Kamulyaan Sion Jadi Lebu
Emas jadi kusam, para pangagung anu baheula leuwih bodas batan salju ayeuna teu dipikawanoh di jalan-jalan, indung-indung anu kalaparan masak anakna sorangan. Panyajak nyalahkeun para nabi jeung imam anu ngucurkeun getih anu teu dosa, sarta nyebutkeun yen seuneu anu ngaduruk tatapakan Sion teh bendu Rama urang anu dikucurkeun.
4 1Kumaha emas geus jadi pias, kumaha emas nu pangmurnina geus robah! Batu-batu suci paburencay di unggal juru jalan. 2Putra-putra Sion nu mulya, nu bareto ajen-inajena saimbang jeung emas murni, kumaha ayeuna ngan dianggap saukur pariuk taneuh, gawe leungeun tukang nyieun parabot taneuh! 3Najan ajag ge nyodorkeun susuna sarta nyusuan anakna, tapi putri bangsa kuring geus jadi telenges, saperti manuk onta di gurun keusik. a a v3 Manuk onta kasohor di jaman baheula sok ngantunkeun endog jeung anakna — jadi babandingan pikeun katelengesan ka anak. 4Letah orok nu keur nyusu napel kana langit-langit sungutna ku halabhab; barudak marenta roti, tapi euweuh nu mere sakeureut-keureut acan. 5Jalma-jalma nu bareto sok nyatu kadaharan ni'mat ayeuna ngalumbruk balangsak di jalan-jalan; nu digedekeun make kaen wungu nu alus ayeuna nangkeup tumpukan lebu. 6Kasalahan putri bangsa kuring leuwih gede batan dosa Sodom, nu ditumpurkeun ngan sakiceup, najan taya leungeun manusa anu tumama ka dinya. 7Para pangagungna leuwih beresih batan salju, leuwih bodas batan susu; awakna leuwih beureum rupa batan marjan, dedegna lir batu safir. 8Ayeuna rupana leuwih hideung batan langes; maranehna teu kawanoh deui di jalan-jalan. Kulitna ngaroyom napel kana tulangna; geus garing lir kai. 9Nu paraeh ku pedang leuwih untung batan nu paraeh ku kalaparan, nu beuki rangkebong, katerap kalaparan lantaran euweuh pangan ti kebon. 10Leungeun para awewe nu welas asih ngagodog anak sorangan; anak-anakna jadi kadaharanana nalika putri bangsa kuring ancur. 11Rama urang geus ngawujudkeun sagemblengna bebendu-Na; Mantenna ngocorkeun amarah-Na nu ngagegedur sarta nyeungeut seuneu di Sion, nu ngahuru dasar-dasarna. 12Para raja di bumi teu palercaya, kitu deui saban jalma anu hirup di dunya, yen musuh atawa satru bisa asup ka gapura-gapura Yerusalem. 13Eta teh ku lantaran dosa-dosa nabi-nabina sarta kajahatan imam-imamna, anu geus ngabalonyohkeun getih jalma bener di tengah-tengahna. 14Maranehna ngalalana lolong di jalan-jalan, kotor ku getih, nepi ka euweuh nu wani noel kana papakeanana. 15“Nyingkah! Najis!” ceuk jalma-jalma ka maranehna. “Nyingkah! Nyingkah! Ulah dicabak!” Nu matak maranehna lalumpatan sarta ngalalana, jeung di antara bangsa-bangsa aya nu ngomong, “Maranehna teu meunang cicing di dieu deui.” 16Rama urang nyalira geus ngaburak-barikkeun maranehna; Mantenna moal deui ngareret ka maranehna. Teu aya hormat pikeun para imam, teu aya piwelas pikeun para kokolot. 17Panon urang geus lungse ngarep-ngarep pitulung anu euweuh hasilna; ti luhur munara pangawasan urang nyawang hiji bangsa anu teu bisa nyalametkeun. 18Maranehna ngintip unggal lengkah urang, nepi ka urang teu bisa leumpang di jalan-jalan urang sorangan. Ajal urang geus tereh datang, poe-poe urang geus kaitung, sabab geus cunduk kana tungtungna. 19Nu ngudag-ngudag urang leuwih tarik batan manuk heulang di langit; maranehna ngudag urang meuntasan pagunungan sarta ngadodoho urang di gurun keusik. 20Napas hirup urang, nu diurapan ku Rama urang, kacerek dina jagat jebakan maranehna—anu ku urang kungsi disebut, “Dina iuh-iuh anjeunna urang bakal hirup di antara bangsa-bangsa.” b b v20 “Dina iuh-iuhna” teh ibarat Ibrani pikeun panyalindungan — hirup dina iuh-iuh raja hartina hirup dina panangtayungan anjeunna. 21Sing suka jeung bungah, eh putri Edom, maneh anu matuh di tanah Us; tapi lumur bebendu-Na bakal nepi ka maneh oge—maneh bakal mabok sarta ngalucutan maneh nepi ka bulucun. 22Hukuman pikeun maneh geus tutug, eh putri Sion; Mantenna moal manjangkeun pangbuangan maneh. Tapi kasalahan maneh, eh putri Edom, bakal dihukum ku Mantenna; Mantenna bakal nyingkabkeun dosa-dosa maneh.