκέφτηκε το μέλλον της. Η πτώση της είναι συγκλονιστική, χωρίς κανέναν να την παρηγορήσει. «Δες, Πατέρα μου, τη θλίψη μου, γιατί ο εχθρός θριάμβευσε!» c c v9 Τα «κράσπεδά» της είναι το στρίφωμα και οι πτυχές του μανδύα της — η τελετουργική ακαθαρσία που κολλούσε εκεί ήταν ορατή σε όλους, σημαδεύοντάς την ως φανερά μολυσμένη, χωρίς καμία προσπάθεια να την κρύψει. 10Ο εχθρός άπλωσε το χέρι του πάνω σε όλα τα πολύτιμα πράγματά της· είδε τα έθνη να μπαίνουν στο αγιαστήριό της — εκείνους που εσύ είχες απαγορεύσει να μπουν στη σύναξή σου. 11Όλος ο λαός της στενάζει καθώς ψάχνει για ψωμί· δίνουν τους θησαυρούς τους για τροφή μόνο και μόνο για να κρατηθούν στη ζωή. «Δες, Πατέρα μου, και κοίτα, γιατί έγινα περιφρονημένη. 12Δεν σας νοιάζει καθόλου, εσάς που περνάτε από δω; Κοιτάξτε και δείτε αν υπάρχει πόνος σαν τον πόνο μου, που έπεσε πάνω μου, που ο Πατέρας μας μού προκάλεσε τη μέρα της φλογερής του οργής. 13Από ψηλά έστειλε φωτιά στα κόκαλά μου, κι εκείνη τα κυρίεψε. Άπλωσε δίχτυ για τα πόδια μου και με έστρεψε πίσω· με άφησε έρημη, αποκαμωμένη όλη τη μέρα. 14Οι ανταρσίες μου δέθηκαν σ' έναν ζυγό· πλεγμένες από το χέρι του, μπήκαν πάνω στον σβέρκο μου, κι εξάντλησε τη δύναμή μου. Ο Κυρίαρχος Πατέρας με παρέδωσε σ' εκείνους που δεν μπορώ ν' αντισταθώ. 15Ο Κυρίαρχος Πατέρας απέρριψε όλους τους ισχυρούς άντρες στο μέσο μου· κάλεσε μια σύναξη εναντίον μου για να συντρίψει τους νέους μου. Ο Κυρίαρχος Πατέρας πάτησε την παρθένα κόρη του Ιούδα σαν σε πατητήρι. d d v15 Η λέξη για τη «σύναξη» είναι η ίδια που χρησιμοποιείται για ένα ιερό εορταστικό συμμάζωμα — η χρήση της εδώ για έναν στρατό καταστροφής κουβαλάει πικρή, σκόπιμη ειρωνεία. 16Γι' αυτά κλαίω· τα μάτια μου, τα μάτια μου τρέχουν δάκρυα, γιατί ένας παρηγορητής που θα μπορούσε να αναζωογονήσει το πνεύμα μου βρίσκεται μακριά μου. Τα παιδιά μου είναι έρημα, γιατί ο εχθρός επικράτησε». 17Η Σιών απλώνει τα χέρια της, μα δεν υπάρχει κανείς να την παρηγορήσει. Ο Πατέρας μας όρισε οι γείτονες του Ιακώβ να γίνουν εχθροί του· η Ιερουσαλήμ έγινε κάτι βρόμικο ανάμεσά τους. 18Ο Πατέρας μας είναι δίκαιος, γιατί εγώ επαναστάτησα ενάντια στον λόγο του. Ακούστε, όλοι οι λαοί, και δείτε το μαρτύριό μου· οι νεαρές μου γυναίκες κι οι νεαροί μου άντρες πήγαν στην αιχμαλωσία. 19Φώναξα τους εραστές μου, μα εκείνοι με εξαπάτησαν. Οι ιερείς μου κι οι πρεσβύτεροί μου χάθηκαν μέσα στην πόλη ενώ έψαχναν για τροφή μόνο και μόνο για να κρατηθούν στη ζωή. 20Δες, Πατέρα μου, γιατί βρίσκομαι σε στενοχώρια· τα σωθικά μου αναταράζονται, η καρδιά μου αναποδογυρίζει μέσα μου, γιατί στάθηκα πολύ ανυπάκουη. Στον δρόμο το σπαθί θερίζει τον κόσμο· μέσα στο σπίτι είναι σαν τον θάνατο. 21Άκουσαν πώς στενάζω, χωρίς κανέναν να με παρηγορήσει. Όλοι οι εχθροί μου άκουσαν τη συμφορά μου· χαίρονται που εσύ το έκανες αυτό. Φέρε τη μέρα που εξήγγειλες, για να γίνουν κι εκείνοι σαν εμένα. 22Ας έρθει όλη η κακία τους μπροστά σου, και φέρσου σ' αυτούς όπως φέρθηκες σ' εμένα για όλες τις ανταρσίες μου· γιατί οι στεναγμοί μου είναι πολλοί, κι η καρδιά μου είναι αποκαμωμένη.
