ବିଳାପ 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹ସୁନା କିପରି ମଳିନ ହୋଇଅଛି, ବିଶୁଦ୍ଧତମ ସୁନା କିପରି ବଦଳିଯାଇଅଛି! ପବିତ୍ର ପ୍ରସ୍ତରସବୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡରେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୋଇ ପଡ଼ିଅଛି। ²ସିୟୋନର ବହୁମୂଲ୍ୟ ସନ୍ତାନଗଣ, ଯେଉଁମାନେ ଏକଦା ଉତ୍ତମ ସୁନା ତୁଲ୍ୟ ବହୁମୂଲ୍ୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ କିପରି କୁମ୍ଭକାରର ହସ୍ତକୃତ ମୃତ୍ତିକା ପାତ୍ର ବୋଲି ଗଣିତ ହୋଇଅଛନ୍ତି! ³ଶୃଗାଳମାନେ ସୁଦ୍ଧା ସ୍ତନ ଦେଇ ଆପଣା ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ସ୍ତନ୍ୟପାନ କରାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋʼ ଲୋକଙ୍କ କନ୍ୟା ପ୍ରାନ୍ତରସ୍ଥ ଉଷ୍ଟ୍ରପକ୍ଷୀ ତୁଲ୍ୟ ନିଷ୍ଠୁର ହୋଇଅଛି। ^a a v3 ପ୍ରାଚୀନ ଜଗତରେ ଉଷ୍ଟ୍ରପକ୍ଷୀମାନେ ଆପଣା ଡିମ୍ବ ଓ ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ନିମନ୍ତେ ବିଖ୍ୟାତ ଥିଲେ — ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠୁରତାର ଏକ ପ୍ରବାଦ। ⁴ସ୍ତନ୍ୟପାୟୀ ଶିଶୁର ଜିହ୍ଵା ତୃଷ୍ଣାରେ ତାହାର ତାଳୁରେ ଲାଗିଯାଏ; ବାଳକମାନେ ରୁଟି ମାଗନ୍ତି, ମାତ୍ର କେହି ସେମାନଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡେ ଦିଏ ନାହିଁ। ⁵ଯେଉଁମାନେ ଏକଦା ସୁସ୍ଵାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ଦାଣ୍ଡରେ ଅନାଥ ହୋଇ ପଡ଼ିଅଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ ଧୂମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି ବଢ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ଭସ୍ମ ଗଦାକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଅଛନ୍ତି। ⁶ମୋʼ ଲୋକଙ୍କ କନ୍ୟାର ଅପରାଧ ସଦୋମର ପାପ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ, ଯାହା କ୍ଷଣକ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପାଟିତ ହେଲା, ଯଦ୍ୟପି ତାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ହସ୍ତ ଉଠାଯାଇ ନ ଥିଲା। ⁷ତାହାର ଅଧିପତିମାନେ ହିମଠାରୁ ବିଶୁଦ୍ଧ, ଦୁଗ୍ଧଠାରୁ ଶୁଭ୍ର ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ପ୍ରବାଳଠାରୁ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନଙ୍କ ଗଠନ ନୀଳମଣି ତୁଲ୍ୟ ଥିଲା। ⁸ଏବେ ସେମାନଙ୍କ ରୂପ କାଜଳଠାରୁ କଳା ହୋଇଅଛି; ଦାଣ୍ଡରେ ସେମାନେ ଅଚିହ୍ନା ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଚର୍ମ ଅସ୍ଥିରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଅଛି; ତାହା କାଠ ପରି ଶୁଖିଯାଇଅଛି। ⁹ଖଡ୍ଗ ଦ୍ଵାରା ହତ ଲୋକମାନେ କ୍ଷୁଧା ଦ୍ଵାରା ହତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷେତ୍ରର ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରୁ କ୍ଷୁଧାରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଗଲେ। ¹⁰ସ୍ନେହମୟୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ହସ୍ତ ଆପଣା ଆପଣା ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ସିଝାଇଲା; ମୋʼ ଲୋକଙ୍କ କନ୍ୟାର ବିନାଶ ସମୟରେ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ହେଲେ। ¹¹ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆପଣା କ୍ରୋଧ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ସେ ଆପଣା ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ କୋପ ଢାଳିଦେଲେ, ପୁଣି ସିୟୋନରେ ଏପରି ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲେ ଯାହା ତାହାର ଭିତ୍ତିମୂଳ ଗ୍ରାସ କଲା। ¹²ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ବିପକ୍ଷ ଯିରୂଶାଲମର ଦ୍ଵାର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ ବୋଲି ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ବିଶ୍ଵାସ କଲେ ନାହିଁ, କିଅବା ଜଗତନିବାସୀ କେହି ବିଶ୍ଵାସ କଲେ ନାହିଁ। ¹³ତାହାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ପାପ ଓ ଯାଜକମାନଙ୍କ ଅପରାଧ ସକାଶୁ ଏହା ଘଟିଲା, ଯେଉଁମାନେ ତାହା ମଧ୍ୟରେ ଧାର୍ମିକମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ବୁହାଇଲେ। ¹⁴ସେମାନେ ରକ୍ତରେ କଳୁଷିତ ହୋଇ ଅନ୍ଧ ତୁଲ୍ୟ ଦାଣ୍ଡରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ, ତେଣୁ କେହି ସେମାନଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ଛୁଇଁ ପାରିଲା ନାହିଁ। ¹⁵“ଦୂର ହୁଅ! ଅଶୁଚି!” ବୋଲି ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ। “ଦୂର ହୁଅ! ଦୂର ହୁଅ! ଛୁଅ ନାହିଁ!” ତେଣୁ ସେମାନେ ପଳାଇ ଭ୍ରମଣ କଲେ, ପୁଣି ଗୋଷ୍ଠୀୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୁହାଗଲା, “ସେମାନେ ଆଉ ଏଠାରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।” ¹⁶ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ସେମାନଙ୍କୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କରିଅଛି; ସେ ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି କରିବେ ନାହିଁ। ଯାଜକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୌଣସି ସମ୍ମାନ ଦେଖାଗଲା ନାହିଁ, ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୌଣସି ଅନୁଗ୍ରହ ହେଲା ନାହିଁ। ¹⁷ବୃଥାରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁ କରୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ କ୍ଷୀଣ ହେଲା; ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣା ପ୍ରହରୀ ଦୁର୍ଗରୁ ଏକ ଗୋଷ୍ଠୀ ନିମନ୍ତେ ଅପେକ୍ଷା କଲୁ, ଯେ ପରିତ୍ରାଣ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ¹⁸ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପଦକ୍ଷେପ ଅନୁସରଣ କଲେ, ତେଣୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣା ଦାଣ୍ଡରେ ଚାଲିପାରିଲୁ ନାହିଁ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅନ୍ତ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେଲା, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଦିନ ଗଣିତ ହେଲା, କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲା। ¹⁹ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅନୁଧାବନକାରୀମାନେ ଆକାଶର ଉତ୍କ୍ରୋଶ ପକ୍ଷୀଠାରୁ ଅଧିକ ଦ୍ରୁତ ଥିଲେ; ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ଗୋଡ଼ାଇଲେ, ପୁଣି ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଛକି ବସିଲେ। ²⁰ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣବାୟୁ ସ୍ଵରୂପ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଅଭିଷିକ୍ତ ଜଣ, ସେମାନଙ୍କ ଗର୍ତ୍ତରେ ଧରାପଡ଼ିଲେ—ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମ୍ଭେମାନେ କହିଥିଲୁ, “ତାହାଙ୍କ ଛାୟା ତଳେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଗୋଷ୍ଠୀୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଞ୍ଚିବୁ।” ^b b v20 “ତାହାଙ୍କ ଛାୟା ତଳେ” ଏହା ଆଶ୍ରୟର ଏକ ଏବ୍ରୀୟ ଚିତ୍ର — ରାଜାଙ୍କ ଛାୟାରେ ବାସ କରିବାର ଅର୍ଥ ତାହାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ତଳେ ବାସ କରିବା। ²¹ହେ ଇଦୋମ କନ୍ୟେ, ଯେ ଊଷ ଦେଶରେ ବାସ କରୁଅଛ, ତୁ ଆନନ୍ଦ କର ଓ ଉଲ୍ଲସିତ ହୁଅ; କିନ୍ତୁ ତାହାଙ୍କ କୋପର ପାନପାତ୍ର ତୋʼ ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ ଆସିବ—ତୁ ମତ୍ତ ହେବୁ ଓ ଆପଣାକୁ ଉଲଗ୍ନ କରିବୁ। ²²ହେ ସିୟୋନ କନ୍ୟେ, ତୋʼ ଦଣ୍ଡ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଅଛି; ସେ ଆଉ ତୋʼ ନିର୍ବାସନ ଦୀର୍ଘ କରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ହେ ଇଦୋମ କନ୍ୟେ, ତୋʼ ଅପରାଧ ସକାଶୁ ସେ ତୋତେ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ; ସେ ତୋʼ ପାପସବୁ ଅନାବୃତ କରିବେ।