Sionning shon-shuhrati kulga aylandi
Oltin xira tortgan, bir vaqtlar qordan oq bo'lgan amirlarni endi ko'chalarda tanib bo'lmaydi, och onalar o'z bolalarini pishiradi. Shoir begunoh qon to'kkan payg'ambarlar va ruhoniylarni ayblaydi va Sionning poydevorini yondirgan olov Otamizning to'kilgan g'azabi edi, deydi.
4 1Oltin qanday xira tortib qoldi, eng toza oltin qanday oʻzgardi! Muqaddas toshlar har bir koʻcha burchagida sochilib yotibdi. 2Sionning qadrli farzandlari, bir vaqtlar sof oltinga teng boʻlgan farzandlar, endi qanday qilib kulolning qoʻli yasagan sopol idishlar kabi hisoblanmoqda! 3Hatto chiyaboʻrilar ham koʻkrak tutib, bolalarini emizadi, biroq xalqimning qizi sahrodagi tuyaqushlar kabi shafqatsiz boʻlib qoldi. a a v3 Tuyaqushlar qadimgi dunyoda tuxumlari va bolalarini tashlab ketishi bilan mashhur boʻlgan — ular nasliga nisbatan shafqatsizlikning timsoli edi. 4Emizikli chaqaloqning tili chanqoqdan tanglayiga yopishib qoldi; bolalar non soʻraydi, lekin hech kim ularga bir boʻlak ham bermaydi. 5Bir vaqtlar noz-neʼmatlardan totib yashaganlar endi koʻchalarda bevatan yotibdi; nafis arghuvon libos kiyib voyaga yetganlar endi kul uyumlariga yopishib qolibdi. 6Xalqim qizining aybi Sadum gunohidan ham kattaroqdir; Sadum hech bir inson qoʻli tegmaganiga qaramay, bir lahzada agʻdarib tashlangan edi. 7Uning amirlari qordan ham pok, sutdan ham oq edi; tanlari marjondan ham qizgʻish, qomatlari safir kabi edi. 8Endi ularning chehrasi qurumdan ham qora; koʻchalarda ularni hech kim tanimaydi. Terilari suyaklariga yopishib burishgan; yogʻochdek qurib qolgan. 9Qilichdan oʻlganlarning holi ochlikdan oʻlganlarnikidan koʻra yaxshiroq edi; ular dala hosilidan mahrum boʻlib, ochlikdan sanchilib, asta-sekin nobud boʻldilar. 10Rahmdil ayollarning qoʻllari oʻz bolalarini qaynatib pishirdi; xalqim qizi halok boʻlganda, bolalar ularga ozuqa boʻldi. 11Otamiz gʻazabini toʻliq toʻkib soldi; U Oʻzining alangali qahrini toʻkdi va Sionda uning poydevorlarini yeb bitirgan olovni yoqdi. 12Dushman yo gʻanim Quddus darvozalaridan kira oladi, deb na yer yuzining shohlari, na yer yuzida yashovchi birorta kishi ishongan edi. 13Bu uning paygʻambarlarining gunohlari va kohinlarining jinoyatlari tufayli boʻldi, ular shaharning oʻrtasida solihlarning qonini toʻkishgan edi. 14Ular koʻr boʻlib koʻchalarda sarson kezishdi, qonga belanib bulgʻangan edi, shuning uchun hech kim ularning kiyimlariga tegolmasdi. 15“Yoʻqol! Harom!” deb odamlar ularga baqirishdi. “Yoʻqol! Yoʻqol! Tegma!” Shunda ular qochib, sarson boʻlib yurishdi, xalqlar orasida esa: “Ular endi bu yerda qololmaydi”, deyildi. 16Otamizning huzuri ularni taratib yubordi; U endi ularga boqmaydi. Kohinlarga hurmat koʻrsatilmadi, oqsoqollarga esa iltifot boʻlmadi. 17Koʻzlarimiz behuda yordam kutaverib charchadi; qoʻrgʻon minoralarimizdan bizni qutqara olmaydigan bir xalqqa koʻz tikdik. 18Ular qadamlarimizni poylashdi, shu bois koʻchalarimizda yurolmadik. Oxirimiz yaqinlashdi, kunlarimiz sanoqli boʻldi, chunki oxirimiz yetib kelgan edi. 19Bizni taʼqib qilganlar osmondagi burgutlardan ham tez edi; ular bizni togʻlar osha quvlashdi, sahroda bizga pistirma qurib poylashdi. 20Bizning jonu-nafasimiz, Otamizning moy surtib tanlagani ularning choh-domiga tushib asir olindi — biz u haqda: “Uning soyasida xalqlar orasida yashaymiz”, degan edik. b b v20 “Uning soyasida” — bu panoh-boshpananing ibroniycha tasviri; shoh soyasida yashash uning himoyasi ostida yashash degani edi. 21Shodlan va quvon, ey Edom qizi, ey Uz yurtida yashovchi; biroq Uning gʻazab kosasi senga ham yetib keladi — mast boʻlasan va yalangʻochlanasan. 22Ey Sion qizi, jazoing nihoyasiga yetdi; U sening surgunligingni uzaytirmaydi. Biroq, ey Edom qizi, aybing uchun U seni jazolaydi; gunohlaringni oshkor qiladi.