Περπατώντας μέσα στο σκοτάδι χωρίς φως

Ο άνθρωπος που μιλά έχει περιτειχιστεί, έχει κυνηγηθεί, έχει αφεθεί να περπατά στο σκοτάδι, και λέει ότι η ελπίδα του από τον Πατέρα μας χάθηκε. Στη μέση φέρνει ένα πράγμα στον νου του, ελέη καινούργια κάθε πρωί, και το κρατά. Ύστερα η θλίψη επιστρέφει: εξομολόγηση, προσευχή που φράζεται, ικεσία κατά των εχθρών.

Κεφάλαιο 3.

Εγώ είμαι ο άνθρωπος που είδε τη θλίψη κάτω από το ραβδί της οργής του. Με έδιωξε και με έκανε να περπατώ στο σκοτάδι χωρίς καθόλου φως. Πραγματικά, εναντίον μου στρέφει το χέρι του ξανά και ξανά, όλη τη μέρα.

Κατέφθειρε τη σάρκα μου και το δέρμα μου· σύντριψε τα κόκαλά μου. Με πολιόρκησε και με περικύκλωσε με πίκρα και ταλαιπωρία. Με έβαλε να κατοικώ στο σκοτάδι σαν εκείνους που πέθαναν πριν από καιρό.

Με περιέφραξε με τοίχο ώστε να μην μπορώ να ξεφύγω· βάρυνε τις αλυσίδες μου. Ακόμη κι όταν φωνάζω και κραυγάζω για βοήθεια, κλείνει την πόρτα στην προσευχή μου. Έφραξε τους δρόμους μου με πελεκημένες πέτρες· έκανε στραβά τα μονοπάτια μου.

Είναι αρκούδα που με παραμονεύει, λιοντάρι κρυμμένο. Με παρέσυρε από τον δρόμο μου και με κομμάτιασε· με άφησε ερημωμένο. Τέντωσε το τόξο του και με έστησε στόχο για το βέλος του.

Κάρφωσε τα βέλη της φαρέτρας του στα σωθικά μου. Έγινα το περίγελο όλου του λαού μου, το χλευαστικό τους τραγούδι όλη τη μέρα. Με γέμισε με πίκρα· με χόρτασε με πικρία.

Έκανε τα δόντια μου να τρίζουν πάνω σε χαλίκι, και με έκανε να ζαρώσω μέσα στο χώμα. Η ψυχή μου έχασε κάθε ειρήνη· ξέχασα τι είναι η ευτυχία. Γι’ αυτό λέω: «Χάθηκε η αντοχή μου, χάθηκε κι η ελπίδα μου από τον Πατέρα μας».

Θυμήσου τη θλίψη μου και την περιπλάνησή μου, την πίκρα και τη χολή! ^a Η ψυχή μου το θυμάται συνεχώς κι είναι σκυμμένη μέσα μου. Όμως αυτό φέρνω στον νου μου, γι’ αυτό κι έχω ελπίδα:

Η αγάπη της διαθήκης του Πατέρα μας ποτέ δεν σταματά· τα ελέη του ποτέ δεν τελειώνουν· είναι καινούρια κάθε πρωί· μεγάλη είναι η πιστότητά σου. «Ο Πατέρας μας είναι το μόνο που χρειάζομαι», λέει η ψυχή μου, «γι’ αυτό θα ελπίζω σ’ αυτόν».

Ο Πατέρας μας είναι καλός σ’ αυτούς που τον περιμένουν, στην ψυχή που τον αναζητά. Είναι καλό να περιμένει κανείς σιωπηλά τη σωτηρία του Πατέρα μας. Είναι καλό για τον άνθρωπο να σηκώνει τον ζυγό στα νιάτα του.

Ας κάθεται μόνος σιωπηλός όταν του επιβληθεί· ας βάλει το στόμα του στο χώμα — ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα· ^b ας δώσει το μάγουλό του σ’ αυτόν που χτυπά, κι ας χορτάσει προσβολές.

Γιατί ο Κυρίαρχος Πατέρας δεν θα εγκαταλείψει για πάντα. Αν και προκαλεί θλίψη, θα σπλαχνιστεί σύμφωνα με την αφθονία της αγάπης της διαθήκης του· γιατί δεν θλίβει ούτε στεναχωρεί τους ανθρώπους με τη θέλησή του. ^c

Το να συνθλίβει κανείς κάτω από τα πόδια του όλους τους φυλακισμένους της γης, το να στερεί από έναν άνθρωπο τη δικαιοσύνη μπροστά στα μάτια του Υψίστου, το να αδικεί έναν άνθρωπο στην υπόθεσή του — ο Κυρίαρχος Πατέρας δεν το εγκρίνει.

