புலம்பல் 4

4 ¹எப்படி பொன் ஒளிமங்கிப்போயிற்று, பசும்பொன் எப்படி மாறிப்போயிற்று! பரிசுத்த கற்கள் சிதறிக்கிடக்கின்றன ஒவ்வொரு தெருமுனையிலும். ²சீயோனின் அருமையான பிள்ளைகள், ஒருகாலத்தில் பசும்பொன்னுக்கு நிகராய் மதிக்கப்பட்டவர்கள், இப்போது எப்படி மண்ணாலான பாண்டங்களாய், குயவனுடைய கைவேலையாய் எண்ணப்படுகிறார்கள்! ³நரிகளும்கூட முலைகொடுத்து தங்கள் குட்டிகளுக்குப் பாலூட்டுகின்றன, ஆனால் என் ஜனத்தின் குமாரத்தி கொடூரமுள்ளவளானாள், வனாந்தரத்திலுள்ள தீக்கோழிகளைப்போல. ^a a v3 பண்டைய உலகில் தீக்கோழிகள் தங்கள் முட்டைகளையும் குட்டிகளையும் கைவிடுவதற்குப் பேர்பெற்றிருந்தன — சந்ததியின்மேல் காட்டப்படும் கொடூரத்திற்கு ஒரு பழமொழியாய் விளங்கின. ⁴நாக்கு பாலருந்தும் குழந்தையின் நாக்கு அதின் மேல்வாயில் ஒட்டிக்கொள்கிறது தாகத்தினால்; பிள்ளைகள் அப்பம் கேட்கிறார்கள், ஆனால் ஒருவரும் அவர்களுக்கு ஒரு துண்டையும் கொடுப்பதில்லை. ⁵ஒருகாலத்தில் ருசியான உணவுகளை உண்டவர்கள் இப்போது வீதிகளில் பாழாய்க் கிடக்கிறார்கள்; இரத்தாம்பரம் உடுத்தி வளர்ந்தவர்கள் இப்போது சாம்பல் மேடுகளைக் கட்டிப்பிடிக்கிறார்கள். ⁶என் ஜனத்தின் குமாரத்தியின் அக்கிரமம் சோதோமின் பாவத்தைவிடப் பெரிதாயிருக்கிறது, அது ஒரு மனிதனுடைய கையும் அதன்மேல் படாமல் ஒரு நிமிஷத்தில் கவிழ்க்கப்பட்டதே. ⁷அவளுடைய பிரபுக்கள் உறைந்த மழையைவிடச் சுத்தமாயிருந்தார்கள், பாலைவிட வெண்மையாயிருந்தார்கள்; அவர்களுடைய சரீரம் பவளத்தைவிடச் சிவப்பாயும், அவர்களுடைய உருவம் நீலரத்தினத்தைப்போலவும் இருந்தது. ⁸இப்போது அவர்களுடைய முகம் கரிக்கட்டியைவிடக் கறுத்துப்போயிற்று; வீதிகளில் அவர்கள் அடையாளம் தெரியாதவர்களானார்கள். அவர்களுடைய தோல் அவர்களுடைய எலும்புகளின்மேல் சுருங்கிப்போயிற்று; அது விறகைப்போல் உலர்ந்துபோயிற்று. ⁹பட்டயத்தால் கொல்லப்பட்டவர்கள் வாசியாயிருந்தார்கள் பசியால் கொல்லப்பட்டவர்களைவிட, இவர்கள் வயல்களின் விளைச்சல் இல்லாததினால் பசியால் குத்துண்டு வாடிப்போனார்கள். ¹⁰இரக்கமுள்ள ஸ்திரீகளின் கைகள் தங்கள் சொந்தப் பிள்ளைகளையே சமைத்தன; அவைகளே அவர்களுக்கு உணவாயின, என் ஜனத்தின் குமாரத்தி அழிக்கப்பட்டபோது. ¹¹எங்கள் பிதா தமது உக்கிரகோபத்தை முழுவதும் தீர்த்துக்கொண்டார்; தமது எரிகிற கோபத்தை ஊற்றினார் சீயோனில் ஒரு அக்கினியை மூட்டினார் அது அதின் அஸ்திபாரங்களைப் பட்சித்தது. ¹²பூமியின் ராஜாக்கள் நம்பவில்லை, பூலோகத்தில் வாசம்பண்ணுகிற