زاريون 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹ڪيئن نہ حاڪم پيءُ پنهنجي غضب ۾ صيون جي ڌيءَ کي ڪڪر ۾ ڍڪي ڇڏيو آهي! هن اسرائيل جي شان کي آسمان کان زمين تي اڇلائي ڇڏيو آهي؛ پنهنجي غضب جي ڏينهن هن پنهنجي پيرن جي چوڪيءَ کي ياد نہ ڪيو آهي. ^a a v1 سندس پيرن جي چوڪي: يروشلم جو هيڪل، اها زميني جاءِ جتي خدا جي حضوري رهندي هئي. ²حاڪم پيءُ يعقوب جي سڀني رهائشن کي بنا رحم جي ڳڙڪائي ڇڏيو آهي؛ پنهنجي قهر ۾ هن يهودا جي ڌيءَ جا قلعا ڊاهي ڇڏيا آهن. هن ان جي بادشاهي ۽ ان جي حاڪمن کي ذلت سان زمين تي ڪيرائي ڇڏيو آهي. ³سخت غضب ۾ هن اسرائيل جو سڄو زور ڦٻائي ڇڏيو آهي؛ پنهنجو ساڄو هٿ موٽائي کين دشمن آڏو بي پردو ڪري ڇڏيائين. هو يعقوب ۾ ڀڙڪندڙ باھ وانگر ٻريو جيڪا چوڏس کائيندي ٿي وڃي. ⁴هن پنهنجي ڪمان دشمن وانگر ڇڪي ورتي؛ پنهنجو ساڄو هٿ مخالف وانگر تاڻي ڇڏيو؛ ۽ انهن سڀني کي ماري ڇڏيائين جيڪي ڏسڻ ۾ سهڻا هئا. صيون جي ڌيءَ جي خيمي ۾ هن پنهنجو غضب باھ وانگر وهائي ڇڏيو. ⁵حاڪم پيءُ دشمن وانگر ٿي پيو آهي؛ هن اسرائيل کي ڳڙڪائي ڇڏيو آهي. هن ان جا سڀ محل ڳڙڪائي ڇڏيا آهن ۽ ان جا قلعا کنڊر ڪري ڇڏيا آهن، ۽ هن يهودا جي ڌيءَ تي ماتم ۽ نوحو ڍير ڪري رکيو آهي. ⁶هن پنهنجي ڇانوَ کي باغ وانگر اجاڙي ڇڏيو، پنهنجي مقرر ڪيل جاءِ کي برباد ڪري ڇڏيو. اسان جي پيءُ صيون کي مقرر ڪيل عيد ۽ سبت وسارائي ڇڏيا، ۽ پنهنجي سخت غضب ۾ بادشاهہ ۽ ڪاهن کي رد ڪري ڇڏيائين. ⁷حاڪم پيءُ پنهنجي قربانگاهه کي رد ڪري ڇڏيو، پنهنجي مقدس جاءِ کي ڇڏي ڏنائين؛ ان جي محلن جون ڀتيون دشمن جي حوالي ڪري ڇڏيائين. هنن اسان جي پيءُ جي گھر ۾ عيد جي ڏينهن وانگر آواز بلند ڪيو. ⁸اسان جي پيءُ صيون جي ڌيءَ جي ڀت کي ڊاهڻ جو ارادو ڪيو. هن ماپڻ جي ڏور ڊگهي ڪئي؛ ڊاهڻ کان پنهنجو هٿ نہ ڇڪيائين. هن فصيل ۽ ڀت کي ماتم ڪرايو؛ گڏجي برباد ٿي ويا. ⁹ان جا دروازا زمين ۾ ٻُڏي ويا آهن؛ هن ان جا ڪڙا ڀڃي برباد ڪري ڇڏيا آهن. ان جو بادشاهہ ۽ ان جا شهزادا قومن ۾ آهن؛ شريعت باقي ناهي، ۽ ان جا نبي اسان جي پيءُ وٽان ڪو رويا نہ ٿا ڏسن. ¹⁰صيون جي ڌيءَ جا بزرگ زمين تي خاموش ويٺا آهن؛ هنن پنهنجن مٿن تي مٽي وڌي آهي ۽ ماتم جا ڪپڙا پاتا اٿن. يروشلم جون جوان ڇوڪريون پنهنجا مٿا زمين تائين جھڪائي ڇڏيا آهن. ¹¹منهنجيون اکيون روئڻ سان ٿڪجي پيون آهن؛ منهنجي پيٽ ۾ مروڙ آهي؛ منهنجي قوم جي ڌيءَ جي تباهيءَ سبب منهنجي دل زمين تي وهي وئي آهي، ڇاڪاڻ تہ ٻار ۽ ٿڻ چوسندڙ ٻچا شهر جي گھٽين ۾ بيهوش ٿيندا وڃن ٿا. ¹²اهي پنهنجين مائرن کي سڏي چون ٿا تہ ”ماني ۽ شراب ڪٿي آهن؟