Leumpang di Nu Poek Taya Caang

Lalaki anu nyarita geus dikurung ku tembok, diudag-udag, ditinggalkeun leumpang di nu poek, sarta nyebutkeun yen harepanana ti Rama urang geus musna. Di tengah-tengah manehna inget kana hiji hal, kawelasan anu anyar unggal isuk, tuluy nyekel eta pageuh. Lajeng kasedih datang deui: pangakuan dosa, doa anu kahalangan, panyambat ngalawan musuh.

Pasal 3.

Abdi téh jalma nu ngalaman sangsara ku pecut bebendu-Na. Mantenna ngusir abdi sarta nyurung abdi leumpang di nu poek taya caang. Saleresna Mantenna ngayunkeun panangan-Na ngalawan abdi, terus-terusan sapoé jeput.

Mantenna ngagerus daging sareng kulit abdi; ngaremukkeun tulang-tulang abdi. Mantenna ngepung abdi sarta ngurilingan abdi ku kapaitan sareng kasusahan. Mantenna matuhkeun abdi di nu poek, sapertos jalma nu parantos lami maot.

Mantenna ngurung abdi ku bénténg nepi ka abdi teu tiasa lolos; ngabeuratan ranté abdi. Sanajan abdi gegeroan sareng sasambat nyuhunkeun pitulung, Mantenna nulak paneda abdi. Mantenna ngahalangan jalan abdi ku batu pahat; ngabéngkokkeun lajur-lajur abdi.

Mantenna téh sapertos biruang nu ngadodoho abdi, sapertos singa nu nyumput. Mantenna nyingkahkeun abdi tina jalan sarta nyarabik abdi; ngajantenkeun abdi tunggara. Mantenna melengkungkeun gondéwa-Na sarta ngajantenkeun abdi sasaran jamparing-Na.

Mantenna nanjebkeun jamparing ti kandi-Na kana jero haté abdi. Abdi jadi bahan seuseurian sakumna bangsa abdi, jadi kawih pamoyokna sapoé jeput. Mantenna ngeusian abdi ku kapaitan; nyeubeuhan abdi ku rasa pait.

Mantenna ngaremukkeun huntu abdi ku karikil, sarta maksa abdi ngaringkuk dina lebu. Jiwa abdi leungit sagala katengtreman; abdi parantos hilap kana naon ari kabagjaan téh. Nu matak abdi ngomong, “Kakuatan abdi geus sirna, kitu deui pangharepan abdi ka Rama urang.”

Émutan kasangsaraan sareng kalunta-luntaan abdi, rasa pait sareng peuheur! ^a Jiwa abdi terus-terusan ngémutan éta, sarta ngungun di jero diri abdi. Tapi ieu anu dieling-eling ku abdi, ku kituna abdi gaduh pangharepan:

Kaasih satia Rama urang moal weléh; kawelasan-Na moal aya tungtungna; éta anyar unggal isuk; kasatiaan Ama kacida agungna. “Rama urang téh sagala kabutuhan abdi,” ceuk jiwa abdi, “ku sabab kitu abdi rék ngaharep ka Mantenna.”

Rama urang sae ka jalma nu ngadagoan Mantenna, ka jiwa nu néangan Mantenna. Hadé upama urang kalawan répéh ngadagoan kasalametan ti Rama urang. Hadé pikeun hiji jalma mikul gandar dina mangsa ngorana.

Sina diuk nyorangan kalawan jempling nalika éta ditumpangkeun ka manéhna; sina nangkubkeun sungutna kana lebu — sugan baé aya kénéh pangharepan; ^b sina mikeun pipina ka nu neunggeul, sarta sina seubeuh ku hinaan.

Sabab Rama Nu Maha Kawasa moal salalanggengna ngantep. Sanajan Mantenna midatangkeun kanalangsaan, Mantenna baris mikawelas luyu sareng lubakna kaasih satia-Na; sabab Mantenna henteu kalawan suka galih nyangsara atawa nyedihkeun manusa. ^c

Ngaleyek handapeun suku sakabéh tawanan di bumi ieu, nolak kaadilan pikeun hiji jalma di payuneun Nu Maha Luhur, nilep hak hiji jalma dina perkarana — Rama Nu Maha Kawasa henteu panuju.

Saha nu bisa ngucap tuluy kajadian, upama lain Rama Nu Maha Kawasa nu miwarang? Lain ti pangandika Nu Maha Luhur boh balai boh kahadéan asalna? Naha pantes jalma nu hirup kénéh humandeuar ku sabab hukuman tina dosana?

Hayu urang tengetan sarta uji jalan hirup urang, tuluy balik deui ka Rama urang! Hayu urang ngunjukkeun haté sareng leungeun urang ka Rama urang nu di sawarga: “Abdi sadaya parantos midosa sareng barontak, sarta Ama henteu kersa ngahampura.

Ama nyimbutan salira ku bebendu sarta ngudag abdi sadaya, maéhan tanpa karunya; Ama nyimbutan salira ku méga nepi ka taya paneda nu tiasa nembus. Ama ngajantenkeun abdi sadaya runtah sareng kokotor di antara bangsa-bangsa.

Sakabéh musuh abdi sadaya mukakeun sungutna ngalawan abdi sadaya; kasieun sareng jurang geus narajang abdi sadaya, karuksakan sareng kabinasaan.” Panon abdi ngucurkeun cipanon lir walungan ku karuksakan bangsa abdi.

Panon abdi baris terus ngucurkeun cipanon teu eureun-eureun, taya pirérés, nepi ka Rama urang ningali ti luhur sarta ngawaskeun ti sawarga. Panon abdi midatangkeun kanalangsaan kana jiwa abdi, ku nasib sakabéh putri kota abdi.

Abdi diboro lir manuk ku jalma-jalma nu jadi musuh abdi tanpa aya alesanana; maranéhna ngabucalkeun abdi hirup-hirup kana sumur, sarta maledogan abdi ku batu; cai geus nepi ka luhureun sirah abdi; abdi ngomong, “Abdi geus tamat.”

Abdi nyambat jenengan Ama, nun Ama, ti dasar sumur nu jero; Ama ngadangu panyambat abdi: “Mugi Ama ulah mindel kana sasambat abdi nu nyuhunkeun pitulung!”

Ama nyaketan dina poé abdi nyambat ka Ama; Ama ngadawuh, “Ulah sieun!”

Ama parantos ngabéla perkawis abdi, nun Rama Nu Maha Kawasa; Ama parantos nebus nyawa abdi. Ama parantos ningali kaaniayaan nu tumiba ka abdi, nun Ama; mugi putuskeun perkawis abdi. Ama parantos ningali sadaya pambalesanana, sadaya rarancang jahatna ngalawan abdi.

Ama parantos ngadangu cawad maranéhna, nun Ama, sadaya rarancang jahatna ngalawan abdi, ucapan sareng pikiran jalma-jalma nu nyerang abdi, ngalawan abdi sapoé jeput. Mugi awaskeun sagala polahna; abdi nu jadi bahan kawih pamoyokna.

Ama baris males ka maranéhna, nun Ama, luyu sareng pagawéan leungeunna. Ama baris maparin haté anu heuras ka maranéhna; panyapa Ama baris aya ka maranéhna. Ama baris ngudag maranéhna kalawan bebendu sarta numpes maranéhna ti kolong langit Rama urang.