Ons Vader se toorn verwoes Sion
Die digter noem wie dit gedoen het. Die Soewereine Vader het die boog gespan, die muur afgemeet voordat Hy dit afgebreek het, en vir Sion soos 'n vyand geword. Kinders sterf in hulle moeders se arms. Niks word opgelos nie; die gedig eis net dat ons Vader kyk en ag slaan.
2 1Hoe het die Soewereine Vader in sy toorn dogter Sion in ’n wolk gehul! Hy het die prag van Israel van die hemel na die aarde neergeslinger; hy het nie op die dag van sy toorn aan sy voetbank gedink nie. a a v1 Sy voetbank: die tempel in Jerusalem, die aardse plek waar God se teenwoordigheid gewoon het. 2Die Soewereine Vader het sonder genade al die wonings van Jakob verswelg; in sy toorn het hy die vestings van dogter Juda afgebreek. Hy het haar koninkryk en sy heersers in oneer teen die grond neergewerp. 3In gloeiende toorn het hy Israel van al haar krag beroof; hy het sy regterhand teruggetrek en hulle weerloos voor die vyand gelaat. Hy het in Jakob gebrand soos ’n vlammende vuur wat aan alle kante verteer. 4Hy het sy boog gespan soos ’n vyand, sy regterhand gereed soos ’n teëstander; en hy het almal wat lieflik was om te aanskou, doodgemaak. In die tent van dogter Sion het hy sy woede soos vuur uitgestort. 5Die Soewereine Vader het soos ’n vyand geword; hy het Israel verswelg. Hy het al haar paleise verswelg en haar vestings in puin gelê, en hy het rou en geweeklaag op dogter Juda opgehoop. 6Hy het sy skuilplek soos ’n tuin afgebreek, hy het sy bepaalde plek verwoes. Ons Vader het Sion laat vergeet van vasgestelde fees en sabbat, en in sy gloeiende toorn het hy koning en priester verwerp. 7Die Soewereine Vader het sy altaar verwerp, sy heiligdom verstoot; hy het die mure van haar paleise aan die vyand oorgegee. Hulle het ’n gejuig aangehef in die huis van ons Vader soos op ’n feesdag. 8Ons Vader het besluit om die muur van dogter Sion in puin te lê. Hy het die meetlyn uitgespan; hy het nie sy hand van verwoesting teruggehou nie. Hy het skans en muur laat treur; saam het hulle in puin geval. 9Haar poorte het in die grond weggesak; hy het haar grendels verwoes en verbreek. Haar koning en haar vorste is onder die nasies; die wet is nie meer nie, en haar profete vind geen gesig van ons Vader nie. 10Die oudstes van dogter Sion sit swygend op die grond; hulle het stof op hulle koppe gegooi en rouklere aangetrek. Die jongmeisies van Jerusalem het hulle koppe tot op die grond gebuig. 11My oë is uitgeput van die gehuil; my binneste is in beroering; my hart is op die grond uitgestort oor die verwoesting van die dogter van my volk, terwyl kinders en suigelinge in die strate van die stad beswyk. 12Hulle roep na hulle moeders: “Waar is daar brood en wyn?” terwyl hulle soos die gewondes beswyk in die strate van die stad, terwyl hulle lewe in hulle moeders se arms uitvloei. 13Wat kan ek vir jou sê, waarmee kan ek jou vergelyk, dogter Jerusalem? Waarmee kan ek jou gelykstel, sodat ek jou kan troos, jonkvrou dogter Sion? Want jou verwoesting is groot soos die see; wie kan jou genees? 14Jou profete het vir jou valse en bedrieglike gesigte gesien; hulle het nie jou skuld blootgelê om jou lot te herstel nie, maar het vir jou godsprake gesien wat vals en misleidend is. 15Almal wat verbygaan, klap hulle hande oor jou; hulle sis en skud hulle koppe oor dogter Jerusalem: “Is dit die stad wat genoem is die volmaaktheid van skoonheid, die vreugde van die hele aarde?” 16Al jou vyande sper hulle monde wyd oop teen jou; hulle sis en kners op hulle tande en skree: “Ons het haar verswelg! Dit is die dag waarna ons verlang het; ons het dit gekry, ons het dit gesien!” 17Ons Vader het gedoen wat hy beplan het; hy het sy woord uitgevoer wat hy lank gelede beveel het. Hy het sonder medelye afgebreek; hy het die vyand oor jou laat juig en die mag van jou teëstanders verhoog. 18Die hart van die volk het tot die Soewereine Vader uitgeroep. Muur van dogter Sion, laat trane soos ’n stroom afloop, dag en nag! Gun jouself geen rus nie, jou oë geen verligting nie. 19Staan op, roep uit in die nag aan die begin van elke nagwag! Stort jou hart soos water uit voor die Soewereine Vader! Lig jou hande na hom toe op vir die lewens van jou kinders, wat van honger beswyk op elke straathoek. 20Kyk, ons Vader, en let op: wie het u ooit so behandel? Moet vroue hulle kroos eet, die kinders wat hulle gekoester het? Moet priester en profeet in die heiligdom van die Soewereine Vader doodgemaak word? 21Jonk en oud lê op die grond in die strate; my jongmeisies en my jongmanne het deur die swaard geval. U het hulle op die dag van u toorn doodgemaak, u het sonder medelye geslag. 22U het, soos na ’n feesdag, verskrikkinge van alle kante af opgeroep; en op die dag van ons Vader se toorn het niemand ontkom of oorleef nie. My vyand het dié wat ek gekoester en grootgemaak het, vernietig.
