اونداهيءَ ۾ بنا روشنيءَ جي هلڻ

ڳالهائيندڙ ماڻهو ديوارن ۾ بند ڪيو ويو آهي، شڪار ڪيو ويو آهي، اونداهيءَ ۾ هلڻ لاءِ ڇڏيو ويو آهي، ۽ چوي ٿو ته اسان جي پيءُ کان سندس اميد ختم ٿي وئي آهي. وچ ۾ هو هڪ شيءِ ياد ڪري ٿو، ته هر صبح نئين مهربانيون آهن، ۽ ان کي جهلي ٿو. پوءِ غم موٽي اچي ٿو: اقرار، دعا جو بند ٿيڻ، ۽ دشمنن خلاف التجا.

اسان جو پيءُ آيت ۾ ڳالهائي ٿو 57

باب 3.

آءٌ اهو ماڻهو آهيان جنهن سندس غضب جي لٺ هيٺان مصيبت ڏٺي آهي. هن مون کي ڪڍي ڇڏيو ۽ بنا ڪنهن روشنيءَ جي اونداهيءَ ۾ هلايائين. ضرور هو سڄو ڏينهن بار بار مون تي پنهنجو هٿ ڦيري ٿو.

هن منهنجو ماس ۽ منهنجي چمڙي گھلائي ڇڏيائين، منهنجا هڏا ڀڃي ڇڏيائين. هن مون کي گھيري ورتو ۽ تلخيءَ ۽ تڪليف سان ويڙهي ڇڏيائين. هن مون کي گھڻي وقت جي مئلن وانگر اونداهيءَ ۾ ويهاريو آهي.

هن مون جي چوڌاري ديوار اڏي ڇڏي تہ جيئن آءٌ ڀڄي نہ سگھان، منهنجيون زنجيرون ڳريون ڪري ڇڏيائين. جڏهن بہ آءٌ پڪاريان ٿو ۽ مدد لاءِ دانهن ڪريان ٿو، تڏهن بہ هو منهنجي دعا کي ٻاهر ئي روڪي ڇڏي ٿو. هن ڪٽيل پٿرن سان منهنجا رستا بند ڪري ڇڏيا، منهنجون واٽون ڏنگيون ڪري ڇڏيائين.

هو مون لاءِ گھات ۾ ويٺل رڇ آهي، لڪل شينهن آهي. هن مون کي منهنجي واٽ تان هٽائي ٽڪرا ٽڪرا ڪيو ۽ اجاڙي ڇڏيائين. هن پنهنجي ڪمان ڇڪي، مون کي پنهنجي تير جو نشانو بڻايائين.

هن پنهنجي ترڪش جا تير منهنجي ڪليجي ۾ هنيائين. آءٌ پنهنجن سڀني ماڻهن جو مضحڪو بڻجي ويو آهيان، سڄو ڏينهن سندن ٺٺولي وارو گيت. هن مون کي تلخيءَ سان ڀري ڇڏيو آهي، تلخيءَ سان ڍاپائي ڇڏيائين.

هن مون کي ڪنڪرن تي ڏند ڪرٽائڻ تي مجبور ڪيو ۽ مٽيءَ ۾ دٻجي ويهاريائين. منهنجي جان کان سڄو سڪون کسجي ويو آهي، مون کي وسري ويو آهي تہ خوشي ڇا آهي. سو آءٌ چوان ٿو تہ ”منهنجو صبر ختم ٿي ويو آهي، ۽ اسان جي پيءُ کان منهنجي اميد بہ ختم ٿي وئي آهي.“

منهنجي مصيبت ۽ منهنجي آوارگيءَ کي، تلخيءَ ۽ زهر کي ياد ڪر! ^a منهنجي جان لڳاتار ان کي ياد ڪري ٿي ۽ منهنجي اندر ۾ جھڪي پئي آهي. پر هي آءٌ ياد ڪريان ٿو، تنهنڪري مون کي اميد آهي:

اسان جي پيءُ جو عهد وارو پيار ڪڏهن ختم نہ ٿو ٿئي، سندس رحم ڪڏهن پورو نہ ٿو ٿئي؛ اهي هر صبح نوان ٿين ٿا؛ تنهنجي وفاداري وڏي آهي. منهنجي جان چوي ٿي تہ ”اسان جو پيءُ ئي منهنجو سڀ ڪجھ آهي، تنهنڪري آءٌ مٿس اميد رکندس.“

اسان جو پيءُ انهن لاءِ ڀلو آهي جيڪي سندس انتظار ڪن ٿا، ان جان لاءِ بہ جيڪا کيس ڳولي ٿي. اسان جي پيءُ جي نجات جو چپ چاپ انتظار ڪرڻ ڀلو آهي. ماڻهوءَ لاءِ پنهنجي جوانيءَ ۾ جُوئو کڻڻ ڀلو آهي.

جڏهن اهو مٿس رکيو وڃي، تڏهن اڪيلو چپ چاپ ويهي رهي؛ هو پنهنجو وات مٽيءَ ۾ رکي — شايد اڃا بہ اميد هجي؛ ^b ڌڪ هڻندڙ کي پنهنجو ڳل ڏئي، ۽ بي عزتيءَ سان ڀرجي وڃي.

ڇاڪاڻ تہ مالڪ پيءُ هميشه لاءِ ڇڏي نہ ڏيندو. جيتوڻيڪ هو ڏک ڏئي ٿو، تڏهن بہ پنهنجي عهد واري پيار جي گھڻائيءَ مطابق رحم ڪندو؛ ڇاڪاڻ تہ هو دل سان ماڻهن کي نہ ٿو ستائي ۽ نہ ٿو ڏکوئي. ^c

ڌرتيءَ جي سڀني قيدين کي پيرن هيٺان لتاڙڻ، ڪنهن ماڻهوءَ کي سڀ کان مٿانهين جي نظر آڏو انصاف کان محروم ڪرڻ، ڪنهن ماڻهوءَ کي سندس مقدمي ۾ انصاف کان محروم ڪرڻ — مالڪ پيءُ اهو پسند نہ ٿو ڪري.

اهڙو ڪير آهي جنهن چيو ۽ اهو ٿي پيو، جيستائين مالڪ پيءُ حڪم نہ ڏنو هجي؟ ڇا سڀ کان مٿانهين جي وات مان ئي بلا ۽ ڀلائي ٻئي نہ ٿا اچن؟ جيئرو ماڻهو پنهنجن گناهن جي سزا تي ڇو شڪايت ڪري؟

اچو تہ پنهنجين واٽن کي جانچيون ۽ پرکيون، ۽ اسان جي پيءُ ڏانهن موٽي اچون! اچو تہ پنهنجا دل ۽ پنهنجا هٿ آسمان ۾ اسان جي پيءُ ڏانهن مٿي کڻون: ”اسان گناهه ڪيو ۽ بغاوت ڪئي آهي، ۽ تو معاف نہ ڪيو آهي.

تو ڪاوڙ ۾ ويڙهجي اسان جو پيڇو ڪيو آهي، بنا ترس جي ماريو اٿئي؛ تو پاڻ کي ڪڪر ۾ ويڙهيو آهي تہ جيئن ڪابہ دعا لنگھي نہ سگھي. تو اسان کي قومن جي وچ ۾ ڪچرو ۽ گند بڻائي ڇڏيو آهي.

اسان جا سڀ دشمن اسان جي خلاف وات ڦاڙين ٿا؛ خوف ۽ کڏ، تباهي ۽ بربادي اسان تي اچي ويا آهن.“ منهنجي قوم جي تباهيءَ تي منهنجين اکين مان پاڻيءَ جون ڌارون وهن ٿيون.

منهنجيون اکيون بنا بيهڻ جي، بنا آرام جي وهنديون رهنديون، جيستائين اسان جو پيءُ آسمان مان هيٺ نهاري ڏسي. منهنجي شهر جي سڀني ڌيئرن جي حال تي منهنجيون اکيون منهنجي جان کي ڏک ڏين ٿيون.

جيڪي بي سبب منهنجا دشمن هئا، تن مون کي پکيءَ وانگر شڪار ڪيو آهي؛ هنن مون کي جيئرو کڏ ۾ اڇلي، مون تي پٿر اڇليا؛ پاڻي منهنجي مٿي مٿان ڦري ويو؛ مون چيو تہ ”آءٌ برباد ٿي ويس.“

اي منهنجا بابا، مون کڏ جي اونهائيءَ مان تنهنجي نالي کي پڪاريو؛ تو منهنجي اها عرض ٻڌي تہ ”منهنجي مدد جي دانهن کان ڪن بند نہ ڪر!“

جنهن ڏينهن مون تو کي پڪاريو، تنهن ڏينهن تون ويجھو آئين؛ تو چيو تہ ”ڊڄ نہ!“

اي مالڪ بابا، تو منهنجو مقدمو هٿ ۾ کنيو آهي؛ تو منهنجي جان کي ڇڏايو آهي. اي منهنجا بابا، تو مون سان ٿيل ظلم ڏٺو آهي؛ منهنجي مقدمي جو فيصلو ڪر. تو سندن سمورا بدلا ۽ مون خلاف سندن سڀ منصوبا ڏٺا آهن.

اي منهنجا بابا، تو سندن طعنا، مون خلاف سندن سڀ منصوبا ٻڌا آهن، منهنجي مٿان حملو ڪندڙن جا چپ ۽ خيال، سڄو ڏينهن مون جي خلاف. سندن هر حرڪت تي نظر رک؛ آءٌ سندن ٺٺولي واري گيت جو موضوع آهيان.

اي منهنجا بابا، تون کين سندن هٿن جي ڪم موجب بدلو ڏيندين. تون کين دل جي سختي ڏيندين؛ تنهنجي لعنت مٿن هوندي. تون ڪاوڙ ۾ سندن پيڇو ڪندين ۽ اسان جي پيءُ جي آسمانن هيٺان کين ناس ڪري ڇڏيندين.

حاشيا

^aزاريون 3:19 — ڪتاب جو مرڪزي موڙ. اسان جي پيءُ کي پنهنجي مصيبت ياد ڪرڻ لاءِ عرض ڪرڻ کان پوءِ، شاعر ايندڙ ساهه ۾ ئي ان ڏانهن مڙي ٿو جيڪو پاڻ ياد ڪندو — ۽ هر صبح نئون رحم لهي ٿو.
^bزاريون 3:29 — وات مٽيءَ ۾ رکڻ قديم زماني ۾ خدا آڏو مڪمل عاجزي ۽ تسليم ٿيڻ جو انداز هو.
^cزاريون 3:33 — هي سڄي ڪتاب جو موڙ آهي: اسان جو پيءُ پنهنجي دل مان زخم نہ ٿو ڏئي. سندس عدالت حقيقي آهي، پر اها ڪڏهن بہ سندس خوشيءَ جو سبب ناهي — سندس رحم هميشه سندس تربيت کان وڌيڪ دير تائين رهي ٿو.