ሰቈቃወ 4

4 ¹ወርቁ እንዴት ደበዘዘ፣ ጥሩው ወርቅ እንዴት ተለወጠ! የተቀደሱት ድንጋዮች በየመንገዱ ማዕዘን ተበትነው ተኝተዋል። ²በፊት በጥሩ ወርቅ ይመዘኑ የነበሩት የከበሩት የጽዮን ልጆች፣ አሁን እንዴት እንደ ሸክላ ዕቃ፣ እንደ ሸክላ ሠሪ እጅ ሥራ ተቈጠሩ! ³ቀበሮዎች እንኳ ጡታቸውን ሰጥተው ልጆቻቸውን ያጠባሉ፤ የሕዝቤ ሴት ልጅ ግን በምድረ በዳ እንዳሉ ሰጎኖች ጨካኝ ሆናለች። ^a a v3 ሰጎኖች በጥንቱ ዓለም እንቍላሎቻቸውንና ልጆቻቸውን ስለሚተዉ ይታወቁ ነበር፤ ለልጆች ጭካኔ ምሳሌ ሆነው ይጠቀሱ ነበር። ⁴የሚጠባው ሕፃን ምላስ ከጥም የተነሣ ከላንቃው ጋራ ይጣበቃል፤ ሕፃናት እንጀራ ይለምናሉ፣ የሚሰጣቸው ግን የለም። ⁵ጣፋጭ ምግብ ይበሉ የነበሩት አሁን በመንገድ ላይ ባዶአቸውን ወድቀዋል፤ ቀይ ሐምራዊ ልብስ ለብሰው ያደጉት አሁን አመድ ክምር ላይ ተጣብቀዋል። ⁶የሕዝቤ ሴት ልጅ በደል በቅጽበት ከተገለበጠችው ከሰዶም ኀጢአት ይበልጣል፤ ምንም እንኳ በእርሷ ላይ የሰው እጅ ባይነሣባትም። ⁷መሳፍንቷ ከበረዶ ይበልጥ ነጹ፣ ከወተትም ይበልጥ ነጡ ነበር፤ ሰውነታቸው ከቀይ ዕንቍ ይበልጥ ቀላ፣ አካላቸው እንደ ሰንፔር ነበር። ⁸አሁን መልካቸው ከጥላሸት ይበልጥ ጠቍሯል፤ በመንገድ ላይ አይታወቁም። ቈዳቸው በአጥንታቸው ላይ ተኰማትሯል፤ እንደ እንጨት ደርቋል። ⁹በሰይፍ የተገደሉት ከራብ ከተገደሉት ይሻላሉ፤ እነዚህ ከዕርሻ ምርት በማጣት በራብ ተወግተው ተቀጥነው አለቁ። ¹⁰ርኅሩኅ የሆኑ ሴቶች እጆች የገዛ ልጆቻቸውን አፈሉ፤ የሕዝቤ ሴት ልጅ በጠፋች ጊዜ እነርሱ ምግባቸው ሆኑ። ¹¹አባታችን ቍጣውን ሙሉ በሙሉ አወጣ፤ የሚነድ መዓቱን አፈሰሰ፣ በጽዮንም መሠረቶቿን የበላ እሳት አነደደ። ¹²ጠላት ወይም ባላጋራ ወደ ኢየሩሳሌም በሮች ሊገባ እንደሚችል የምድር ነገሥታት አላመኑም፣ በምድር የሚኖር ማንም አላመነም። ¹³ይህ የሆነው በነቢያቷ ኀጢአትና በካህናቷ በደል ነው፤ እነርሱም በመካከሏ የጻድቃንን ደም አፈሰሱ። ¹⁴እንደ ዕውር ሆነው በመንገድ ላይ ተንከራተቱ፤ በደም ረክሰው ማንም ልብሳቸውን ሊነካ አልቻለም። ¹⁵“ራቁ! ርኩሳን!” ብለው ሰዎች ጮኹባቸው። “ራቁ! ራቁ! አትንኩ!” ስለዚህ ሸሽተው ተንከራተቱ፤ በአሕዛብም መካከል፣ “ከእንግዲህ እዚህ ሊቀመጡ አይችሉም” ተባለ። ¹⁶የአባታችን ፊት በትኗቸዋል፤ ከእንግዲህ አያያቸውም። ለካህናት ክብር አልተሰጠም፣ ለሽማግሌዎችም ሞገስ አልተደረገም። ¹⁷ዐይኖቻችን በከንቱ እርዳታን እየተመለከቱ ደከሙ፤ ከመጠበቂያ ግንቦቻችን ሆነን ሊያድነን የማይችል ሕዝብን ጠበቅን። ¹⁸በመንገዳችን ላይ መራመድ እንዳንችል ርምጃችንን ተከታተሉ። መጨረሻችን ቀረበ፣ ዘመናችን ተቈጠረ፣ ፍጻሜያችን ደርሶ ነበርና። ¹⁹የሚያሳድዱን ከሰማይ ንስሮች ይበልጥ ፈጣኖች ነበሩ፤ በተራሮች ላይ አሳደዱን፣ በምድረ በዳም አደቡን። ²⁰የሕይወታችን እስትንፋስ የሆነው የአባታችን ቅቡዕ በጕድጓዳቸው ተያዘ፤ ስለ እርሱም፣ “በጥላው ስር በአሕዛብ መካከል እንኖራለን” ያልነው እርሱ ነበር። ^b b v20 “በጥላው ስር” የሚለው የመጠለያ የዕብራይስጥ ምሳሌ ነው፤ በንጉሡ ጥላ ስር መኖር ማለት በጥበቃው ስር መኖር ማለት ነው። ²¹የኤዶም ሴት ልጅ ሆይ፣ በዖፅ ምድር የምትኖሪ፣ ደስ ይበልሽ፣ ተፈሥሒ፤ የመዓቱ ጽዋ ግን ወደ አንቺም ይመጣል፤ ትሰክሪያለሽ፣ ራስሽንም ታራቍቺያለሽ። ²²የጽዮን ሴት ልጅ ሆይ፣ ቅጣትሽ ተፈጸመ፤ ግዞትሽን አያረዝምም። የኤዶም ሴት ልጅ ሆይ፣ በደልሽን ግን ይቀጣል፤ ኀጢአትሽንም ይገልጣል።