ሰቈቃወ 3

3 ¹በቍጣው በትር ሥር መከራን ያየሁ ሰው እኔ ነኝ። ²አባርሮኝ ያለ ምንም ብርሃን በጨለማ ውስጥ አስኬደኝ። ³በርግጥ ቀኑን ሙሉ ደጋግሞ እጁን በእኔ ላይ ያዞራል።

⁴ሥጋዬንና ቈዳዬን አማስኗል፤ ዐጥንቶቼንም ሰብሯል። ⁵ከበበኝ፤ በመራራነትና በመከራ ዙሪያዬን አጠረ። ⁶ከረጅም ዘመን በፊት እንደ ሞቱ ሰዎች በጨለማ ውስጥ እንድኖር አደረገኝ።

⁷እንዳላመልጥ በቅጥር ከበበኝ፤ ሰንሰለቴንም አከበደ። ⁸ብጮኽና እርዳታ ብለምንም እንኳ፣ ጸሎቴን ዘጋብኝ። ⁹መንገዶቼን በተጠረቡ ድንጋዮች ዘጋ፤ መተላለፊያዎቼንም አጣመመ።

¹⁰እርሱ የሚያደባኝ ድብ፣ የተሸሸገ አንበሳ ነው። ¹¹ከመንገዴ አስወጥቶ ቈራርጦ ቀደደኝ፤ ባዶም አደረገኝ። ¹²ቀስቱን ገትሮ ለፍላጻው ዒላማ አድርጎ አቆመኝ።

¹³የፋሬውን ፍላጻዎች ወደ ኵላሊቴ ሰደደ። ¹⁴ለሕዝቤ ሁሉ መሳለቂያ፣ ቀኑን ሙሉ የመዘባበቻ መዝሙራቸው ሆንሁ። ¹⁵በመራራ ነገር ሞላኝ፤ በመራራነትም አጠገበኝ።

¹⁶ጥርሶቼን በጠጠር አፋጨ፤ በትቢያ ውስጥም አስጐነበሰኝ። ¹⁷ነፍሴ ሰላሟን ሁሉ አጣች፤ ደስታ ምን እንደ ሆነም ረሳሁ። ¹⁸ስለዚህ እንዲህ አልሁ፤ “ጽናቴ ጠፋ፤ ከአባታችንም የማገኘው ተስፋ ጠፋ።”

¹⁹መከራዬንና መንከራተቴን፣ እሬቱንና መርዙን ዐስብ! ^a a v19 የመጽሐፉ ማጠፊያ ነጥብ ይህ ነው። ባለቅኔው አባታችን መከራውን እንዲያስብ ከለመነ በኋላ፣ ወዲያውኑ እርሱ ራሱ ወደሚያስታውሰው ነገር ዞረ፤ ምሕረትም በየማለዳው አዲስ ሆኖ አገኘ። ²⁰ነፍሴ ዘወትር ታስበዋለች፤ በውስጤም ተዋርዳለች። ²¹ይህን ግን ወደ ልቤ አመጣለሁ፤ ስለዚህም ተስፋ አለኝ፦

²²የአባታችን የኪዳን ፍቅር ከቶ አያቋርጥም፤ ምሕረቱም ከቶ አያልቅም፤ ²³በየማለዳው አዲስ ናቸው፤ ታማኝነትህ ታላቅ ነው። ²⁴ነፍሴ፣ “አባታችን የሚበቃኝ ሁሉ ነው፤ ስለዚህ በእርሱ ተስፋ አደርጋለሁ” ትላለች።

²⁵አባታችን ለሚጠባበቁት፣ ለምትፈልገው ነፍስ መልካም ነው። ²⁶የአባታችንን መዳን በጸጥታ መጠባበቅ መልካም ነው። ²⁷ሰው በወጣትነቱ ቀንበርን መሸከሙ መልካም ነው።

²⁸ቀንበሩ በላዩ በተጫነበት ጊዜ ብቻውን በዝምታ ይቀመጥ፤ ²⁹አፉን በትቢያ ውስጥ ያድርግ፤ ምናልባት ገና ተስፋ ይኖር ይሆናልና፤ ^b b v29 አፍን በትቢያ ውስጥ ማድረግ በእግዚአብሔር ፊት ፍጹም ትሕትናንና መሰጠትን የሚያሳይ የጥንት አኳኋን ነበር። ³⁰ለሚመታው ጕንጩን ይስጥ፤ በስድብም ይጠገብ።

