Kidung Pangadhuh 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Mangkono anggone emas dadi surem, mangkono anggone emas kang murni malih! Watu-watu suci padha pating slebar ing saben pojoking lurung. ²Para putra Sion kang aji, kang biyen regane satimbang karo emas murni, saiki kok padha kaanggep kaya grabah lempung, gaweaning tangane kundhi! ³Dalah asu ajag padha ngelungake susune lan nusoni anak-anake, nanging putri bangsaku malah dadi kejem, kaya manuk unta ing ara-ara samun. ^a a v3 Manuk unta ing jaman kuna misuwur anggone negorake endhog lan anak-anake — dadi pepindhan kanggo kekejeman marang turune. ⁴Ilate bayi kang nusu nemplek ing cethak marga saka ngelak; bocah-bocah padha njaluk roti, nanging ora ana kang menehi dheweke sairis. ⁵Wong-wong kang biyen padha mangan panganan kang enak, saiki padha nggluntung sengsara ing lurung-lurung; wong-wong kang digedhekake nganggo sandhangan wungu kang adi, saiki padha rumaket ing tumpukan awu. ⁶Kaluputane putri bangsaku luwih gedhe tinimbang dosane Sodom, kang karuntuhake sanalika, sanadyan ora ana tangane manungsa kang tumindak marang dheweke. ⁷Para pangerane luwih resik tinimbang salju, luwih putih tinimbang susu; awake luwih abang tinimbang karang, rupane kaya watu nilam. ⁸Saiki rupane luwih ireng tinimbang langes; padha ora dikenal ing lurung-lurung. Kulite wis mengkerut ing balunge; wis garing kaya kayu. ⁹Wong-wong kang mati dening pedhang luwih becik nasibe tinimbang wong-wong kang mati dening keluwen, kang padha nglayung, kataton dening ngelih marga ora ana pangan saka pategalan. ¹⁰Tangane para wong wadon kang welasan padha nggodhog anak-anake dhewe; iku dadi panganane nalika putri bangsaku karusak. ¹¹Rama kita wis ngwutahake sakabehing bebendune; Panjenengane ngesokake dukane kang mulad-mulad lan nyumet geni ing Sion kang ngentekake pondhasine. ¹²Para raja ing bumi padha ora ngandel, semono uga ora ana wong kang manggon ing bumi, yen mungsuh utawa satru bisa lumebu ing gapurane Yerusalem. ¹³Iku marga saka dosane para nabine lan pialane para imame, kang padha ngwutahake getihe wong bener ing satengahe. ¹⁴Wong-wong mau padha nglembara wuta ing lurung-lurung, jember dening getih, nganti ora ana wong kang bisa ndemek sandhangane. ¹⁵“Lunga! Najis!” wong-wong padha nguwuh marang dheweke. “Lunga! Lunga! Aja ndemek!” Mula padha mlayu lan nglembara, lan ing antarane para bangsa ana kang ngucap: “Wong-wong iki ora bisa manggon ing kene maneh.” ¹⁶Ngarsane Rama kita wis mbuyarake wong-wong mau; Panjenengane ora bakal mirsani maneh. Ora ana pakurmatan kang kaparingake marang para imam, ora ana sih marang para tuwa. ¹⁷Mripat kita wis kesel anggone ngarep-arep pitulungan kang tanpa guna; saka panggung pajagan kita nganti-anti marang sawijining bangsa kang ora bisa nylametake. ¹⁸Wong-wong mau ngincer laku kita nganti kita ora bisa mlaku ing lurung-lurung kita. Pungkasan kita wis cedhak, dina-dina kita wis kawilang, awit pungkasan kita wis teka. ¹⁹Wong-wong kang mburu kita luwih rikat tinimbang manuk garudha ing langit; padha ngoyak kita ngliwati pegunungan lan ngadhang kita ing ara-ara samun. ²⁰Napas urip kita, kang jinebadan dening Rama kita, kecekel ing luwangane—yaiku kang bab iku kita ngucap: “Ing sangisore ayang-ayangane, kita bakal urip ing antarane para bangsa.” ^b b v20 “Ing sangisore ayang-ayangane” iku pepindhan Ibrani kanggo pangayoman — urip ing sangisore ayang-ayangane sang raja ateges urip ing sangisore pangreksane. ²¹Bungaha lan sukarenaa, putri Edom, kowe kang manggon ing tanah Us; nanging tuwunging bebendune bakal tumeka marang kowe uga—kowe bakal mendem lan nguculi sandhanganmu nganti wuda. ²²Paukumanmu wis rampung, putri Sion; Panjenengane ora bakal ndawakake pambuwanganmu. Nanging kaluputanmu, putri Edom, bakal diukum dening Panjenengane; dosamu bakal kabukak.