Mga Panaghoy 3

3 ¹Ako ang taong nakakita ng paghihirap sa ilalim ng pamalo ng kanyang poot. ²Itinaboy niya ako at pinalakad sa kadiliman nang walang anumang liwanag. ³Tunay ngang laban sa akin ay ibinabaling niya ang kanyang kamay nang paulit-ulit, sa buong maghapon.

⁴Niluma niya ang aking laman at aking balat; binali niya ang aking mga buto. ⁵Kinubkob niya ako at pinaligiran ako ng kapaitan at hirap. ⁶Pinatira niya ako sa kadiliman gaya ng mga matagal nang patay.

⁷Kinulong niya ako ng pader upang hindi ako makatakas; pinabigat niya ang aking mga tanikala. ⁸Kahit tumatawag ako at humihingi ng tulong, isinasara niya ang aking panalangin. ⁹Hinarangan niya ang aking mga daan ng tabas na bato; ginawa niyang liku-liko ang aking mga landas.

¹⁰Siya ay isang oso na nag-aabang sa akin, isang leon na nagtatago. ¹¹Itinaboy niya ako palayo sa aking landas at pinagpira-piraso ako; ginawa niya akong tiwangwang. ¹²Iniakma niya ang kanyang busog at ginawa akong pakay ng kanyang palaso.

¹³Itinarak niya sa aking mga lamang-loob ang mga palaso ng kanyang lalagyan. ¹⁴Ako ay naging katatawanan ng buong bayan ko, ang kanilang awit ng panunuya sa buong maghapon. ¹⁵Pinuno niya ako ng kapaitan; binusog niya ako ng kapaitan.

¹⁶Ipinagngalit niya ang aking mga ngipin sa graba, at pinagumon ako sa alabok. ¹⁷Nawalan ng lahat ng kapayapaan ang aking kaluluwa; nalimutan ko na kung ano ang kaligayahan. ¹⁸Kaya sinasabi ko, “Naglaho na ang aking pagtitiis, at gayundin ang aking pag-asa mula sa ating Ama.”

¹⁹Alalahanin mo ang aking paghihirap at aking pagala-gala, ang kapaitan at ang apdo! ^a a v19 Ang pihitan ng aklat. Matapos hilingin sa ating Ama na alalahanin ang kanyang paghihirap, ang makata sa sumunod na hininga ay bumabaling sa kung ano ang gugunitain niya mismo — at natatagpuan ang kaawaang bago tuwing umaga. ²⁰Patuloy na inaalala ng aking kaluluwa ito at napapayukod sa loob ko. ²¹Ngunit ito ang ginugunita ko, at dahil dito ako ay may pag-asa:

²²Ang pag-ibig sa tipan ng ating Ama ay hindi natatapos; ang kanyang mga kaawaan ay hindi nagwawakas; ²³bago ang mga ito tuwing umaga; dakila ang iyong katapatan. ²⁴“Ang ating Ama ang tangi kong kailangan,” sabi ng aking kaluluwa, “kaya't ako'y aasa sa kanya.”

²⁵Mabuti ang ating Ama sa mga naghihintay sa kanya, sa kaluluwang naghahanap sa kanya. ²⁶Mabuti ang tahimik na maghintay sa kaligtasang mula sa ating Ama. ²⁷Mabuti para sa isang tao na pasanin ang pamatok sa kanyang kabataan.

²⁸Hayaan siyang umupong mag-isa sa katahimikan kapag ipinapataw ito sa kanya; ²⁹ilagay niya ang kanyang bibig sa alabok—maaaring may pag-asa pa; ^b b v29 Ang paglalagay ng bibig sa alabok ay isang sinaunang tindig ng lubos na kababaang-loob at pagsuko sa harap ng Diyos. ³⁰ialay niya ang kanyang pisngi sa humahampas sa kanya, at mapuno ng mga panlalait.