Ποιος μίλησε κι έγινε, αν δεν το πρόσταξε ο Κυρίαρχος Πατέρας; Δεν είναι από το στόμα του Υψίστου που βγαίνουν και η συμφορά και το καλό; Γιατί να παραπονιέται ένας ζωντανός άνθρωπος για την τιμωρία των αμαρτιών του;

Ας εξετάσουμε και ας δοκιμάσουμε τους δρόμους μας, κι ας επιστρέψουμε στον Πατέρα μας! Ας υψώσουμε τις καρδιές μας και τα χέρια μας στον Πατέρα μας στον ουρανό: «Αμαρτήσαμε κι επαναστατήσαμε, κι εσύ δεν συγχώρεσες.

Τυλίχτηκες με θυμό και μας καταδίωξες, σκοτώνοντας χωρίς οίκτο· τυλίχτηκες μ’ ένα σύννεφο ώστε να μην μπορεί να περάσει καμιά προσευχή. Μας έκανες σκουπίδια και απόβλητα ανάμεσα στους λαούς.

Όλοι οι εχθροί μας ανοίγουν το στόμα τους εναντίον μας· τρόμος και παγίδα έπεσαν πάνω μας, ερήμωση και καταστροφή». Τα μάτια μου τρέχουν ποτάμια νερό για την καταστροφή του λαού μου.

Τα μάτια μου θα τρέχουν ασταμάτητα, χωρίς ανάπαυλα, ώσπου ο Πατέρας μας να σκύψει και να δει από τον ουρανό. Τα μάτια μου φέρνουν θλίψη στην ψυχή μου για τη μοίρα όλων των θυγατέρων της πόλης μου.

Με κυνήγησαν σαν πουλί εκείνοι που ήταν εχθροί μου χωρίς αιτία· με πέταξαν ζωντανό μέσα σ’ ένα λάκκο κι έριξαν πέτρες πάνω μου· νερά σκέπασαν το κεφάλι μου· είπα: «Χάθηκα».

Επικαλέστηκα το όνομά σου, Πατέρα μου, από τα βάθη του λάκκου· άκουσες την ικεσία μου: «Μην κλείνεις τ’ αυτιά σου στην κραυγή μου για βοήθεια!»

Ήρθες κοντά τη μέρα που σε επικαλέστηκα· είπες: «Μη φοβάσαι!»

Ανέλαβες την υπόθεσή μου, Κυρίαρχε Πατέρα· λύτρωσες τη ζωή μου. Είδες το κακό που μου έγινε, Πατέρα μου· δίκασε την υπόθεσή μου. Είδες όλη την εκδίκησή τους, όλα τα σχέδιά τους εναντίον μου.

Άκουσες τους χλευασμούς τους, Πατέρα μου, όλα τα σχέδιά τους εναντίον μου, τα χείλη και τις σκέψεις εκείνων που μου επιτίθενται εναντίον μου όλη τη μέρα. Πρόσεξε κάθε τους κίνηση· εγώ είμαι το αντικείμενο του χλευαστικού τους τραγουδιού.

Θα τους ανταποδώσεις, Πατέρα μου, σύμφωνα με το έργο των χεριών τους. Θα τους δώσεις σκληρότητα καρδιάς· η κατάρα σου θα είναι πάνω τους. Θα τους καταδιώξεις με θυμό και θα τους εξαφανίσεις κάτω από τους ουρανούς του Πατέρα μας.

Υποσημειώσεις

^aΘρήνοι 3:19 — Ο αρμός του βιβλίου. Αφού ζήτησε από τον Πατέρα μας να θυμηθεί τη θλίψη του, ο ποιητής στρέφεται με την ίδια ανάσα σ’ αυτό που ο ίδιος θα φέρει στον νου του — και βρίσκει το έλεος καινούριο κάθε πρωί.
^bΘρήνοι 3:29 — Το να βάζει κανείς το στόμα του στο χώμα ήταν μια αρχαία στάση πλήρους ταπείνωσης και παράδοσης μπροστά στον Θεό.
^cΘρήνοι 3:33 — Εδώ βρίσκεται το σημείο καμπής ολόκληρου του βιβλίου: ο Πατέρας μας δεν πληγώνει από την καρδιά του. Η κρίση του είναι πραγματική, μα ποτέ δεν είναι αυτό που τον ευχαριστεί — η ευσπλαχνία του πάντοτε ξεπερνά σε διάρκεια τη διαπαιδαγώγησή του.