Sion se heerlikheid het in as verander
Goud wat dof geword het, vorste wat eens witter as sneeu was en nou onherkenbaar in die strate loop, uitgehongerde moeders wat hulle eie kinders kook. Die digter blameer die profete en priesters wat onskuldige bloed vergiet het, en sê die vuur wat Sion se fondamente verbrand het, was ons Vader se uitgestorte toorn.
4 1Hoe het die goud dof geword, hoe het die suiwerste goud verander! Die heilige stene lê verstrooid by elke straathoek. 2Die kosbare kinders van Sion, wat eens hul gewig in fyn goud werd was, hoe word hulle nou as kleipotte gereken, die werk van ’n pottebakker se hande! 3Selfs jakkalse bied die bors aan en soog hul kleintjies, maar die dogter van my volk het wreed geword, soos volstruise in die woestyn. a a v3 Volstruise was in die antieke wêreld bekend daarvoor dat hulle hul eiers en kleintjies verlaat — ’n spreekwoord vir wreedheid teenoor kroos. 4Die tong van die suigeling kleef aan sy verhemelte van dors; die kinders smeek om brood, maar niemand gee hulle ’n stukkie nie. 5Dié wat eens op lekkernye gesmul het, lê nou verlate in die strate; dié wat grootgeword het in fyn purper, klou nou aan ashope. 6Die skuld van die dogter van my volk is groter as die sonde van Sodom, wat in ’n oomblik omgekeer is, al is geen mensehand teen haar gelig nie. 7Haar prinse was reiner as sneeu, witter as melk; hul liggame rooskleuriger as koraal, hul gestalte soos saffier. 8Nou is hul voorkoms swarter as roet; hulle word nie in die strate herken nie. Hul vel het op hul bene verskrompel; dit het verdroog soos hout. 9Dié wat deur die swaard gedood is, was beter daaraan toe as dié wat deur honger gedood is, wat weggekwyn het, deurboor deur honger weens ’n gebrek aan voedsel uit die lande. 10Die hande van meelewende vroue het hul eie kinders gekook; hulle het hul voedsel geword toe die dogter van my volk vernietig is. 11Ons Vader het sy toorn ten volle laat uitwoed; hy het sy gloeiende woede uitgestort en ’n vuur in Sion aangesteek wat haar fondamente verteer het. 12Die konings van die aarde het nie geglo nie, en ook niemand wat op die aarde woon nie, dat ’n vyand of teëstander die poorte van Jerusalem sou kon binnegaan nie. 13Dit was weens die sondes van haar profete en die misdade van haar priesters, wat in haar midde die bloed van die regverdiges vergiet het. 14Hulle het blind deur die strate gedwaal, besoedel met bloed, sodat niemand hul klere kon aanraak nie. 15“Weg! Onrein!” het die mense vir hulle geroep. “Weg! Weg! Moenie aanraak nie!” So het hulle gevlug en rondgedwaal, en onder die nasies is gesê: “Hulle kan nie langer hier bly nie.” 16Ons Vader se teenwoordigheid het hulle verstrooi; hy sal nie langer na hulle kyk nie. Geen eer is aan die priesters betoon nie, geen guns aan die ouderlinge nie. 17Ons oë het moeg geword terwyl ons tevergeefs na hulp uitgekyk het; van ons wagtorings af het ons uitgekyk na ’n nasie wat nie kon red nie. 18Hulle het ons voetstappe bekruip sodat ons nie in ons strate kon loop nie. Ons einde het nader gekom, ons dae was getel, want ons einde het aangebreek. 19Ons vervolgers was vinniger as arende in die lug; hulle het ons oor die berge gejaag en in die woestyn vir ons voorgelê. 20Ons eie lewensasem, ons Vader se gesalfde, is in hul kuile gevang—die een van wie ons gesê het: “Onder sy skaduwee sal ons tussen die nasies lewe.” b b v20 “Onder sy skaduwee” is ’n Hebreeuse beeld van skuiling — om in die koning se skaduwee te lewe, het beteken om onder sy beskerming te lewe. 21Juig en wees bly, dogter van Edom, jy wat in die land Us woon; maar die beker van sy toorn sal ook na jou toe kom—jy sal dronk word en jou kaal uittrek. 22Jou straf is volbring, dogter van Sion; hy sal jou ballingskap nie verleng nie. Maar jou skuld, dogter van Edom, sal hy straf; hy sal jou sondes blootlê.
