Lumaku Nratas Pepeteng Tanpa Pepadhang

Wong kang ngandika iki wis dikubeng tembok, diburu, lan ditinggal mlaku ing pepeteng, lan kandha yen pangarep-arepe saka Rama kita wis sirna. Ing satengahe dheweke ngelingi siji bab, yaiku sih-kawelasan kang anyar saben esuk, lan ngugemi iku. Banjur kasusahan bali: pangakuning dosa, pandonga kang kaalangan, panyuwun nglawan mungsuh.

Pasal 3.

Aku iki wong kang wis ngalami sangsara ana ing sangisoring teken bebendune. Panjenengane nggiring aku lan ndadekake aku lumaku ing pepeteng tanpa pepadhang. Sanyata astane diobahake nglawan aku bola-bali, sadina muput.

Daging lan kulitku digawe aking; balungku ditugel-tugel. Aku dikepung lan dikubengi srana kapaitan lan karekasan. Aku didokokake manggon ing pepeteng kaya wong kang wis suwe mati.

Aku ditembok nganti ora bisa oncat; ranteku digawe abot. Sanadyan aku mbengok lan sesambat njaluk tulung, pandongaku ditampik. Dalanku dialang-alangi nganggo watu tatahan; lurungku digawe menggak-menggok.

Panjenengane kaya bruwang kang ngancam aku, kaya singa kang umpetan. Aku digiring metu saka dalanku lan dibedhah-bedhah; aku digawe sepi mamring. Panjenengane menthang gandhewane lan ndadekake aku dadi sasaraning panahe.

Panah-panah saka endhonge ditancebake ing jero jerohanku. Aku dadi geguyon tumrap sakehing bangsaku, dadi kidung pamoyoke sadina muput. Aku dikebaki ing kapaitan; aku diwaregi ing pait.

Untuku digawe nggrathil ing krikil, lan aku didhodhokake ing lebu. Nyawaku wis kelangan katentreman; aku wis lali apa iku kabungahan. Mulane aku kandha: “Kekuwatanku wis sirna, semono uga pangarep-arepku marang Rama kita.”

Mugi Paduka enget dhateng kasangsaran lan panglambrang kawula, dhateng rasa pait lan rempelu! ^a Nyawaku tansah ngeling-eling bab iku lan tumungkul ana ing batinku. Nanging bab iki kang dakeling-eling, mulane aku duwe pangarep-arep:

Sih-kadarmane Rama kita ora tau pedhot; sih-kawelasane ora ana enteke; kabeh mau anyar saben esuk; agung kasetyan Paduka. “Rama kita iku samubarang kabutuhanku,” pangucaping nyawaku, “mulane aku bakal ngarep-arep marang Panjenengane.”

Rama kita iku becik tumrap wong kang nganti-anti Panjenengane, tumrap nyawa kang ngupaya Panjenengane. Iku becik nganti-anti kanthi tentrem marang karahayon saka Rama kita. Iku becik tumrap wong nyangga pasangan ing mangsa enome.

Cikben dheweke lungguh ijen kanthi meneng nalika pasangan iku ditumpangake marang dheweke; cikben dheweke ndhodhokake cangkeme ing lebu—bokmanawa isih ana pangarep-arep; ^b cikben dheweke ngulungake pipine marang wong kang nggebug, lan diwaregi ing panyendhu.

Awit Rama kita Kang Mahakwasa ora bakal negakake ing salawas-lawase. Sanadyan Panjenengane njalari kasusahan, Panjenengane bakal paring welas miturut gunging sih-kadarmane; awit Panjenengane ora saka karsane piyambak anggone nandukake sangsara utawa nggawe susahing manungsa. ^c

Ngidak-idak nganti remuk sakehing wong tawanan ing bumi, nyingkiri kaadilan tumrap wong ana ing ngarsane Kang Mahaluhur, ngrampas kaadilan tumrap wong ing prakarane—Rama kita Kang Mahakwasa ora ngrujuki.

Sapa kang ngucap banjur kelakon, yen dudu Rama kita Kang Mahakwasa kang dhawuh? Apa dudu saka pangandikane Kang Mahaluhur anggone bilai lan kabecikan padha teka? Yagene wong urip kudu sambat ngenani paukuman tumrap dosane?

Ayo padha mriksa lan nliti laku kita, lan bali marang Rama kita! Ayo padha ngangkat ati lan tangan kita marang Rama kita ing swarga: “Kawula sampun sami damel dosa lan mbalela, dene Paduka dereng paring pangapunten.

Paduka nylimuti sarira kalayan duka lan mbujeng kawula, mejahi tanpa welas; Paduka nylimuti sarira kalayan mega, satemah boten wonten pandonga ingkang saged nembus. Paduka ndadosaken kawula rereged lan rereget ing antawisipun para bangsa.

Sadaya mengsah kawula sami ngangapaken cangkemipun nglawan kawula; giris lan jugangan sampun dhawah dhateng kawula, karisakan lan karusakan.” Mripatku ngilekake ilen-ilen banyu marga saka karusakane bangsaku.

Mripatku bakal ngili tanpa leren, tanpa kendhat, nganti Rama kita mirsani saka ndhuwur lan nguningani saka swarga. Mripatku nggawa sedhih marang nyawaku marga kahanane sakehing putri ing kuthaku.

Aku diburu kaya manuk dening wong-wong kang dadi mungsuhku tanpa sabab; aku diuncalake urip-uripan menyang jugangan lan dibenturi watu; banyu nutupi sirahku; aku kandha: “Aku wis sirna.”

Kawula nyebat asma Paduka, dhuh Rama kawula, saking telenging jugangan; Paduka miyarsa panyuwun kawula: “Mugi Paduka sampun nutupi talingan dhateng pasambat kawula!”

Paduka nyelaki nalika dinten kawula sesambat dhateng Paduka; Paduka ngandika: “Aja wedi!”

Paduka sampun mbelani prakawis kawula, dhuh Rama Kang Mahakwasa; Paduka sampun nebus gesang kawula. Paduka sampun nguningani piawon ingkang katindakaken dhateng kawula, dhuh Rama kawula; mugi Paduka ngadili prakawis kawula. Paduka sampun nguningani sadaya pamalesipun, sadaya rantamanipun nglawan kawula.

Paduka sampun miyarsa pangunek-unekipun, dhuh Rama kawula, sadaya rantamanipun nglawan kawula, lathi lan gagasanipun para ingkang nempuh kawula nglawan kawula sadinten muput. Mugi Paduka mirsani sadaya tumindakipun; kawula dados underaning kidung pamoyokipun.

Paduka badhe males dhateng tiyang-tiyang punika, dhuh Rama kawula, miturut pandamelaning tanganipun. Paduka badhe maringi manah atos dhateng tiyang-tiyang punika; ipat-ipat Paduka badhe tumempuh dhateng piyambakipun. Paduka badhe mbujeng tiyang-tiyang punika kalayan duka lan numpes saking sangandhaping langiting Rama kita.