پلاره، ياد لره

ژوندي پاتې شوي یو ځای خبرې کوي او هغه څه شمېري چې پاتې دي: خپلې اوبه پېرل، مریان پر دوی واکمني کوي، ښځې بې عزته شوې، مشران شرمول شوي، نڅا په ویر بدله شوې. دوی ګناه مني، مني چې زموږ پلار تل تر تله پاچاهي کوي، بیا پوښتي چې ولې یې هېروي. هېڅ ځواب نه راځي.

څپرکی 5.

اے زمونږ پلاره، چې څۀ پر مونږ راغلل هغه ياد لره؛ وګوره او زمونږ رُسوائى وګوره. زمونږ ميراث پردو ته وسپارلے شو، زمونږ کورونه بهرنيو ته. مونږ يتيمان شوُو، بې‌پلاره؛ زمونږ مندې د کونډو په شان دى. مونږ خپلې اوبۀ د څښلو دپاره پېسې ورکوو؛ حتىٰ لرګى هم مونږ ته په پېسو ملاويږى. زمونږ تعقيبوونکى زمونږ په غاړو پسې دى؛ مونږ ستړى يُو او هيڅ آرام راکولے نۀ شى. مونږ مصر او اسور ته سر ټيټ کړو، صرف دې دپاره چې کافى ډوډۍ ومومو. زمونږ پلرونو ګناه وکړه، او اوس نشته؛ او مونږ د هغوئ سزا اوچتوو. غلامان پر مونږ حکومت کوى؛ د هغوئ د منګولو نه خلاصوونکے هيڅوک نشته. مونږ خپل ژوند په خطر کښې اچوو ترڅو چې خپله ډوډۍ ومومو، د بيابان د تُورې په سبب. زمونږ څرمن د تنور په شان ګرمه ده، د قحط د سوزوونکې ګرمۍ نه ژبل شوې. په صيون کښې ښځو ته بې‌عزتى کيږى، د يهوداه په ښارونو کښې پېغلو ته. اميران د خپلو لاسونو نه ځوړند کړى شوى دى؛ مشرانو ته هيڅ عزت نۀ ورکولے کيږى. ځوانان په مېچنو باندې سخت مزدورى کوى؛ هلکان د لرګيو د پېټو لاندې ږغيږى. مشرانو د ښار دروازه پرېښوده، ځوانانو خپل سندرې. زمونږ د زړونو خوشحالى ختمه شوه؛ زمونږ نڅا په ماتم بدله شوه. تاج زمونږ د سر نه راولوېدو. افسوس دے پر مونږ، ځکه چې مونږ ګناه وکړه! د دې په سبب زمونږ زړۀ کمزورے شو؛ د دې شيانو په سبب زمونږ سترګې تورې شوې. ځکه چې د صيون غر ويجاړ پروت دے؛ ګيدړان پرې ګرځى.

اے زمونږ پلاره، تۀ تل دپاره په تخت ناست يې؛ ستا تخت د نسل نه تر نسله پورې قائم وى. ولې مونږ تل دپاره هېروې، دومره ډېرو ورځو دپاره مونږ پرېږدې؟ اے زمونږ پلاره، مونږ ځان ته بيا راوګرځوه، نو مونږ به راوګرځُو؛ زمونږ ورځې داسې نوې کړه لکه چې مخکښې وې، ^a مګر دا چې تا مونږ بالکل رد کړى يُو، او پر مونږ د اندازې نه زيات غصه يې.