د صيون لوئى ايرو ته بدله شوه

سره زر تت شوي، هغه شهزادګان چې یو وخت له واورې سپین وو اوس په کوڅو کې نه پېژندل کېږي، وږې میندې خپل ماشومان پخوي. شاعر هغه پېغمبران او کاهنان ملامتوي چې بې ګناه وینه یې توی کړه، او وايي هغه اور چې د صهيون بنسټونه یې وسوځول، د زموږ پلار توی شوی قهر و.

څپرکی 4.

څنګه سره زر بې رنګه شول، صفا سره زر څنګه بدل شول! مقدس ګاڼه د هرې کوڅې په سر خواره واره پرتۀ دى. د صيون قيمتى بچى، چې کله د سرو زرو برابر قيمتى وُو، اوس څنګه د خټو لوښى ګڼلى کيږى، د کُلال د لاسونو کار! حتىٰ ګيدړان هم تى ورکوى او خپل بچى روزى، خو زما د قوم لور ظالمه شوې ده، لکه په بيابان کښې شترمرغان. ^a د تى خورونکى بچى ژبه د تندې نه د خولې په تالو پورې نښتې ده؛ ماشومان د ډوډۍ سوال کوى، خو هيڅوک ورته يوه ټوټه نۀ ورکوى. هغه کسان چې کله به يې خوندور خوراکونه کول اوس په کوڅو کښې بې کسه پراتۀ دى؛ هغه چې په ارغوانى جامو کښې لوئ شوى وُو اوس د ايرو په ډيرو پورې نښتى دى. زما د قوم د لور ګناه د سدوم د ګناه نه زياته ده، چې په يو دم تباه شو، اګر چې د هيڅ انسان لاس پرې ونۀ لګيدو. د هغې شهزادګان د واورې نه صفا وُو، د شيدو نه سپين وُو؛ د هغوئ بدنونه د مرجان نه زيات سره وُو، د هغوئ شکل لکه نيلم وو. اوس د هغوئ څېره د شلو نه توره ده؛ هغوئ په کوڅو کښې نۀ پېژندلى کيږى. د هغوئ پوستکى په هډوکو باندې غونج شوے دے؛ لکه لرګى وچ شوے دے. هغه کسان چې په تُوره وژلى شوى وُو د هغو نه ښۀ وُو چې په لوږه مړۀ شول، چې د پټو د خوراک د نشتوالى په وجه د لوږې نه کمزورى او وچ شول. د مهربانه ښځو لاسونو خپل بچى يشول؛ کله چې زما د قوم لور تباه شوه، هغه د دوئ خوراک شول. زمونږ پلار خپل غضب پوره څرګند کړو؛ خپل سوزونکے قهر يې تويه کړو او په صيون کښې يې داسې اور بل کړو چې د هغې بنيادونه يې وسوزول. د زمکې بادشاهانو باور نۀ کولو، او نۀ په زمکه کښې اوسيدونکى هيچا، چې دښمن يا مخالف به د يروشلم دروازو ته ننوتے شى. دا د هغې د نبيانو د ګناهونو او د هغې د امامانو د جرمونو په وجه وُو، چې د هغې په مينځ کښې يې د صادقانو وينه تويه کړه. هغوئ په کوڅو کښې ړانده ګرځيدل، په وينو ککړ وُو، داسې چې هيچا د هغوئ جامو ته لاس نۀ شو ورکولے. ”لرې شئ! ناپاک دى!“ خلقو پرې چغې وهلې. ”لرې شئ! لرې شئ! لاس مۀ وروړئ!“ نو هغوئ وتښتېدل او ګرځيدل، او د قومونو په مينځ کښې ووئيل شول، ”هغوئ نور دلته نۀ شى اوسيدے.“ د زمونږ پلار حضور هغوئ خواره واره کړل؛ هغه به نور هغوئ ته نظر نۀ کوى. امامانو ته هيڅ عزت ونۀ ښودلے شو، مشرانو ته هيڅ مهربانى. زمونږ سترګې د مدد د بې فائدې انتظار نه ستړې شوې؛ مونږ د خپلو برجونو نه د هغه قوم انتظار کولو چې خلاصون يې نۀ شو کولے. هغوئ زمونږ د قدمونو تعاقب کولو، نو مونږ په خپلو کوڅو کښې نۀ شو تلے. زمونږ اخر نزدې شو، زمونږ ورځې ختمې شوې، ځکه چې زمونږ اخر راغلے وو. زمونږ تعاقب کوونکى د اسمان د عقابانو نه ګړندى وُو؛ هغوئ په غرونو کښې زمونږ تعاقب وکړو او په بيابان کښې يې زمونږ دپاره کمين ونيولو. زمونږ د ژوند سا، د زمونږ پلار مسح شوے، د هغوئ په کندو کښې ونيولے شو—هغه څوک چې مونږ د هغۀ په حقله وئيلى وُو، ”د هغۀ د سيوري لاندې به مونږ د قومونو په مينځ کښې ژوند کوو.“ ^b اے د ادوم لورې، خوشحالى او شادى کوه، تۀ چې د عوض په ملک کښې اوسېږې؛ خو د هغۀ د قهر پياله به تا ته هم راشى—تۀ به نشه شې او ځان به بربنډ کړې. اے د صيون لورې، ستا سزا پوره شوه؛ هغه به ستا جلاوطنى نوره اوږده نۀ کړى. خو اے د ادوم لورې، ستا ګناه، هغه به سزا درکړى؛ هغه به ستا ګناهونه څرګند کړى.