ପିତା ଆପଣା କ୍ରୋଧରେ ସିୟୋନକୁ ଧ୍ଵଂସ କରନ୍ତି

କବି ଏହା କିଏ କଲେ ତାହାଙ୍କ ନାମ କହନ୍ତି। ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ଧନୁ ନୁଆଁଇଲେ, ପ୍ରାଚୀର ଭାଙ୍ଗିବା ପୂର୍ବରୁ ତାହା ମାପିଲେ, ସିୟୋନ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁ ପରି ହେଲେ। ଶିଶୁମାନେ ମାଆମାନଙ୍କ କୋଳରେ ମରନ୍ତି। କିଛି ସମାଧାନ ହୁଏ ନାହିଁ; କବିତାଟି କେବଳ ଦାବି କରେ ଯେ ଆମର ପିତା ଚାହିଁ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 2।

ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ଆପଣା କ୍ରୋଧରେ ସିୟୋନ କନ୍ୟାକୁ କିପରି ମେଘରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଅଛନ୍ତି! ସେ ଇସ୍ରାଏଲର ଶୋଭାକୁ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀକୁ ନିକ୍ଷେପ କରିଅଛନ୍ତି; ସେ ଆପଣା କ୍ରୋଧ ଦିନରେ ଆପଣା ପାଦପୀଠକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ନାହିଁ। ^a ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ନିର୍ଦୟ ହୋଇ ଯାକୁବର ସମସ୍ତ ବାସସ୍ଥାନକୁ ଗ୍ରାସ କରିଅଛନ୍ତି; ସେ ଆପଣା କୋପରେ ଯିହୁଦା କନ୍ୟାର ଦୁର୍ଗସବୁ ଭାଙ୍ଗି ପକାଇଅଛନ୍ତି। ସେ ତାହାର ରାଜ୍ୟ ଓ ତାହାର ଅଧିପତିମାନଙ୍କୁ ଅପମାନରେ ଭୂମିସାତ୍ କରିଅଛନ୍ତି। ସେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧରେ ଇସ୍ରାଏଲର ସମସ୍ତ ବଳ ଅପହରଣ କରିଅଛନ୍ତି; ସେ ଆପଣା ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଅନାବୃତ ଛାଡ଼ିଦେଇଅଛନ୍ତି। ସେ ଚତୁର୍ଦିଗରେ ଗ୍ରାସକାରୀ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ତୁଲ୍ୟ ଯାକୁବ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଵଳିଅଛନ୍ତି। ସେ ଶତ୍ରୁ ତୁଲ୍ୟ ଆପଣା ଧନୁ ନୁଆଁଇଅଛନ୍ତି, ତାହାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତ ବିପକ୍ଷ ତୁଲ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଆଉ ସେ ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଧ କରିଅଛନ୍ତି। ସିୟୋନ କନ୍ୟାର ତମ୍ବୁରେ ସେ ଅଗ୍ନି ତୁଲ୍ୟ ଆପଣା କୋପ ଢାଳିଅଛନ୍ତି। ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ଶତ୍ରୁ ତୁଲ୍ୟ ହୋଇଅଛନ୍ତି; ସେ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଗ୍ରାସ କରିଅଛନ୍ତି। ସେ ତାହାର ସମସ୍ତ ଅଟ୍ଟାଳିକାକୁ ଗ୍ରାସ କରିଅଛନ୍ତି ଓ ତାହାର ଦୁର୍ଗସବୁ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଅଛନ୍ତି, ପୁଣି ସେ ଯିହୁଦା କନ୍ୟା ଉପରେ ଶୋକ ଓ ବିଳାପ ବୃଦ୍ଧି କରିଅଛନ୍ତି। ସେ ଉଦ୍ୟାନ ତୁଲ୍ୟ ଆପଣା କୁଟୀର ଭାଙ୍ଗି ପକାଇଅଛନ୍ତି, ସେ ଆପଣା ନିରୂପିତ ସ୍ଥାନ ନଷ୍ଟ କରିଅଛନ୍ତି। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସିୟୋନକୁ ନିରୂପିତ ପର୍ବ ଓ ବିଶ୍ରାମଦିନ ପାସୋରାଇ ଦେଇଅଛନ୍ତି, ପୁଣି ସେ ଆପଣା ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧରେ ରାଜା ଓ ଯାଜକଙ୍କୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରିଅଛନ୍ତି। ସାର୍ବଭୌମ ପିତା ଆପଣା ଯଜ୍ଞବେଦି ପରିତ୍ୟାଗ କରିଅଛନ୍ତି, ଆପଣା ଧର୍ମଧାମକୁ ଅସ୍ଵୀକାର କରିଅଛନ୍ତି; ସେ ତାହାର ଅଟ୍ଟାଳିକାସମୂହର ପ୍ରାଚୀର ଶତ୍ରୁ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କରିଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପର୍ବଦିନ ତୁଲ୍ୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗୃହରେ ମହାଧ୍ଵନି କଲେ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସିୟୋନ କନ୍ୟାର ପ୍ରାଚୀର ଉଚ୍ଛିନ୍ନ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ। ସେ ପରିମାପକ ରଜ୍ଜୁ ବିସ୍ତାର କଲେ; ସେ ବିନାଶ କରିବାରୁ ଆପଣା ହସ୍ତ ସଙ୍କୋଚ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ଗଡ଼ ଓ ପ୍ରାଚୀରକୁ ବିଳାପ କରାଇଲେ; ସେସବୁ ଏକତ୍ର ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା। ତାହାର ଦ୍ଵାରସବୁ ଭୂମିରେ ବସିଗଲା; ସେ ତାହାର ଅର୍ଗଳସବୁ ନଷ୍ଟ କରି ଭାଙ୍ଗି ପକାଇଅଛନ୍ତି। ତାହାର ରାଜା ଓ ଅଧିପତିମାନେ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି; ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆଉ ନାହିଁ, ପୁଣି ତାହାର ଭାବବାଦୀମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରୁ କୌଣସି ଦର୍ଶନ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ସିୟୋନ କନ୍ୟାର ପ୍ରାଚୀନବର୍ଗ ନୀରବ ହୋଇ ଭୂମିରେ ବସିଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ମସ୍ତକରେ ଧୂଳି ପକାଇଅଛନ୍ତି ଓ ଶୋକବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଅଛନ୍ତି। ଯିରୂଶାଲମର ଯୁବତୀମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ମସ୍ତକ ଭୂମିକୁ ନତ କରିଅଛନ୍ତି। ରୋଦନ କରି କରି ମୋହର ଚକ୍ଷୁ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଅଛି; ମୋହର ଅନ୍ତ୍ର ବିଚଳିତ ହେଉଅଛି; ମୋʼ ଲୋକଙ୍କ କନ୍ୟାର ବିନାଶ ସକାଶୁ ମୋହର ଯକୃତ ଭୂମିରେ ଢଳାଯାଇଅଛି, ଯେଣୁ ବାଳକ ଓ ଦୁଗ୍ଧପୋଷ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ ନଗରର ଛକସବୁରେ ମୂର୍ଚ୍ଛିତ ହେଉଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ମାତାଙ୍କ ନିକଟରେ, “ଅନ୍ନ ଓ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ କାହିଁ?” ବୋଲି କ୍ରନ୍ଦନ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ନଗରର ଛକସବୁରେ ଆହତ ଲୋକ ତୁଲ୍ୟ ମୂର୍ଚ୍ଛିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ସେମାନଙ୍କ ମାତାଙ୍କ କୋଳରେ ଢଳାଯାଏ। ହେ ଯିରୂଶାଲମ କନ୍ୟେ, ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ପକ୍ଷରେ କଅଣ କହିବି, କାହା ସଙ୍ଗେ ତୁମ୍ଭକୁ ତୁଳନା କରିବି? ହେ ସିୟୋନର କୁମାରୀ କନ୍ୟେ, ତୁମ୍ଭକୁ ସାନ୍ତ୍ଵନା ଦେବା ନିମନ୍ତେ ମୁଁ କାହା ସଙ୍ଗେ ତୁମ୍ଭର ସାଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଇବି? କାରଣ ତୁମ୍ଭର ବିନାଶ ସମୁଦ୍ର ତୁଲ୍ୟ ବିଶାଳ; କିଏ ତୁମ୍ଭକୁ ସୁସ୍ଥ କରିପାରିବ? ତୁମ୍ଭର ଭାବବାଦୀମାନେ ତୁମ୍ଭ ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା ଓ ପ୍ରବଞ୍ଚନାର ଦର୍ଶନ ଦେଖିଅଛନ୍ତି; ସେମାନେ ତୁମ୍ଭ ଅବସ୍ଥା ଫେରାଇ ଆଣିବା ନିମନ୍ତେ ତୁମ୍ଭ ଅପରାଧ ପ୍ରକାଶ କଲେ ନାହିଁ, ମାତ୍ର ତୁମ୍ଭ ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା ଓ ଭ୍ରାନ୍ତିଜନକ ବାଣୀ ଦେଖିଅଛନ୍ତି। ପଥ ଦେଇ ଯାଉଥିବା ସମସ୍ତେ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ହସ୍ତ ତାଳି ଦିଅନ୍ତି; ସେମାନେ ଯିରୂଶାଲମ କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଶିସ୍ ଦିଅନ୍ତି ଓ ମସ୍ତକ ହଲାନ୍ତି: “ଯେଉଁ ନଗରୀକୁ ପରମ ସୁନ୍ଦରୀ, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ଆନନ୍ଦ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା, ଏ କି ସେହି ନଗରୀ?” ତୁମ୍ଭର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ତୁମ୍ଭ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆପଣା ଆପଣା ମୁଖ ମେଲାନ୍ତି; ସେମାନେ ଶିସ୍ ଦିଅନ୍ତି ଓ ଦନ୍ତ କଡ଼ମଡ଼ କରି କହନ୍ତି, “ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହାକୁ ଗ୍ରାସ କରିଅଛୁ! ଯେଉଁ ଦିନ ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲୁ, ଏ ସେହି ଦିନ; ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହା ପାଇଅଛୁ, ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହା ଦେଖିଅଛୁ!” ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯାହା ସଙ୍କଳ୍ପ କରିଥିଲେ, ତାହା ସାଧନ କରିଅଛନ୍ତି; ପୂର୍ବକାଳରେ ଆଜ୍ଞା କରିଥିବା ଆପଣା ବାକ୍ୟ ସେ ସଫଳ କରିଅଛନ୍ତି। ସେ ନିର୍ଦୟ ହୋଇ ଭାଙ୍ଗି ପକାଇଅଛନ୍ତି; ସେ ଶତ୍ରୁକୁ ତୁମ୍ଭ ଉପରେ ଉଲ୍ଲସିତ ହେବାକୁ ଦେଇଅଛନ୍ତି ଓ ତୁମ୍ଭ ବିପକ୍ଷମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରିଅଛନ୍ତି। ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟ ସାର୍ବଭୌମ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ କ୍ରନ୍ଦନ କଲା। ହେ ସିୟୋନ କନ୍ୟାର ପ୍ରାଚୀର, ଦିବାରାତ୍ର ସ୍ରୋତ ତୁଲ୍ୟ ଲୋତକ ବହୁଛାଡ଼! ତୁମ୍ଭେ ଆପଣାକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦିଅ ନାହିଁ, ତୁମ୍ଭ ଚକ୍ଷୁକୁ ବିଶ୍ରାନ୍ତି ଦିଅ ନାହିଁ। ଉଠ, ରାତ୍ରିରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାତ୍ରିପ୍ରହରର ଆରମ୍ଭରେ କ୍ରନ୍ଦନ କର! ସାର୍ବଭୌମ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଜଳ ତୁଲ୍ୟ ଆପଣା ହୃଦୟ ଢାଳିଦିଅ! ଯେଉଁ ତୁମ୍ଭ ସନ୍ତାନମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛକ ମୁଣ୍ଡରେ କ୍ଷୁଧାରେ ମୂର୍ଚ୍ଛିତ ହେଉଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନିମନ୍ତେ ତୁମ୍ଭେ ତାହାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଆପଣା ହସ୍ତ ଉତ୍ତୋଳନ କର। ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ଅବଲୋକନ କରି ବିବେଚନା କର: ତୁମ୍ଭେ କାହା ପ୍ରତି କେବେ ଏପରି ବ୍ୟବହାର କରିଅଛ? ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କି ଆପଣା ଆପଣା ଗର୍ଭଫଳ, ଆପଣା କୋଳରେ ଲାଳିତ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରିବେ? ଯାଜକ ଓ ଭାବବାଦୀ କି ସାର୍ବଭୌମ ପିତାଙ୍କ ଧର୍ମଧାମରେ ବଧ ହେବେ? ଛକସବୁରେ ଯୁବା ଓ ବୃଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ଶୟନ କରିଅଛନ୍ତି; ମୋହର ଯୁବତୀ ଓ ମୋହର ଯୁବକମାନେ ଖଡ୍ଗରେ ପତିତ ହୋଇଅଛନ୍ତି। ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା କ୍ରୋଧ ଦିନରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିଅଛ, ନିର୍ଦୟ ହୋଇ ହତ୍ୟା କରିଅଛ। ତୁମ୍ଭେ ପର୍ବଦିନ ତୁଲ୍ୟ ଚତୁର୍ଦିଗରୁ ଆତଙ୍କସବୁକୁ ଆହ୍ଵାନ କଲ; ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦିନରେ କେହି ରକ୍ଷା ପାଇଲା ନାହିଁ କି ବଞ୍ଚିଲା ନାହିଁ। ମୁଁ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ କୋଳରେ ଲାଳନ କରି ପ୍ରତିପାଳନ କଲି, ମୋହର ଶତ୍ରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଅଛି।