Efa vita pirinty
Boky

Mandeha ao amin’ny Maizina Tsy Misy Mazava

Ilay lehilahy miteny dia voahodidina manda, enjehina, navela handeha ao amin'ny maizina, ary milaza fa levona ny fanantenany avy amin'ny Raintsika. Eo afovoany dia misy zavatra iray tadidiny, dia ny famindram-po vaovao isa-maraina, ka mihazona azy izy. Avy eo miverina ny alahelo: fiaiken-keloka, vavaka voasakana, fangatahana hamaly ny fahavalo.

Miteny Raintsika ao amin’ny andininy 57

Toko 3.

Izaho no lehilahy nahita fahoriana teo ambanin’ny tehin’ny fahatezerany. Nroahiny aho ka nampandehaniny tao amin’ny maizina tsy misy mazava. Eny, manodina ny tanany hanohitra ahy Izy, mandimby mandritra ny andro mihitsy.

Nampihena ny nofoko sy ny hoditro Izy; nanapotika ny taolako Izy. Nanao fahirano ahy Izy ka nanodidina ahy tamin’ny fangidiana sy ny fahasahiranana. Nampitoetra ahy tao amin’ny maizina Izy, tahaka ireo efa maty hatry ny ela.

Nanao manda manodidina ahy Izy ka tsy afaka mivoaka aho; nampavesatra ny gadrako Izy. Na dia miantso sy mitaraina aho aza, dia manakatona ny vavakako Izy. Nasiany sakana tamin’ny vato voaharatra ny lalako; nataony miolakolaka ny lalan-keliko.

Izy dia orsa miandry ahy, liona miafina. Nampiala ahy tamin’ny lalako Izy ka nandrovitra ahy; nataony efa foana aho. Nanenjana ny tsipikany Izy ka nanao ahy ho tondro ho an’ny zana-tsipikany.

Nampidirin’Izy tao amin’ny voako ny zana-tsipika avy ao amin’ny tavoahanginy. Efa tonga fihomehezan’ny oloko rehetra aho, ho hira manevateva ahy mandritra ny andro mihitsy. Nofenoiny fangidiana aho; nampivokiny fangidiana aho.

Nampikitroka vatokely ny nifiko Izy, ary nampiankohoka ahy tao amin’ny vovoka. Very ny fiadanana rehetra tamin’ny fanahiko; hadinoko izay atao hoe fahasambarana. Dia hoy aho: «Efa levona ny faharetako, ary ny fanantenako avy amin’i Raintsika koa.»

Tsarovy ny fahorianako sy ny fandehanako mirenireny, ny fangidiana sy ny rano mangidy! a a v19 Ny toerana fihodinan’ny boky. Rehefa avy nangataka tamin’i Raintsika mba hahatsiaro ny fahorianany ilay mpanao tononkalo, dia mitodika avy hatrany amin’izay hotsarainy ihany izy — ary hita fa vaovao isa-maraina ny famindrampo. Mahatsiaro izany mandrakariva ny fanahiko ka mietry ato anatiko. Nefa izao no entiko an-tsaina, ary noho izany dia manantena aho:

Ny famindrampo araka ny fanekena avy amin’i Raintsika dia tsy mitsahatra mihitsy; tsy lany ny fiantrany; vaovao isa-maraina izy ireo; lehibe ny fahatokiananao. «Raintsika no ampy ho ahy,» hoy ny fanahiko, «koa dia hanantena Azy aho.»

Tsara amin’izay miandry Azy Raintsika, amin’ny fanahy mitady Azy. Tsara ny miandry mangina ny famonjen’i Raintsika. Tsara ho an’ny lehilahy ny mitondra ny zioga amin’ny fahatanorany.

Aoka hipetraka irery sy mangina izy rehefa napetraka aminy izany; aoka hametraka ny vavany ao amin’ny vovoka izy—angamba mbola misy fanantenana; b b v29 Ny mametraka ny vavany amin’ny vovoka dia fihetsika fahiny maneho fanetren-tena tanteraka sy fanoloran-tena eo anatrehan’Andriamanitra. aoka hanolotra ny takolany ho an’izay mamely izy, ary ho feno fanaratsiana.

Fa ny Ray Tompo tsy handao mandrakizay. Na dia mampalahelo aza Izy, dia hiantra araka ny habetsahan’ny famindrampony; fa tsy an-tsitrapo no mampijaly na mampalahelo ny olona Izy. c c v33 Ity no fiovan’ny tantara ao amin’ny boky manontolo: tsy mandratra avy amin’ny fony Raintsika. Tena misy ny fitsarany, nefa tsy izany no ankamantatriny — mihoatra ny famaizany foana ny fiantrany.

Ny hanitsakitsaka eo ambanin’ny tongotra ny gadra rehetra eto an-tany, ny handa ny rariny amin’ny olona eo anatrehan’ny Avo Indrindra, ny hanome tsy rariny ny olona amin’ny raharahany—dia tsy ankasitrahan’ny Ray Tompo izany.

Iza no niteny ka tanteraka izany, raha tsy ny Ray Tompo no nandidy? Moa tsy avy amin’ny vavan’ny Avo Indrindra va no hivoahan’ny loza sy ny soa? Nahoana no hitaraina ny olona velona noho ny sazy amin’ny fahotany?

Andeha hodinihintsika sy hojerentsika ny lalantsika, ary hiverina amin’i Raintsika isika! Andeha hasandratsika ny fontsika sy ny tanantsika ho amin’i Raintsika any an-danitra: «Efa nanota sy nikomy izahay, ary Ianao tsy namela heloka.

Nitafy hatezerana Ianao ka nanenjika anay, namono tsy nangoraka; nitafy rahona Ianao mba tsy hisy vavaka afaka mandalo. Nataonao ho fako sy fanary izahay eo amin’ny firenena.

Ny fahavalonay rehetra manokatra ny vavany hanohitra anay; Tonga tamin’izahay ny tahotra sy ny fandrika, ny fahalovana sy ny fandravana.» Mandriaka tahaka ny onjan-drano ny masoko noho ny fandravana ny vahoakako.

Handriaka tsy hitsahatra ny masoko, tsy hisy fiatoana, mandra-pijery midina sy mahita avy any an-danitra Raintsika. Mampalahelo ny fanahiko ny masoko noho ny zavatra nanjo ny zanakavavin’ny tanànako rehetra.

Notenjehin’izay fahavaloko toy ny vorona aho tsy misy antony; nanipy ahy velona tao anaty lavaka izy ireo ary nitora-bato ahy; nanaloka ny lohako ny rano; hoy aho: «Very aho.»

Niantso ny anaranao aho, Raiko, avy tany amin’ny lalina indrindra amin’ilay lavaka; renao ny fangatahako: «Aza manakatona ny sofinao amin’ny fitarainako mangataka famonjena!»

Nanakaiky Ianao tamin’ny andro niantsoako Anao; hoy Ianao: «Aza matahotra!»

Nanohana ny raharahako Ianao, Ray Tompo ô; nanavotra ny aiko Ianao. Hitanao ny faharatsiana natao tamiko, Raiko; mitsarà ny raharahako. Hitanao ny valifaty rehetra nataony sy ny fikasana rehetra nataony hanohitra ahy.

Renao ny fanesoesony, Raiko, ny fikasany rehetra hanohitra ahy, ny molotry ny mpanafika ahy sy ny eritreriny hanohitra ahy mandritra ny andro mihitsy. Jereo ny fihetsiny rehetra; izaho no hiran’ny fanesoany.

Hamaly azy ireo Ianao, Raiko, araka ny asan’ny tanany. Hanome azy ireo fo mafy Ianao; ho eo aminy ny ozonao. Hanenjika azy amin’ny fahatezerana Ianao ka handrava azy hiala eo ambanin’ny lanitr’i Raintsika.