Mga Panaghoy 2

2 ¹Anong pagkabalot ng Panginoong Ama sa kaniyang galit sa anak na Sion sa ulap! Inihagis niya mula sa langit hanggang lupa ang kaluwalhatian ng Israel; hindi niya inalaala ang tuntungan ng kaniyang mga paa sa araw ng kaniyang galit. ^a a v1 Ang tuntungan ng kaniyang mga paa: ang templo sa Jerusalem, ang panlupang lugar kung saan nananahan ang presensya ng Diyos. ²Nilamon ng Panginoong Ama nang walang awa ang lahat ng tahanan ni Jacob; sa kaniyang poot ay giniba niya ang mga tanggulan ng anak na Juda. Ibinagsak niya sa lupa sa kahihiyan ang kaniyang kaharian at ang mga pinuno nito. ³Sa matinding galit ay inalisan niya ang Israel ng buong lakas nito; iniurong niya ang kaniyang kanang kamay at iniwan silang lantad sa kaaway. Nagningas siya sa Jacob na tulad ng lumalagablab na apoy na tumutupok sa bawat panig. ⁴Binaluktot niya ang kaniyang busog na parang kaaway, nakahanda ang kaniyang kanang kamay na parang kalaban; at pinatay niya ang lahat ng kaigaya-igayang tingnan. Sa tolda ng anak na Sion ay ibinuhos niya ang kaniyang poot na parang apoy. ⁵Ang Panginoong Ama ay naging tulad ng isang kaaway; nilamon niya ang Israel. Nilamon niya ang lahat ng kaniyang mga palasyo at giniba ang kaniyang mga tanggulan, at pinarami niya ang pagluluksa at panaghoy sa anak na Juda. ⁶Winasak niya ang kaniyang silungan na parang halamanan, giniba niya ang kaniyang takdang dako. Ipinalimot ng ating Ama sa Sion ang takdang kapistahan at sabbath, at sa kaniyang matinding galit ay hinamak niya ang hari at ang saserdote. ⁷Itinakwil ng Panginoong Ama ang kaniyang altar, itinatwa ang kaniyang santuwaryo; ibinigay niya sa kaaway ang mga pader ng kaniyang mga palasyo. Naglakas sila ng sigaw sa bahay ng ating Ama na gaya sa araw ng kapistahan. ⁸Ipinasya ng ating Ama na gibain ang pader ng anak na Sion. Inunat niya ang panukat na pisi; hindi niya pinigil ang kaniyang kamay sa pagwasak. Pinapanaghoy niya ang moog at ang pader; magkasama silang bumagsak sa pagkawasak. ⁹Lumubog sa lupa ang kaniyang mga pintuang-daan; giniba at binali niya ang kaniyang mga halang. Ang kaniyang hari at ang kaniyang mga prinsipe ay nasa gitna ng mga bansa; wala na ang kautusan, at ang kaniyang mga propeta ay hindi nakakatanggap ng pangitain mula sa ating Ama. ¹⁰Ang matatanda ng anak na Sion ay nakaupo sa lupa na tahimik; nagbuhos sila ng alabok sa kanilang mga ulo at nagsuot ng damit-panluksa. Ang mga dalaga ng Jerusalem ay iniyukod ang kanilang mga ulo sa lupa. ¹¹Ang aking mga mata ay pagod na sa pagtangis; naghihimutok ang aking sikmura; ang aking puso ay ibinuhos sa lupa dahil sa pagkawasak ng anak na babae ng aking bayan, habang ang mga bata at mga sanggol ay nanlulupaypay sa mga lansangan ng lungsod. ¹²Sila'y dumadaing sa kanilang mga ina, “Nasaan ang tinapay at alak?” habang sila'y nanlulupaypay na parang sugatan sa mga lansangan ng lungsod, habang ang kanilang buhay ay pumapanaw sa mga bisig ng kanilang mga ina. ¹³Ano ang masasabi ko para sa iyo, sa ano kita maihahambing, anak na Jerusalem? Ano ang maitutulad ko sa iyo, upang maaliw kita, birhen na anak na Sion? Sapagkat ang iyong pagkawasak ay kasinglawak ng dagat; sino ang makapagpapagaling sa iyo? ¹⁴Ang iyong mga propeta ay nakakita para sa iyo ng huwad at mapanlinlang na mga pangitain; hindi nila inilantad ang iyong kasalanan upang isauli ang iyong kapalaran, kundi nakakita sila para sa iyo ng mga hula na huwad at nakaliligaw. ¹⁵Ang lahat ng nagdaraan ay ipinapalakpak ang kanilang mga kamay sa iyo; sumusutsot sila at iniiling ang kanilang mga ulo sa anak na Jerusalem: “Ito ba ang lungsod na tinawag na ang kasakdalan ng kagandahan, ang kagalakan ng buong lupa?” ¹⁶Ang lahat ng iyong mga kaaway ay ibinubuka ang kanilang mga bibig laban sa iyo; sumusutsot sila at nagngangalit ang kanilang mga ngipin at sumisigaw, “Nilamon namin siya! Ito ang araw na aming hinihintay; natagpuan namin ito, nakita namin ito!” ¹⁷Ginawa ng ating Ama ang kaniyang binalak; tinupad niya ang kaniyang salita na kaniyang iniutos noong unang panahon. Giniba niya nang walang habag; hinayaan niyang magalak ang kaaway sa iyo at itinaas niya ang kapangyarihan ng iyong mga kalaban. ¹⁸Ang puso ng bayan ay dumaing sa Panginoong Ama. Pader ng anak na Sion, hayaang umagos ang mga luha na parang baha araw at gabi! Huwag kang magpahinga, ang iyong mga mata ay huwag matigil. ¹⁹Bumangon ka, humiyaw ka sa gabi sa simula ng bawat pagbabantay sa gabi! Ibuhos mo ang iyong puso na parang tubig sa harap ng Panginoong Ama! Itaas mo ang iyong mga kamay sa kaniya para sa buhay ng iyong mga anak, na nanlulupaypay sa gutom sa bawat sulok ng lansangan. ²⁰Masdan mo, ating Ama, at pag-isipan: kanino mo pa ginawa ang ganito? Kakainin ba ng mga babae ang kanilang mga supling, ang mga batang kanilang kinalong? Papatayin ba ang saserdote at propeta sa santuwaryo ng Panginoong Ama? ²¹Ang bata at matanda ay nakahandusay sa lupa sa mga lansangan; ang aking mga dalaga at ang aking mga binata ay nabuwal sa tabak. Pinatay mo sila sa araw ng iyong galit, pinagpapatay nang walang habag. ²²Tinawag mo, na parang sa araw ng kapistahan, ang mga kilabot sa bawat panig; at sa araw ng galit ng ating Ama ay walang nakatakas o nakaligtas. Winasak ng aking kaaway ang mga aking kinalong at pinalaki.