زاريون 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹ڪيئن سون جو رنگ ڦڪو ٿي ويو، ڪيئن خالص ترين سون بدلجي ويو! پاڪ پٿر هر گهٽيءَ جي ڪنڊ تي پکڙيل پيا آهن. ²صيون جا قيمتي ٻار، جيڪي ڪنهن وقت خالص سون جي وزن برابر هئا، هاڻي ڪيئن مٽيءَ جي ٿانئن وانگر ليکيا وڃن ٿا، جيڪي ڪنڀر جي هٿن جو ڪم آهن! ³گدڙ بہ ڇاتي ڏيئي پنهنجن ٻچن کي کير پياريندا آهن، پر منهنجي قوم جي ڌيءَ بيابان جي شتر مرغن وانگر ظالم ٿي وئي آهي. ^a a v3 قديم دنيا ۾ شتر مرغ پنهنجا آنا ۽ ٻچا ڇڏي ڏيڻ ڪري مشهور هئا — اولاد سان بي رحميءَ جو ضرب المثل. ⁴کير پياڪ ٻار جي زبان اُڃ ڪري تالوءَ سان چنبڙي وئي آهي؛ ٻار ماني گهرن ٿا، پر ڪو بہ کين ٽڪرو نٿو ڏئي. ⁵جن ڪنهن وقت لذيذ کاڌا کاڌا هئا، سي هاڻي گهٽين ۾ ويران پيا آهن؛ جيڪي ارغواني ڪپڙا پهري وڏا ٿيا، سي هاڻي رک جي ڍيرن کي چنبڙيا پيا آهن. ⁶منهنجي قوم جي ڌيءَ جو ڏوهه سدوم جي گناهه کان وڏو آهي، جيڪو هڪ پل ۾ اونڌو ڪيو ويو، جيتوڻيڪ مٿس ڪنهن ماڻهوءَ جو هٿ نہ کنيو ويو. ⁷سندس شهزادا برف کان وڌيڪ پاڪ، کير کان وڌيڪ اڇا هئا؛ سندن بدن مرجان کان وڌيڪ گلابي، سندن صورت نيلم جهڙي هئي. ⁸هاڻي سندن صورت دونهين جي ڪارائي کان بہ ڪاري آهي؛ گهٽين ۾ کين ڪو نٿو سڃاڻي. سندن چمڙي هڏين تي سڪڙجي وئي آهي؛ ڪاٺ وانگر سڪي وئي آهي. ⁹تلوار سان ماريل بک سان ماريلن کان بهتر حال ۾ هئا، جيڪي کيتن جي پيداوار نہ هجڻ ڪري بک سان ڇيدجي ڳري ويا. ¹⁰رحمدل عورتن جي هٿن پنهنجا ٻار پچايا؛ منهنجي قوم جي ڌيءَ جي تباهيءَ وقت اهي سندن کاڌو بڻيا. ¹¹اسان جي پيءُ پنهنجو غضب پوريءَ طرح ظاهر ڪيو؛ پنهنجو ڀڙڪندڙ قهر ورسايائين ۽ صيون ۾ باهه ٻاري ڇڏيائين، جنهن سندس بنياد ساڙي ڇڏيا. ¹²زمين جي بادشاهن کي يقين نہ هو، نڪي زمين تي رهندڙ ڪنهن کي، تہ ڪو دشمن يا مخالف يروشليم جي دروازن ۾ داخل ٿي سگهندو. ¹³اهو سندس نبين جي گناهن ۽ سندس ڪاهنن جي ڏوهن ڪري ٿيو، جن سندس وچ ۾ سچارن جو رت وهايو. ¹⁴اهي انڌن وانگر گهٽين ۾ ڀٽڪندا رهيا، رت سان ناپاڪ ٿيل، ايتري قدر جو ڪو سندن ڪپڙن کي هٿ نہ لائي سگهيو. ¹⁵”پري ٿيو! ناپاڪ!“ ماڻهن کين دانهن ڏني. ”پري ٿيو! پري ٿيو! هٿ نہ لايو!“ تنهنڪري اهي ڀڄي ڀٽڪڻ لڳا، ۽ قومن ۾ چيو ويو تہ ”اهي هتي وڌيڪ رهي نٿا سگهن.“ ¹⁶اسان جي پيءُ جي حضور کين پکيڙي ڇڏيو آهي؛ هو وري کين نہ ڏسندو. ڪاهنن جو احترام نہ ٿيو، بزرگن تي مهرباني نہ ڪئي وئي. ¹⁷اسان جون اکيون مدد جي اجائي واٽ نهاريندي ٿڪجي پيون؛ پنهنجن نگهباني جي برجن تان اسان اهڙي قوم جي واٽ نهاري جيڪا بچائي نہ ٿي سگهي. ¹⁸هنن اسان جي قدمن جي ڪڍ لڳي اسان کي پنهنجين گهٽين ۾ هلڻ نہ ڏنو. اسان جو انجام ويجهو آيو، اسان جا ڏينهن پورا ٿي ويا، ڇاڪاڻ تہ اسان جو انجام اچي ويو هو. ¹⁹اسان جا تعاقب ڪندڙ آسمان جي عقابن کان بہ تيز هئا؛ جبلن تي اسان جي پٺيان لڳا ۽ بيابان ۾ اسان لاءِ گهات ۾ ويٺا. ²⁰اسان جي زندگيءَ جو ساهه، اسان جي پيءُ جو مسح ڪيل، سندن کڏن ۾ پڪڙيو ويو—اهو جنهن بابت اسان چيو هو تہ ”سندس ڇانو هيٺ اسين قومن ۾ جيئنداسين.“ ^b b v20 ”سندس ڇانو هيٺ“ پناهه جو عبراني تصوير آهي — بادشاهه جي ڇانو ۾ رهڻ جو مطلب سندس حفاظت هيٺ رهڻ هو. ²¹اي ادوم جي ڌيءَ، جيڪا عوض جي ملڪ ۾ رهين ٿي، خوش ٿي ۽ شادمان ٿي؛ پر سندس غضب جو پيالو تو وٽ بہ ايندو—تون نشي ۾ ٿي ويندينءَ ۽ پاڻ کي ننگو ڪندينءَ. ²²اي صيون جي ڌيءَ، تنهنجي سزا پوري ٿي وئي آهي؛ هو تنهنجي جلاوطنيءَ کي ڊگهو نہ ڪندو. پر اي ادوم جي ڌيءَ، تنهنجي ڏوهه کي هو سزا ڏيندو؛ تنهنجا گناهه ظاهر ڪندو.