Émut, Nun Ama
Anu salamet nyarita babarengan jeung ngabsen naon anu tinggal: meuli cai sorangan, budak anu marentah ka maranehna, awewe dirogahala, kokolot diwirangkeun, ibing robah jadi tunggara. Maranehna ngaku dosa, ngaku yen Rama urang jumeneng Raja salalanggengna, tuluy nanya naha Mantenna mopohokeun maranehna. Euweuh waleran.
5 1Émut, nun Ama, kana sagala rupi anu tumiba ka abdi sadaya; mugi tingali sareng awaskeun kanistaan abdi. 2Warisan abdi sadaya parantos dipindahkeun ka jalma asing, imah-imah abdi ka urang nagri séjén. 3Abdi sadaya parantos jaradi yatim, teu gaduh bapa; indung-indung abdi lir randa. 4Cai inuman abdi kedah dibayar; dugi ka suluh ogé kedah ditukeuran ku artos. 5Nu ngudag-ngudag abdi napel kana tengek abdi; abdi sadaya parantos lungsé teu kénging reureuh. 6Abdi sadaya parantos sumerah ka Mesir sareng Asur ngan saukur sangkan kénging roti sacekapna. 7Karuhun abdi sadaya parantos milampah dosa, ayeuna parantos teu aya; sareng abdi sadaya anu nanggung hukumanana. 8Badéga-badéga ngawasaan abdi sadaya; teu aya saurang ogé anu iasa ngabébaskeun abdi tina genggemanana. 9Abdi sadaya ngadu nyawa pikeun kénging roti, ku margi aya pedang di gurun keusik. 10Kulit abdi sadaya panas lir pawon, kaduruk ku panas nu ngentab tina kalaparan. 11Para wanoja dirogahala di Sion, para parawan di kota-kota Yuda. 12Para pangagung digantung dina panangananana; para kokolot teu kénging hormat. 13Para nonoman digarawé beurat di panggilingan; barudak lalaki aroyag nanggung momotan suluh. 14Para kokolot parantos ngantunkeun lawang kota, para nonoman ngantunkeun musik maranéhna. 15Kabungahan haté abdi sadaya parantos liren; igel-igelan abdi parantos robih jadi tangis kasedih. 16Makuta parantos ragrag tina sirah abdi sadaya. Cilaka abdi sadaya, margi abdi parantos milampah dosa! 17Ku margi éta haté abdi sadaya jadi ngenes; ku margi hal-hal éta panon abdi jadi lamur. 18Margi Gunung Sion parantos suwung; ajag-ajag ngaleoran di luhureunana.
19Nun Ama, Ama jumeneng raja salami-lamina; singgasana Ama tetep langgeng ti turunan ka turunan. 20Naha Ama bet mopohokeun abdi sadaya salamina, ngantunkeun abdi sakitu lamina? 21Mugi wangsulkeun abdi sadaya ka Ama, nun Ama, supados abdi sadaya marulih; énggalan deui dinten-dinten abdi sapertos bihari, a a v21 Sanggeus sagala jerit kasangsaraan, Kitab Lamentasi ditutup ku ngahontal hiji-hijina hal nu bisa nyageurkeunana — dipulangkeun deui ka Rama. Sakumna kitab ieu nyampeurkeun hal ieu: mulih ka lembur. 22kajaba upami Ama parantos tuluy-tuluyan nampik abdi sadaya, sareng bendu ka abdi taya wates wangenna.