Putri kang Katinggal Suwung
Limang geguritan sungkawa amarga karusakané Yerusalem—kasusahan kang wuda lan ora ditutup-tutupi. Lan ing satengah-tengahé, ing sajroné awu, jumedhul salah siji pangakuan pangarep-arep kang paling kuwat ing sakabèhé Kitab Suci.
1 1Saiba sepine kutha kang njegreg suwung, kang maune kebak wong! Dheweke wis dadi kaya randha, dheweke kang maune gedhe ing antarane para bangsa. Dheweke kang maune dadi putri raja ing antarane tlatah-tlatah wis dadi batur peksan. a a v1 Kitab Rerepen bab 1, 2, lan 4 iku akrostik — saben ayat diwiwiti nganggo aksara Ibrani kang urut, dadi ‘A tekan Z’ kang jangkep bab kasusahan; bab 3 nikelake pola iku kaping telu. Strukture iku ilang ing basa Inggris, nanging wujuding kasusahan tetep kasimpen. 2Kanthi pait dheweke nangis ing wayah bengi, eluh dleweran ing pipine. Ing antarane kabeh kekasihe ora ana siji-sijia kang nglipur dheweke; kabeh mitrane wis cidra marang dheweke, kabeh wis dadi mungsuhe. 3Yehuda wis lunga menyang pambuwangan kanthi nandhang sangsara lan pangawulan kang abot; dheweke manggon ing antarane para bangsa nanging ora nemu papan palerenan. Kabeh kang mburu dheweke wis nututi dheweke ing satengahing karubedane. 4Dalan-dalan menyang Sion padha susah, awit ora ana wong kang teka ing riyaya kang katetepake. Kabeh gapurane suwung, para imame padha sambat, para prawane padha prihatin, lan dheweke dhewe nandhang kasusahan kang pait. 5Para satrune wis dadi bendarane, para mungsuhe padha ayem tentrem, awit Rama kita wis matrapi paukuman marang dheweke marga saka akehe pambalelane. Anak-anake wis padha lunga, digiring dadi tawanan ana ing ngarepe mungsuh. b b v5 Kitab Rerepen nyawijekake rong bebener kang angel digandhengake dening ati: Rama kita ndhidhik para putrane, lan pandhidhike ora tau dadi tembung kang pungkasan. Kitab kang padha iku nyebutake yen Panjenengane ‘ora bakal mbuwang ing salawase; sanadyan Panjenengane nekakake kasusahan, Panjenengane bakal paring piwelas’ (Rerepen 3:31-32). 6Sakabehing kamulyane wis sirna saka putri Sion. Para panggedhene wis dadi kaya menjangan kang ora nemu pangonan; padha mlayu tanpa daya ana ing ngarepe kang mburu. 7Ing dina-dina nalika dheweke nandhang sangsara lan nglembara, Yerusalem ngelingi kabeh barang kang aji kang biyen dadi duweke wiwit jaman kuna. Nalika bangsane tiba ing tangane mungsuh, lan ora ana kang nulungi dheweke, para mungsuh padha nonton lan nggeguyu tumibane dheweke. 8Yerusalem wis gawe dosa kang gedhe banget; mulane dheweke wis dadi pepoyokan. Kabeh kang maune ngajeni dheweke saiki ngremehake dheweke, awit wis padha weruh kewawudane; dheweke dhewe sambat lan mlengos. 9Najise rumaket ing poncoting jubahe; dheweke ora mikir marang dina tembene. Tumibane nggegirisi, lan ora ana siji-sijia kang nglipur dheweke. “Dhuh Rama, mugi Paduka mirsanana sangsara kawula, awit mungsuh wis unggul!” c c v9 ‘Poncoting jubahe’ iku pinggiran lan lempitan jubahe — najis miturut adat kang rumaket ing kono katon dening wong akeh, nandhakake yen dheweke najis kanthi blak-blakan tanpa diupayakake didhelikake. 