³¹ጌታ አባት ለዘላለም አይጥልምና። ³²ኀዘንን ቢያመጣም እንኳ፣ እንደ ኪዳን ፍቅሩ ብዛት ይራራል፤ ³³ሰዎችን በፈቃዱ አያሠቃይም፤ አያስከፋምም። ^c c v33 የመጽሐፉ ሁሉ መታጠፊያ ነጥብ ይህ ነው፦ አባታችን ከልቡ አያቈስልም። ፍርዱ እውነተኛ ነው፤ ነገር ግን ከቶ የሚደሰትበት አይደለም፤ ርኅራኄው ዘወትር ከተግሣጹ ይበልጣልና።

³⁴የምድርን እስረኞች ሁሉ በእግር ረግጦ መጨፍለቅ፣ ³⁵በልዑል ፊት ለሰው ፍትሑን መንሣት፣ ³⁶ሰውን በክርክሩ ከፍትሑ ማጕደልን ጌታ አባት አያጸድቅም።

³⁷ጌታ አባት ካላዘዘው በቀር፣ ተናግሮ የተፈጸመለት ማን ነው? ³⁸መከራም ሆነ መልካም ነገር ከልዑል አፍ የሚወጣ አይደለምን? ³⁹ሕያው ሰው ስለ ኀጢአቱ ቅጣት ለምን ያማርራል?

⁴⁰መንገዶቻችንን እንመርምር፣ እንፈትንም፤ ወደ አባታችንም እንመለስ! ⁴¹ልባችንንና እጆቻችንን በሰማይ ወዳለው አባታችን እናንሣ፦ ⁴²“ኀጢአት ሠራን፤ ዐመፅንም፤ አንተም ይቅር አላልኸንም።

⁴³በቍጣ ተከናንበህ አሳደድኸን፤ ያለ ርኅራኄም ገደልኸን፤ ⁴⁴ጸሎት እንዳያልፍ በደመና ተከናነብህ። ⁴⁵በአሕዛብ መካከል ጕድፍና ጥራጊ አደረግኸን።

⁴⁶ጠላቶቻችን ሁሉ አፋቸውን በእኛ ላይ ከፈቱ፤ ⁴⁷ድንጋጤና ጕድጓድ መጣብን፤ ጥፋትና ውድመትም ደረሰብን።” ⁴⁸ዓይኖቼ ስለ ሕዝቤ ጥፋት እንደ ጅረት እንባን ያፈሳሉ።

⁴⁹ዓይኖቼ ሳያቋርጡ፣ ዕረፍት ሳያገኙ ያነባሉ፤ ⁵⁰አባታችን ከሰማይ ተመልክቶ እስኪያይ ድረስ። ⁵¹የከተማዬ ሴቶች ሁሉ ዕጣ ፈንታ ዓይኖቼ ነፍሴን ያሳዝናሉ።

⁵²ያለ ምክንያት ጠላቶቼ በሆኑት እንደ ወፍ ታደንሁ፤ ⁵³በሕይወት እያለሁ ወደ ጕድጓድ ጣሉኝ፤ በላዬም ድንጋይ ወረወሩ፤ ⁵⁴ውሃ በራሴ ላይ ተዘጋ፤ “ጠፋሁ” አልሁ።

⁵⁵አባቴ ሆይ፤ ከጕድጓዱ ጥልቅ ስምህን ጠራሁ፤ ⁵⁶ልመናዬን ሰማህ፤ “ለዕርዳታ ጩኸቴ ጆሮህን አትድፈን!”

⁵⁷በጠራሁህ ቀን ቀረብህ፤ “አትፍራ!” አልኸኝ።

⁵⁸ጌታ አባት ሆይ፤ ጕዳዬን ተከራከርህልኝ፤ ሕይወቴንም ተቤዠህ። ⁵⁹አባቴ ሆይ፤ የተደረገብኝን በደል አየህ፤ ፍርዴንም ፍረድልኝ። ⁶⁰የበቀላቸውን ሁሉ፣ በእኔ ላይ ያሴሩትን ሤራ ሁሉ አየህ።

⁶¹አባቴ ሆይ፤ ዘለፋቸውን፣ በእኔ ላይ ያሴሩትን ሤራ ሁሉ ሰማህ፤ ⁶²ቀኑን ሙሉ በእኔ ላይ የሆኑትን የተቃዋሚዎቼን ከንፈሮችና ሐሳቦች። ⁶³አካሄዳቸውን ሁሉ ተመልከት፤ እኔ የመዘባበቻ መዝሙራቸው ሆኛለሁ።

⁶⁴አባቴ ሆይ፤ እንደ እጆቻቸው ሥራ ብድራትን ትከፍላቸዋለህ። ⁶⁵የልብ ድንዳኔን ትሰጣቸዋለህ፤ ርግማንህም በእነርሱ ላይ ይሆናል። ⁶⁶በቍጣ ታሳድዳቸዋለህ፤ ከአባታችንም ሰማያት በታች ታጠፋቸዋለህ።