Mga Pagbangutan 3

3 ¹Ako ang tawo nga nakakita sa kasakit ilalom sa bunal sa iyang kapungot. ²Giabog niya ako palayo ug gipalakaw sa kangitngit nga walay bisan unsang kahayag. ³Sa pagkatinuod batok kanako iyang gibakyaw ang iyang kamot, balik-balik, sa tibuok adlaw.

⁴Giut-ut niya ang akong unod ug akong panit; gibali niya ang akong mga bukog. ⁵Gilibotan niya ako ug gialirongan sa kapaitan ug kalisdanan. ⁶Gipapuyo niya ako sa kangitngit sama sa mga dugay nang patay.

⁷Gikuta niya ako aron dili ako makaikyas; gipabug-at niya ang akong mga talikala. ⁸Bisan pa kon mosangpit ako ug mangayo ug tabang, gisirado niya ang akong pag-ampo. ⁹Giali niya ang akong mga dalan sa sinapsapan nga mga bato; gihimo niyang baliko ang akong mga agianan.

¹⁰Siya usa ka oso nga nagbanhig kanako, usa ka liyon nga nagtago. ¹¹Gipatipas niya ako sa akong dalan ug gikuniskunis ako; gihimo niya akong biniyaan. ¹²Gibinat niya ang iyang pana ug gihimo niya akong tumong sa iyang udyong.

¹³Gipalagbas niya ang mga udyong sa iyang baslayan sa akong kahiladman. ¹⁴Nahimo akong kataw-anan sa tanan kong katawhan, ang ilang bugalbugal nga awit sa tibuok adlaw. ¹⁵Gipuno niya ako sa kapaitan; gibusog niya ako sa kapaitan.

¹⁶Gipakagot niya ang akong mga ngipon sa graba, ug gipahapa niya ako sa abog. ¹⁷Ang akong kalag nawad-an sa tanang kalinaw; nakalimot na ako kon unsa ang kalipay. ¹⁸Busa moingon ako, “Nahanaw na ang akong pagkamainantuson, ug mao usab ang akong paglaom gikan sa atong Amahan.”

¹⁹Hinumdomi ang akong kasakit ug ang akong pagpanlaag, ang kapaitan ug ang apdo! ^a a v19 Ang bisagra sa basahon. Human mangayo sa atong Amahan nga hinumdoman ang iyang kasakit, ang magbabalak milingi dayon ngadto sa iyang kaugalingong pagahinumdoman — ug nakakaplag ug kaluoy nga bag-o matag buntag. ²⁰Ang akong kalag kanunayng nahinumdom niini ug nagduko sa akong kinasuloran. ²¹Apan kini akong gihinumdoman, ug busa aduna akoy paglaom:

²²Ang gugmang walay paglubad sa atong Amahan dili gayod mohunong; ang iyang mga kaluoy walay kataposan; ²³bag-o kini matag buntag; halangdon ang imong pagkamatinud-anon. ²⁴“Ang atong Amahan mao ra ang akong gikinahanglan,” miingon ang akong kalag, “busa molaom ako kaniya.”

²⁵Maayo ang atong Amahan ngadto sa mga naghulat kaniya, ngadto sa kalag nga nagapangita kaniya. ²⁶Maayo nga maghulat nga hilom alang sa kaluwasan sa atong Amahan. ²⁷Maayo alang sa tawo nga pas-anon ang yugo sa iyang pagkabatan-on.

²⁸Palingkora siya nga mag-inusara sa kahilom sa dihang gipapas-an kini kaniya; ²⁹ibutang niya ang iyang baba sa abog—tingali aduna pay paglaom; ^b b v29 Ang pagbutang sa baba sa abog maoy karaang pamarog sa bug-os nga pagpaubos ug pagtugyan sa atubangan sa Dios. ³⁰itunol niya ang iyang aping ngadto sa nagsagpa, ug mapuno sa mga pagbugalbugal.