“ اهي شهر جي گھٽين ۾ زخمين وانگر بيهوش ٿي پون ٿا، ۽ پنهنجين مائرن جي ٻانهن ۾ سندن جان وهي وڃي ٿي. ¹³آءٌ ڇا چوان، تو لاءِ ڪنهن سان تو کي ڀيٽيان، اي يروشلم جي ڌيءَ؟ آءٌ ڪنهن سان تو کي ڀيٽيان تہ تو کي تسلي ڏيان، اي صيون جي ڪنواري ڌيءَ؟ ڇاڪاڻ تہ تنهنجي تباهي سمنڊ جيتري وڏي آهي؛ تو کي ڪير شفا ڏيندو؟ ¹⁴تنهنجن نبين تو لاءِ ڪوڙا ۽ فريبي رويا ڏٺا آهن؛ هنن تنهنجو گناهه ظاهر نہ ڪيو تہ تنهنجي خوشحالي موٽائين، پر تو لاءِ ڪوڙيون ۽ گمراهہ ڪندڙ نبوتون ڏٺائون. ¹⁵لنگهندڙ سڀ تو تي تاڙيون وڄائين ٿا؛ سيٽيون ڏيئي مٿا ڌوڻين ٿا يروشلم جي ڌيءَ تي، چون ٿا تہ ”ڇا هي اهو شهر آهي جنهن کي حسن جو ڪمال، سڄي زمين جي خوشي سڏيو ويندو هو؟“ ¹⁶تنهنجا سڀ دشمن تو تي وات کولين ٿا؛ سيٽيون ڏين ٿا ۽ ڏند ڪرٽين ٿا ۽ رڙ ڪري چون ٿا تہ ”اسان ان کي ڳڙڪائي ڇڏيو! هي اهو ڏينهن آهي جنهن جو اسان کي انتظار هو؛ اسان اهو لڌو آهي، اسان اهو ڏٺو آهي!“ ¹⁷اسان جي پيءُ جيڪو ارادو ڪيو هو سو ڪري ڏيکاريو؛ جيڪو پنهنجو قول هن گھڻو اڳ فرمايو هو سو پورو ڪيو اٿائين. هن بنا ترس جي ڊاهي ڇڏيو؛ هن دشمن کي تو تي خوش ٿيڻ ڏنو ۽ تنهنجي مخالفن جي طاقت کي مٿي ڪيائين. ¹⁸ماڻهن جي دل حاڪم پيءُ ڏانهن رڙ ڪئي. اي صيون جي ڌيءَ جي ڀت! ڳوڙها ڏينهن رات نديءَ وانگر وهڻ ڏي! پاڻ کي آرام نہ ڏي، پنهنجين اکين کي ڪو سڪون نہ ڏي. ¹⁹اُٿ، رات جو رڙ ڪر، رات جي هر پهر جي شروعات ۾! پنهنجي دل پاڻيءَ وانگر حاڪم پيءُ جي اڳيان وهائي ڇڏ! پنهنجا هٿ هن ڏانهن مٿي کڻ، پنهنجن ٻارن جي جانن لاءِ، جيڪي بک کان هر گھٽيءَ جي ڪنڊ تي بيهوش ٿي پون ٿا. ²⁰اي اسان جا بابا، ڏس ۽ غور ڪر: تو ڪنهن سان ڪڏهن اهڙو سلوڪ ڪيو آهي؟ ڇا عورتون پنهنجو ئي اولاد کائين، جن ٻارن کي هنن ڀاڪر ۾ کنيو؟ ڇا ڪاهن ۽ نبي حاڪم پيءُ جي مقدس جاءِ ۾ ماريا وڃن؟ ²¹ننڍا وڏا گھٽين ۾ زمين تي پيا آهن؛ منهنجيون جوان ڇوڪريون ۽ منهنجا جوان تلوار سان ڪري پيا آهن. تو پنهنجي غضب جي ڏينهن کين ماري ڇڏيو، بنا ترس جي ڪُهي. ²²تو عيد جي ڏينهن وانگر چوڏس کان خوف سڏيا؛ ۽ اسان جي پيءُ جي غضب جي ڏينهن ڪو بہ بچي نہ سگهيو نہ باقي رهيو. منهنجي دشمن اهي برباد ڪري ڇڏيا جن کي مون ڀاڪر ۾ کنيو ۽ پاليو.