10Mungsuh wis mulungake tangane marang kabeh barange kang aji; dheweke ndeleng para bangsa lumebu ing papan sucine—yaiku para bangsa kang wis Paduka awisi lumebu ing pasamuwan Paduka. 11Kabeh bangsane padha sambat nalika padha golek roti; padha ngijolake raja-branane karo pangan mung kareben isih bisa urip. “Dhuh Rama, mugi Paduka mirsani lan nggatosaken, awit kawula sampun dados nistha. 12Apa iki ora ana tegese tumrap kowe, he kowe kabeh kang padha liwat? Delengen lan sawangen apa ana kasusahan kang kaya kasusahanku, kang ditibakake marang aku, kang ditandukake dening Rama kita ing dina bebendune kang mulad-mulad. 13Saka ing ngaluhur Panjenengane ngintunake geni ing balung-balungku, lan geni iku ngalahake balung-balungku. Panjenengane masang jaring kanggo sikilku lan mbalekake aku; Panjenengane negakake aku sepi mamring, lesu sadina muput. 14Pambalelaku wis katalenan dadi pasangan; karangkai dening astane, banjur ditumpangake ing guluku, lan Panjenengane ngenthekake kekuwatanku. Rama Kang Mahakwasa wis masrahake aku marang wong-wong kang ora bisa daklawan. 15Rama Kang Mahakwasa wis nampik kabeh prawira kang ana ing satengahku; Panjenengane nglumpukake pasamuwan nglawan aku kanggo ngremuk para nonoman. Rama Kang Mahakwasa wis ngidak-idak prawan putri Yehuda kaya ing pamipitan anggur. d d v15 Tembung kanggo ‘pasamuwan’ iku padha karo kang dienggo kanggo pakumpulan riyaya suci — dianggo ing kene kanggo bala-tentara kang ngrusak, mula ngemu ironi kang pait lan dijarag. 16Marga saka prakara-prakara iki aku nangis; mripatku, mripatku ngwutahake eluh, awit panglipur kang bisa nguripake maneh nyawaku iku adoh saka aku. Anak-anakku sepi mamring, awit mungsuh wis menang.” 17Sion ngulungake tangane, nanging ora ana kang nglipur dheweke. Rama kita wis dhawuh yen para tangga-tanggane Yakub bakal dadi mungsuhe; Yerusalem wis dadi barang jember ing antarane wong-wong iku. 18Rama kita iku adil, awit aku wis mbalela marang pangandikane. Rungokna, he sakabehing bangsa, lan delengen kasangsaranku; para prawanku lan para nonomanku wis padha digawa dadi tawanan. 19Aku nyeluk marang para kekasihku, nanging padha ngapusi aku. Para imamku lan para pinituwaku padha mati ana ing kutha nalika padha golek pangan mung kareben isih bisa urip. 20Dhuh Rama, mugi Paduka mirsani, awit kawula nandhang karubedan; weteng kawula mulek, manah kawula kuwolak-walik wonten ing salebeting batos kawula, awit kawula sampun mbalela sanget. Wonten ing lurung pedhang nyabet tiyang-tiyang; wonten ing griya kados pejah. 21Tiyang-tiyang sampun mireng anggen kawula sesambat, nanging boten wonten ingkang nglipur kawula. Sadaya mengsah kawula sampun mireng bab karubedan kawula; sami bingah dene Paduka ingkang nindakaken punika. Mugi Paduka nekakaken dinten ingkang sampun Paduka ngandikakaken, supados tiyang-tiyang punika dados kados kawula. 22Mugi sadaya pialanipun tiyang-tiyang punika sowan ing ngarsa Paduka, saha Paduka tandukana dhateng tiyang-tiyang punika kadosdene Paduka sampun tumindak dhateng kawula awit saking sadaya pambalela kawula; awit sesambat kawula kathah, saha manah kawula lesu.