Lavijên Şînê 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹Ez ew mirov im ku di bin gopalê hêrsa wî de êşê dîtiye. ²Wî ez qewirandim û ez meşandim di tariyê de bê tu ronahî. ³Bi rastî, wî destê xwe li dijî min dizivirîne, careke din û careke din, tevahiya rojê.

⁴Wî goşt û çermê min xistin ber xwe; wî hestiyên min şikandin. ⁵Wî dora min girt û bi tehlî û tengasiyê ez dorpêç kirim. ⁶Wî ez di tariyê de bi cih kirim, mîna yên ku ji mêj ve mirî ne.

⁷Wî dora min bi dîwêr girt da ku ez nikaribim bireqilim; wî zincîrên min giran kirin. ⁸Tevî ku ez gazî dikim û ji bo arîkariyê dikevim qîrînê jî, ew deriyê duaya min digire. ⁹Wî riyên min bi keviran girtin; wî rêyên min xwar kirin.

¹⁰Ew hirçek e ku ji bo min li kemînê rûniştiye, şêrek e ku di veşartinê de ye. ¹¹Wî ez ji rêya xwe qewirandim û ez perçe perçe kirim; wî ez wêran kirim. ¹²Wî kevana xwe ta kir û ez wek nîşana tîra xwe danîm.

¹³Wî tîrên tîrdanka xwe di nava hinavên min re derbas kirin. ¹⁴Ez bûm henekê hemû gelê xwe, stirana wan a tinazan tevahiya rojê. ¹⁵Wî ez bi tehliyê tije kirim; wî ez bi tehliyê têr kirim.

¹⁶Wî diranên min bi çakêlan kir ku biêşin, û ez di nava toz de xwar kirim. ¹⁷Giyanê min hemû aştî winda kir; min ji bîr kir ku bextewarî çi ye. ¹⁸Loma ez dibêjim: “Tebata min çû, û hêviya min jî ya ji Bavê me.”

¹⁹Êşa min û serberdana min, tehlî û jehrê bi bîr bîne! ^a a v19 Mencêla pirtûkê. Piştî ku ji Bavê me xwest ku êşa wî bi bîr bîne, helbestkar di hilma din de ber bi tiştê ku ewê bi xwe bîne bîra xwe dizivire — û her sibehê dilovaniya nû dibîne. ²⁰Giyanê min bêrawestan vê yekê bi bîr tîne û di hundurê min de serî ber bi jêr tewiyaye. ²¹Lê vê yekê ez tînim bîra xwe, û loma hêviya min heye:

²²Hezkirina peymanê ya Bavê me tu caran naqede; dilovaniyên wî tu caran bi dawî nabin; ²³ew her sibehê nû ne; dilsoziya te mezin e. ²⁴Giyanê min dibêje: “Bavê me tenê bese ji bo min, loma ezê hêviya xwe bi wî bikim.”

²⁵Bavê me ji bo yên ku li benda wî disekinin qenc e, ji bo giyanê ku li wî digere. ²⁶Baş e ku mirov bêdeng li benda rizgariya Bavê me bisekine. ²⁷Baş e ji bo mirov ku di ciwaniya xwe de nîr hilgire.

²⁸Bila ew bi tenê di bêdengiyê de rûne, gava ku ew tê danîn ser wî; ²⁹bila ew devê xwe têxe toz û xwelî de — dibe ku hê jî hêvî hebe; ^b b v29 Danîna devê mirov di nava tozê de rewşeke kevnar a dilnizmiya temam û teslîmiyetê li ber Xwedê bû. ³⁰bila ew rûyê xwe bide yê ku lê dixe, û bi çêran têr bibe.

³¹Çimkî Bavê Serwer wê her û her bênumîd nehêle. ³²Her çend ew xemê peyda dike jî, ewê li gorî firehiya hezkirina xwe ya peymanê dilovanî bike; ³³çimkî ew bi dilê xwe ne mirovan diêşîne ne jî dixemgîne. ^c c v33 Li vir xala zivirînê ya tevahiya pirtûkê ye: Bavê me ji dilê xwe birîndar nake. Dîwana wî rast e, lê ew tu caran ne ya ku ew pê dilşa dibe — dilovaniya wî her tim ji terbiyeta wî dirêjtir dimîne.

³⁴Ku hemû dîlên erdê bin lingan werin perçiqandin, ³⁵ku dadmendî ji mirovekî bê hesibandin li ber çavên Yê Herî Berz, ³⁶ku mirovek di doza xwe de ji dadmendiyê bê bêpar kirin — Bavê Serwer vê yekê napejirîne.

³⁷Kê axivî û ew pêk hat, heke Bavê Serwer ew ferman nekiribe? ³⁸Ma ne ji devê Yê Herî Berz e ku hem bela hem jî başî tê? ³⁹Çima divê mirovekî zindî ji bo cezayê gunehên xwe gazinan bike?

⁴⁰Werin em rêyên xwe vekolin û biceribînin, û em vegerin ba Bavê me! ⁴¹Werin em dilên xwe û destên xwe ber bi Bavê me yê li ezmanan rakin: ⁴²“Me guneh kir û serî hilda, û te efû nekir.

⁴³Te xwe bi hêrsê pêça û em dan pey, kuştî bê rehmê; ⁴⁴te xwe bi ewrekî pêça da ku tu dua nikaribe jê re derbas bibe. ⁴⁵Te em kirin bermayî û çopê di nav gelan de.

⁴⁶Hemû dijminên me devên xwe li dijî me vedikin; ⁴⁷tirs û xefik hatin ser me, wêranî û tunebûn.” ⁴⁸Çavên min bi çemên avê diherikin ji ber wêraniya gelê min.

⁴⁹Çavên min wê bêrawestan biherikin, bê bêhnvedan, ⁵⁰heta ku Bavê me ji ezmanan li jêr binêre û bibîne. ⁵¹Çavên min xemê tînin ser giyanê min ji ber çarenûsa hemû keçên bajarê min.

⁵²Ez wek çûkekî hatim nêçîrkirin ji aliyê yên ku bê sedem dijminên min bûn; ⁵³wan ez sax avêtim çalekê û kevir avêtin ser min; ⁵⁴av li ser serê min hat girtin; min got: “Ez wenda bûm.”

⁵⁵Min gazî navê te kir, Bavê min, ji kûrahiya çalê; ⁵⁶te lavaya min bihîst: “Guhê xwe ji qîrîna min a arîkariyê re nebe kerr!”

⁵⁷Di roja ku min gazî te kir tu nêzîk bûyî; te got: “Netirse!”

⁵⁸Te doza min hilda ser xwe, Bavê Serwer; te jiyana min xilas kir. ⁵⁹Te xerabiya ku li min hat kirin dît, Bavê min; doza min dadbike. ⁶⁰Te hemû tolhildana wan dît, hemû plansaziyên wan ên li dijî min.

⁶¹Te tinazên wan bihîst, Bavê min, hemû plansaziyên wan ên li dijî min, ⁶²lêv û ramanên êrîşkerên min li dijî min tevahiya rojê. ⁶³Li her tevgera wan binêre; ez bûme mijara stirana wan a tinazan.

⁶⁴Tuyê wan ceza bidî, Bavê min, li gorî karê destên wan. ⁶⁵Tuyê dilhişkiyê bidî wan; nifira te wê li ser wan be. ⁶⁶Tuyê bi hêrsê wan bidî pey û wan ji bin ezmanên Bavê me tune bikî.