³¹Sapagkat ang Soberanong Ama ay hindi magtatakwil magpakailanman. ³²Bagaman siya ang nagdadala ng kalungkutan, siya ay mahahabag ayon sa kasaganaan ng kanyang pag-ibig sa tipan; ³³sapagkat hindi niya sinasadyang pahirapan o pighatiin ang mga tao. ^c c v33 Narito ang punto ng pagbabago ng buong aklat: ang ating Ama ay hindi sumusugat mula sa kanyang puso. Tunay ang kanyang paghatol, ngunit hindi kailanman ito ang kanyang kinalulugdan — ang kanyang habag ay laging humahaba nang higit sa kanyang pagdisiplina.

³⁴Ang durugin sa ilalim ng paa ang lahat ng bilanggo sa lupa, ³⁵ang ipagkait sa isang tao ang katarungan sa harap ng Kataas-taasan, ³⁶ang alisan ng katarungan ang isang tao sa kanyang usapin—ang Soberanong Ama ay hindi sumasang-ayon.

³⁷Sino ang nagsalita at nangyari nga, kung hindi ito iniutos ng Soberanong Ama? ³⁸Hindi ba mula sa bibig ng Kataas-taasan ang kapwa kapahamakan at kabutihan ay nanggagaling? ³⁹Bakit dapat magreklamo ang isang taong buhay tungkol sa parusa sa kanyang mga kasalanan?

⁴⁰Suriin at subukin natin ang ating mga lakad, at magbalik tayo sa ating Ama! ⁴¹Itaas natin ang ating mga puso at ating mga kamay sa ating Amang nasa langit: ⁴²“Kami ay nagkasala at naghimagsik, at hindi mo kami pinatawad.

⁴³Binalot mo ang iyong sarili ng galit at hinabol kami, pinapatay nang walang awa; ⁴⁴binalot mo ang iyong sarili ng ulap upang walang panalangin ang makadaan. ⁴⁵Ginawa mo kaming dumi at basura sa gitna ng mga bayan.

⁴⁶Ang lahat ng aming mga kaaway ay ibinubuka ang kanilang mga bibig laban sa amin; ⁴⁷sindak at bitag ang dumating sa amin, pagkasira at pagkawasak.” ⁴⁸Ang aking mga mata ay umaagos ng mga batis ng tubig dahil sa pagkawasak ng aking bayan.

⁴⁹Ang aking mga mata ay aagos nang walang tigil, nang walang pahinga, ⁵⁰hanggang ang ating Ama ay tumunghay at tumingin mula sa langit. ⁵¹Ang aking mga mata ay nagdudulot ng pighati sa aking kaluluwa dahil sa kapalaran ng lahat ng mga anak na babae ng aking lungsod.

⁵²Ako ay pinaghahanap na parang ibon ng mga naging kaaway ko nang walang dahilan; ⁵³itinapon nila akong buhay sa isang hukay at binato ako; ⁵⁴tinabunan ng tubig ang aking ulo; sinabi ko, “Napahamak na ako.”

⁵⁵Tinawag ko ang iyong pangalan, aking Ama, mula sa kalaliman ng hukay; ⁵⁶narinig mo ang aking pagsamo: “Huwag mong ipinid ang iyong tainga sa aking daing ng tulong!”

⁵⁷Lumapit ka nang araw na tumawag ako sa iyo; sinabi mo, “Huwag kang matakot!”

⁵⁸Ipinaglaban mo ang aking usapin, Soberanong Ama; tinubos mo ang aking buhay. ⁵⁹Nakita mo ang kamaliang ginawa sa akin, aking Ama; hatulan mo ang aking usapin. ⁶⁰Nakita mo ang lahat ng kanilang paghihiganti, lahat ng kanilang balak laban sa akin.

⁶¹Narinig mo ang kanilang panunuya, aking Ama, lahat ng kanilang balak laban sa akin, ⁶²ang mga labi at kaisipan ng mga umaatake sa akin, laban sa akin sa buong maghapon. ⁶³Masdan mo ang kanilang bawat kilos; ako ang paksa ng kanilang awit ng panunuya.

⁶⁴Gagantihan mo sila, aking Ama, ayon sa gawa ng kanilang mga kamay. ⁶⁵Bibigyan mo sila ng katigasan ng puso; ang iyong sumpa ay sasakanila. ⁶⁶Hahabulin mo sila sa galit at lilipulin sila mula sa ilalim ng kalangitan ng ating Ama.