ഓർക്കണമേ, ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ
ശേഷിച്ചവർ ഒരുമിച്ചു സംസാരിച്ച് ബാക്കിയുള്ളത് എണ്ണിപ്പറയുന്നു: സ്വന്തം വെള്ളം വിലകൊടുത്തു വാങ്ങുന്നു, അടിമകൾ അവരെ ഭരിക്കുന്നു, സ്ത്രീകൾ മാനഭംഗപ്പെടുന്നു, മൂപ്പന്മാർ അപമാനിക്കപ്പെടുന്നു, നൃത്തം വിലാപമായി മാറി. അവർ പാപം ഏറ്റുപറയുന്നു, നമ്മുടെ പിതാവ് എന്നേക്കും വാഴുന്നു എന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നു, പിന്നെ അവൻ തങ്ങളെ മറക്കുന്നത് എന്തിനെന്നു ചോദിക്കുന്നു. ഉത്തരമൊന്നും വരുന്നില്ല.
5 1ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, ഞങ്ങൾക്കു സംഭവിച്ചത് ഓർക്കണമേ; ഞങ്ങളുടെ അപമാനം നോക്കിക്കാണണമേ. 2ഞങ്ങളുടെ അവകാശം അന്യർക്കു കൈമാറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ഞങ്ങളുടെ വീടുകൾ പരദേശികൾക്കും. 3ഞങ്ങൾ അനാഥരായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു, അപ്പനില്ലാത്തവർ; ഞങ്ങളുടെ അമ്മമാർ വിധവകളെപ്പോലെയായി. 4ഞങ്ങൾ കുടിക്കുവാനുള്ള സ്വന്തം വെള്ളത്തിനു ഞങ്ങൾ വില കൊടുക്കുന്നു; വിറകുപോലും ഞങ്ങൾക്കു പണം മുടക്കിയാലേ കിട്ടൂ. 5ഞങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നവർ ഞങ്ങളുടെ കഴുത്തിൽ വന്നുചേർന്നിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ തളർന്നുപോയി, വിശ്രമമോ ലഭിക്കുന്നില്ല. 6വേണ്ടത്ര അപ്പം കിട്ടേണ്ടതിനുമാത്രം ഞങ്ങൾ ഈജിപ്തിനും അശ്ശൂരിനും കീഴടങ്ങി. 7ഞങ്ങളുടെ പൂർവികർ പാപം ചെയ്തു, ഇപ്പോൾ അവരില്ല; അവരുടെ ശിക്ഷ ഞങ്ങൾ ചുമക്കുന്നു. 8അടിമകൾ ഞങ്ങളുടെമേൽ വാഴുന്നു; അവരുടെ പിടിയിൽനിന്ന് ഞങ്ങളെ വിടുവിക്കുവാൻ ആരുമില്ല. 9മരുഭൂമിയിലെ വാൾനിമിത്തം ഞങ്ങളുടെ അപ്പം സമ്പാദിക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തുന്നു. 10ക്ഷാമത്തിന്റെ കത്തുന്ന ചൂടിനാൽ കരിഞ്ഞ്, ഞങ്ങളുടെ ത്വക്ക് അടുപ്പുപോലെ ചൂടുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. 11സീയോനിൽ സ്ത്രീകൾ മാനഭംഗത്തിനിരയായി, യെഹൂദാനഗരങ്ങളിൽ കന്യകമാരും. 12പ്രഭുക്കന്മാരെ അവരുടെ കൈകളാൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു; വൃദ്ധന്മാർക്ക് ആദരവൊന്നും ലഭിക്കുന്നില്ല. 13യുവാക്കൾ തിരികല്ലിൽ അധ്വാനിക്കുന്നു; ബാലന്മാർ വിറകുഭാരത്തിൻകീഴിൽ ഇടറിവീഴുന്നു. 14വൃദ്ധന്മാർ നഗരവാതിൽ വിട്ടുപോയി, യുവാക്കൾ തങ്ങളുടെ സംഗീതവും. 15ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ആനന്ദം നിലച്ചുപോയി; ഞങ്ങളുടെ നൃത്തം വിലാപമായി മാറി. 16കിരീടം ഞങ്ങളുടെ തലയിൽനിന്നു വീണുപോയി. ഞങ്ങൾ പാപം ചെയ്തതിനാൽ ഞങ്ങൾക്കു ഹാ കഷ്ടം! 17ഇതുനിമിത്തം ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം തളർന്നുപോയി; ഇക്കാര്യങ്ങൾനിമിത്തം ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ മങ്ങിപ്പോയി. 18സീയോൻപർവതം ശൂന്യമായിക്കിടക്കുന്നു; അതിന്മേൽ കുറുനരികൾ അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു.
19അങ്ങ്, ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, എന്നേക്കും സിംഹാസനസ്ഥനായിരിക്കുന്നു; അങ്ങയുടെ സിംഹാസനം തലമുറതലമുറയായി നിലനില്ക്കുന്നു. 20അങ്ങ് എന്തിന് ഞങ്ങളെ എന്നേക്കുമായി മറക്കുന്നു, ഇത്രയേറെ നാൾ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു? 21ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അങ്ങയിലേക്ക് ഞങ്ങളെ തിരിച്ചുവരുത്തണമേ, അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മടങ്ങിവരും; ഞങ്ങളുടെ നാളുകൾ പണ്ടത്തെപ്പോലെ പുതുക്കണമേ, a a v21 നാശത്തിന്റെ ഓരോ നിലവിളിക്കുംശേഷം, അതിനെ സൗഖ്യമാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഏകകാര്യത്തിലേക്ക് — പിതാവിങ്കലേക്കു തിരിച്ചുവരുന്നതിലേക്ക് — കൈനീട്ടിക്കൊണ്ടാണ് വിലാപങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നത്. ഈ പുസ്തകം മുഴുവനും ഇതിലേക്കാണ് ചാഞ്ഞിരിക്കുന്നത്: വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങിവരിക. 22അങ്ങ് ഞങ്ങളെ തീർത്തും തള്ളിക്കളഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിൽ, ഞങ്ങളോട് അളവറ്റു കോപിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ മാത്രം.
