Bebendune Rama kita Ngrusak Sion dadi Suwung
Pujangga nyebutake sapa kang nindakake iki. Rama Ingkang Maha Kuwasa menthang gandhewa, ngukur tembok sadurunge ngrubuhake, lan dadi kaya mungsuh tumrap Sion. Bocah-bocah padha mati ana ing pangkone biyunge. Ora ana kang rampung; geguritan iki mung nyuwun supaya Rama kita mirsani lan nggatosake.
2 1Saiba, Rama kita sajroning bebendune wis nutupi putri Sion nganggo mendhung! Panjenengane wis mbanting kamulyane Israel saka langit menyang bumi; Panjenengane ora ngengeti ancik-ancike ing dina bebendune. a a v1 Ancik-ancike: Padaleman Suci ing Yerusalem, papan ing bumi kang dadi dumununge Gusti Allah. 2Rama kita wis nguntal tanpa welas kabeh papan padunungane Yakub; sajroning bebendune Panjenengane wis ngrubuhake beteng-betenge putri Yehuda. Panjenengane wis njlungupake karaton lan para panggedhene ing lemah kanthi nistha. 3Sajroning bebendu kang mulad-mulad Panjenengane wis ngrebut saka Israel sakabehing kekuwatane; Panjenengane wis narik astane tengen lan negakake wong-wong mau ing ngarsane mungsuh. Panjenengane wis ngobong Yakub kaya geni kang mulad-mulad kang mangan saka sakubenge. 4Panjenengane wis menthang gandhewane kaya mungsuh, astane tengen siyaga kaya satru; sarta Panjenengane wis mateni kabeh kang asri dinulu. Ing tarube putri Sion Panjenengane wis ngesokake bebendune kaya geni. 5Rama kita wis dadi kaya mungsuh; Panjenengane wis nguntal Israel. Panjenengane wis nguntal kabeh karatone lan ngrusak beteng-betenge, sarta Panjenengane wis numpuk kasusahan lan pasambat marang putri Yehuda. 6Panjenengane wis mbubrah payone kaya patamanan, wis ngrusak papan pahargyane. Rama kita wis ndadekake Sion lali marang riyaya kang katetepake lan sabat, sarta sajroning bebendune kang mulad-mulad Panjenengane wis nampik raja lan imam. 7Rama kita wis nampik misbyahe, wis nyingkur papan pasucene; Panjenengane wis masrahake tembok-temboke karatone marang mungsuh. Wong-wong padha surak-surak ing Padalemane Rama kita kaya ing dina riyaya. 8Rama kita wis netepake arep ngrusak temboke putri Sion. Panjenengane wis mentangake tali ukuran; astane ora disaranta anggone numpes. Panjenengane wis ndadekake balowarti lan tembok padha nangis; kabeh padha rubuh bebarengan. 9Gapura-gapurane wis ambles ing lemah; Panjenengane wis ngrusak lan nugelake palang-palange. Rajane lan para panggedhene ana ing antarane para bangsa; angger-angger wis ora ana maneh, lan para nabine ora oleh wahyu saka Rama kita. 10Para tuwa-tuwane putri Sion padha lungguh ing lemah tanpa swara; padha nyiramake lebu ing sirahe lan nganggo sandhangan prihatin. Para prawane Yerusalem padha ndhungkluk sirahe tekan ing lemah. 11Mripatku wis lungkrah marga saka nangis; jeroanku kaya kauntir; atiku wis kaesokake ing lemah marga saka karusakane putrining bangsaku, nalika bocah-bocah lan bayi padha semaput ing lurung-lurunging kutha. 12Bocah-bocah mau padha sesambat marang ibune, “Roti lan anggur wonten ing pundi?” nalika padha semaput kaya wong kang tatu ing lurung-lurunging kutha, nalika nyawane kaesokake ing pangkone ibune. 13Apa kang bisa dakkandhakake kanggo kowe, karo apa anggonku mbandhingake kowe, he putri Yerusalem? Apa kang bisa dakpadhakake karo kowe, supaya kowe bisa daklipur, he prawan putri Sion? Amarga karusakanmu jembar kaya segara; sapa kang bisa marasake kowe? 14Para nabimu wis weruh kanggo kowe wahyu kang goroh lan nasarake; wong-wong mau ora mbukak kaluputanmu supaya mulihake kaananmu, nanging padha weruh kanggo kowe pawangsit kang goroh lan nasarake. 15Kabeh wong kang liwat padha keplok-keplok marang kowe; padha muni cas-cis lan gedheg-gedheg marang putri Yerusalem: “Apa iki kutha kang diarani sampurnaning kaendahan, kabungahane salumahing bumi?” 16Kabeh mungsuhmu padha mangap-mangapake cangkeme nglawan kowe; padha muni cas-cis lan kerot-kerot untune sarta padha nguwuh, “Wis dakuntal dheweke! Iki dina kang padha dakantu-antu; wis padha daktemu, wis padha dakdeleng!” 17Rama kita wis nindakake apa kang dikarsakake; Panjenengane wis netepi pangandikane kang wis didhawuhake wiwit jaman biyen. Panjenengane wis ngrubuhake tanpa welas; Panjenengane wis negakake mungsuh bungah-bungah marang kowe sarta ngunggulake kekuwatane satrumu. 18Atine bangsa iku sesambat marang Rama kita. He tembok putri Sion, cucurna luh kaya ilining banyu rina wengi! Aja menehi lerem marang awakmu dhewe, aja ngendhoni mripatmu. 19Tangia, sesambata ing wayah bengi ing wiwitane saben giliran jaga bengi! Esokna atimu kaya banyu ing ngarsane Rama kita! Tengadahna tanganmu marang Panjenengane kanggo nyawane anak-anakmu, kang padha semaput marga saka luwe ing saben pojoking lurung. 20Dhuh Rama, mugi Paduka karsaa mirsani saha nggalih: sinten ingkang nate Paduka tanduki makaten? Menapa para wanita badhe nedha anak-anakipun, lare ingkang sampun dipunemban? Menapa imam saha nabi badhe dipunpejahi wonten ing pasucen Paduka? 21Para nem-neman saha tiyang sepuh sami gumlethak wonten ing siti ing lurung-lurung; para prawan kawula saha para jaka kawula sami ambruk dening pedhang. Paduka sampun nyedani tiyang-tiyang punika ing dinten bebendu Paduka, ambeleh tanpa welas. 22Paduka sampun nimbali, kados dhateng dinten riyaya, pagiris saking sakiwa-tengen; lan ing dinten bebendunipun Rama kita boten wonten ingkang saged oncat utawi gesang. Mengsah kawula sampun numpes tiyang-tiyang ingkang kawula emban saha kawula gula-wenthah.