³¹Kay ang Soberanong Amahan dili mobiya hangtod sa kahangtoran. ³²Bisan pa magpahinabo siya ug kasubo, maluoy siya sumala sa kadagaya sa iyang gugmang walay paglubad; ³³kay dili siya kinabubut-ong magsakit o magpasubo sa mga tawo. ^c c v33 Ania ang punto sa pagliso sa tibuok basahon: ang atong Amahan dili mosamad gikan sa iyang kasingkasing. Tinuod ang iyang paghukom, apan dili gayod kini ang iyang gikahimut-an — ang iyang kaluoy kanunayng molungtad labaw pa sa iyang pagdisiplina.

³⁴Ang pagyatak ilalom sa tiil sa tanang binilanggo sa yuta, ³⁵ang paghikaw sa hustisya sa usa ka tawo atubangan sa Labing Halangdon, ³⁶ang pagtikas sa hustisya gikan sa usa ka tawo sa iyang kaso—ang Soberanong Amahan wala mouyon niini.

³⁷Kinsa ang nagsulti ug kini nahitabo, gawas kon ang Soberanong Amahan nagsugo niini? ³⁸Dili ba gikan sa baba sa Labing Halangdon nga ang katalagman ug ang maayo moabot? ³⁹Nganong magbagulbol man ang buhing tawo mahitungod sa silot sa iyang mga sala?

⁴⁰Susihon ug sulayan nato ang atong mga pamaagi, ug mobalik kita sa atong Amahan! ⁴¹Ibayaw nato ang atong mga kasingkasing ug ang atong mga kamot ngadto sa atong Amahan sa langit: ⁴²“Nakasala kami ug misukol, ug ikaw wala magpasaylo.

⁴³Giputos nimo ang imong kaugalingon sa kasuko ug gigukod mo kami, nagpamatay nga walay kaluoy; ⁴⁴giputos nimo ang imong kaugalingon sa panganod aron walay pag-ampo nga makalusot. ⁴⁵Gihimo mo kami nga hugaw ug sagbot taliwala sa mga katawhan.

⁴⁶Ang tanan namong mga kaaway nagnganga sa ilang mga baba batok kanamo; ⁴⁷kalisang ug bung-aw miabot kanamo, kalaglagan ug kaguba.” ⁴⁸Ang akong mga mata nagailig sa mga sapa sa tubig tungod sa kalaglagan sa akong katawhan.

⁴⁹Ang akong mga mata magailig nga walay hunong, walay pahulay, ⁵⁰hangtod nga ang atong Amahan modungaw ug makakita gikan sa langit. ⁵¹Ang akong mga mata nagdala ug kasubo sa akong kalag tungod sa dangatan sa tanang anak nga babaye sa akong siyudad.

⁵²Gipangayam ako nga sama sa langgam niadtong akong mga kaaway nga walay hinungdan; ⁵³gitambog nila ako nga buhi ngadto sa bangag ug gibato ako; ⁵⁴mitabon ang tubig sa akong ulo; miingon ako, “Nawala na ako.”

⁵⁵Nagtawag ako sa imong ngalan, akong Amahan, gikan sa kahiladman sa bangag; ⁵⁶nadungog mo ang akong pangamuyo: “Ayaw italikod ang imong dalunggan sa akong pagtuaw alang sa tabang!”

⁵⁷Mipaduol ka sa adlaw nga mitawag ako kanimo; miingon ka, “Ayaw kahadlok!”

⁵⁸Gilaban mo ang akong kaso, Soberanong Amahan; gitubos mo ang akong kinabuhi. ⁵⁹Nakita mo ang kadaotan nga gibuhat kanako, akong Amahan; hukmi ang akong kaso. ⁶⁰Nakita mo ang tanan nilang pagpanimalos, ang tanan nilang laraw batok kanako.

⁶¹Nadungog mo ang ilang mga pagbiaybiay, akong Amahan, ang tanan nilang laraw batok kanako, ⁶²ang mga ngabil ug mga hunahuna sa akong mga tigsulong batok kanako sa tibuok adlaw. ⁶³Bantayi ang ilang matag lihok; ako ang gihimo nilang bugalbugal nga awit.

⁶⁴Balosan mo sila, akong Amahan, sumala sa buhat sa ilang mga kamot. ⁶⁵Hatagan mo sila ug katig-a sa kasingkasing; ang imong tunglo maanaa kanila. ⁶⁶Gukdon mo sila diha sa kasuko ug laglagon sila gikan sa ilalom sa kalangitan sa atong Amahan.