Tsarovy, Rainay
Miara-miteny ireo sisa velona ka mitanisa izay sisa: mividy ny ranon'izy ireo, andevo no mampanjaka azy, vehivavy halatsaka, loholona ampahamenatra, dihy novaina ho fisaonana. Miaiky ny ota izy, miaiky fa manjaka mandrakizay ny Raintsika, dia manontany hoe nahoana no hadinony izy ireo. Tsy misy valiny.
5 1Tsarovy, Rainay, izay nanjo anay; jereo ka tsinjovy ny fahafaham-baraka nahazo anay. 2Nafindra tamin’ny vahiny ny lovanay, ary ny tranonay tamin’ny firenena hafa. 3Lasa kamboty izahay, tsy manan-dray; ny reninay dia toy ny mpitondratena. 4Vola no vidianay ny ranonay hosotroina; ny kitay aza dia vidianay. 5Eo amin’ny hatoranay ny mpanenjika anay; reraka izahay ka tsy omena fitsaharana. 6Nanolo-tena tamin’ny Egypta sy Asyria izahay mba hahazoana mofo ampy. 7Nanota ny razanay, ka tsy eo intsony; ary izahay no mitondra ny helony. 8Ny andevo no manapaka anay; tsy misy hanafaka anay amin’ny tanany. 9Mampidi-doza ny ainay izahay mba hahazoana ny mofonay, noho ny sabatra any an-efitra. 10Mafana tahaka ny lafaoro ny hodinay, may noho ny hafanan’ny mosary. 11Natao an-keriny ny vehivavy any Ziona, ary ny virijina any amin’ny tanànan’i Joda. 12Ny andriana dia nahantona tamin’ny tanany; tsy nohajaina ny loholona. 13Miasa mafy amin’ny fikosoham-bary ny tanora lahy; mitepotepo eo ambanin’ny entana kitay ny zazalahy. 14Efa nandao ny vavahadin’ny tanàna ny loholona, ary ny tanora lahy kosa ny mozikany. 15Efa nitsahatra ny fifalian’ny fonay; ny dihinay niova ho fisaonana. 16Efa nianjera ny satro-boninahitra tamin’ny lohanay. Lozanay, fa nanota izahay! 17Noho izany dia reraka ny fonay; noho ireny zavatra ireny dia nihamaizina ny masonay. 18Fa foana ny Tendrombohitra Ziona; mitsangantsangana eo aminy ny amboadia.
19Ianao, Rainay, dia mipetraka eo amin’ny seza fiandrianana mandrakizay; maharitra hatramin’ny taranaka ka hatramin’ny taranaka ny seza fiandrianananao. 20Nahoana no manadino anay mandrakizay Ianao, sy mahafoy anay mandritra ny andro maro be? 21Ampiverino aminao izahay, Rainay, dia hiverina izahay; havaozy ny andronay tahaka ny taloha, a a v21 Aorian’ny antso rehetra momba ny fahatapahana, dia mifarana amin’ny fiezahana mankany amin’ny hany mahasitrana azy ny Fitomaniana — ny famerenana ho any amin’ny Ray. Mitodika amin’izany ny boky manontolo: mankanesa any an-trano. 22afa-tsy raha efa nolavinao tanteraka izahay, ary tezitra aminay tafahoatra Ianao.