ஒருவரும் நம்பவில்லை, சத்துருவும் பகைஞனும் எருசலேமின் வாசல்களுக்குள் பிரவேசிப்பான் என்று. ¹³இது அவளுடைய தீர்க்கதரிசிகளின் பாவங்களினாலும் அவளுடைய ஆசாரியர்களின் அக்கிரமங்களினாலுமே நேரிட்டது, அவர்களே அவளுடைய நடுவில் நீதிமான்களின் இரத்தத்தைச் சிந்தினார்கள். ¹⁴அவர்கள் குருடர்களைப்போல் வீதிகளில் அலைந்தார்கள், இரத்தத்தினால் தீட்டுப்பட்டார்கள், அதினால் ஒருவரும் அவர்களுடைய வஸ்திரங்களைத் தொடக்கூடாதிருந்தது. ¹⁵“விலகுங்கள்! தீட்டு!” என்று ஜனங்கள் அவர்களைப் பார்த்துக் கூப்பிட்டார்கள். “விலகுங்கள்! விலகுங்கள்! தொடாதேயுங்கள்!” அப்படியே அவர்கள் ஓடி அலைந்தார்கள், ஜாதிகளுக்குள்ளே சொல்லப்பட்டது, “அவர்கள் இனி இங்கே தங்கக்கூடாது.” ¹⁶எங்கள் பிதாவின் சமுகம் சிதறடித்தது அவர்களை; அவர் இனி அவர்களை நோக்கிப்பாரார். கனம் ஆசாரியர்களுக்குக் காட்டப்படவில்லை, மூப்பர்களுக்குத் தயை காட்டப்படவில்லை. ¹⁷உதவிக்காக வீணாய்க் காத்திருந்து எங்கள் கண்கள் பூத்துப்போயின; இரட்சிக்கமாட்டாத ஒரு ஜாதிக்காக எங்கள் காவல்மாடங்களிலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். ¹⁸நாங்கள் எங்கள் வீதிகளில் நடக்கக்கூடாதபடி அவர்கள் எங்கள் அடிகளைப் பதிவிட்டுத் தொடர்ந்தார்கள். எங்கள் முடிவு சமீபித்தது, எங்கள் நாட்கள் நிறைவேறின, எங்கள் முடிவு வந்துவிட்டது. ¹⁹எங்களைத் தொடர்ந்தவர்கள் வேகமாயிருந்தார்கள் ஆகாயத்துக் கழுகுகளைவிட; அவர்கள் மலைகளின்மேல் எங்களைத் துரத்தினார்கள் வனாந்தரத்தில் எங்களுக்குப் பதிவிருந்தார்கள். ²⁰எங்கள் நாசியின் சுவாசமாகிய எங்கள் பிதாவின் அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவர் அவர்களுடைய படுகுழிகளில் பிடிபட்டார்— இவரைக் குறித்தே நாங்கள் சொன்னோம், “அவருடைய நிழலிலே ஜாதிகளுக்குள்ளே பிழைத்திருப்போம்.” ^b b v20 “அவருடைய நிழலிலே” என்பது அடைக்கலத்தைக் குறிக்கும் ஒரு எபிரெய உருவகம் — ராஜாவின் நிழலில் வாழ்வது என்பது அவனுடைய பாதுகாப்பின்கீழ் வாழ்வதைக் குறித்தது. ²¹ஏதோமின் குமாரத்தியே, சந்தோஷப்பட்டு மகிழ்ந்திரு, தேசத்தில் வாசம்பண்ணுகிறவளே, ஊத்ஸ் தேசத்திலுள்ளவளே; ஆனாலும் அவருடைய கோபத்தின் பாத்திரம் உன்னிடத்திற்கும் வரும்—நீ வெறிகொண்டு உன்னை நிர்வாணமாக்குவாய். ²²உன் தண்டனை நிறைவேறிற்று, சீயோன் குமாரத்தியே; அவர் உன் சிறையிருப்பை இனி நீடிக்கச்செய்யார். ஆனால் ஏதோமின் குமாரத்தியே, உன் அக்கிரமத்தை, அவர் தண்டிப்பார்; உன் பாவங்களை அவர் வெளிப்படுத்துவார்.