مرثيى 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹اے، مالِک پلار په خپل غضب کښې د صيون لور په وريځ کښې پټه کړه! هغۀ د اِسرائيل لوئى د آسمان نه زمکې ته راوغورزوله؛ د خپل غضب په ورځ هغۀ خپل د پښو تختۀ ياده نۀ کړه. ^a a v1 د هغۀ د پښو تختۀ: د يروشلم عبادت خانه، هغه زمکنے ځائ چرته چې د خُدائ پاک حضور اوسېدلو. ²مالِک پلار بې رحمه د يعقوب ټول اوسېدونکى ځايونه تېر کړل؛ په خپل غضب کښې هغۀ د يهوداه د لور قلاګانې ونړولې. هغۀ د هغې بادشاهى او د هغې حُکمران په بې عزتۍ سره زمکې ته راوغورزول. ³په سخت غضب کښې هغۀ د اِسرائيل نه د هغې ټول زور ولرې کړو؛ هغۀ خپل ښى لاس بېرته راکش کړو او هغوئ يې د دښمن په مخکښې بې وسلې پرېښودل. هغه د يعقوب په مينځ کښې د لمبې وهونکى اور په شان وسوزېدلو چې هر طرف ته سوزوى. ⁴هغۀ د دښمن په شان خپله لينده کش کړه، خپل ښى لاس يې د دوکمن په شان نيولے وو؛ او هغۀ ټول هغه کسان ووژل چې ليدلو ته ښائسته وُو. د صيون د لور په خېمه کښې هغۀ خپل قهر د اور په شان توئ کړو. ⁵مالِک پلار د دښمن په شان شو؛ هغۀ اِسرائيل تېر کړو. هغۀ د هغې ټولې ماڼۍ تېرې کړې او د هغې قلاګانې يې ويرانې کړې، او هغۀ د يهوداه د لور په سر ماتم او ويرنه ورزياتۀ کړه. ⁶هغۀ خپل خېمه ګاه د باغ په شان ورانه کړه، هغۀ خپل مقررَ ځائ ويران کړو. زمونږ پلار صيون ته هېر کړل مقررَ اختر او د آرام ورځ، او په خپل سخت غضب کښې هغۀ بادشاه او کاهن رد کړل. ⁷مالِک پلار خپله قربان‌ګاه رد کړه، خپله مقدِسه خانه يې د خپلې نۀ وبلله؛ هغۀ د هغې د ماڼيو ديوالونه دښمن ته وسپارل. هغوئ د زمونږ پلار په کور کښې داسې نارې کړې لکه د اختر په ورځ. ⁸زمونږ پلار اراده وکړه چې د صيون د لور ديوال ويران کړى. هغۀ د کچ کولو تار وغزولو؛ هغۀ خپل لاس د ورانولو نه ونۀ ساتلو. هغۀ باره او ديوال په ويرنه واچول؛ دواړه په ګډه ورانه شول. ⁹د هغې دروازې په زمکه کښې ننوتلې؛ هغۀ د هغې خنډونه ويران او مات کړل. د هغې بادشاه او د هغې سردار د قومونو په مينځ کښې دى؛ شريعت نور نشته، او د هغې نبيانو ته د زمونږ پلار له هيڅ رويا نۀ راځى. ¹⁰د صيون د لور مشران په زمکه ناست دى، چپ دى؛ هغوئ په خپلو سرونو خاورې اچولې او د ماتم جامې يې اغوستې دى. د يروشلم ځوانو نجونو خپل سرونه زمکې ته ټيټ کړل. ¹¹زما سترګې د ژړا نه ستومانه شوې؛ زما کولمې اوړى راوړى؛ زما زړۀ زمکې ته توئ شوے دے د زما د قوم د لور د ويرانۍ په سبب، کله چې ماشومان او تى خوړونکى د ښار په کوڅو کښې بې هوشه کيږى. ¹²هغوئ خپلو ميندو ته چغې وهى، ”ډوډۍ او شراب چرته دى؟“ کله چې هغوئ د زخميانو په شان بې هوشه کيږى د ښار په کوڅو کښې، کله چې د هغوئ ژوند د خپلو ميندو په غېږ کښې توئ کيږى. ¹³زۀ ستا دپاره څۀ ووايم، زۀ تا د څۀ سره پرتله کړم، اے د يروشلم لورې؟ زۀ ستا سره د څۀ شى مثال ورکړم، چې زۀ تا تسلى ورکړم، اے د صيون پاکدامنه لورې؟ ځکه چې ستا ويرانى د بحر په شان لويه ده؛ څوک تا روغولے شى؟ ¹⁴ستا نبيانو ستا دپاره دروغ او فريبناکې روياوې وليدلې؛ هغوئ ستا ګناه نۀ ښکاره کوله چې ستا حال بيا ښۀ کړى، بلکې هغوئ ستا دپاره داسې پېغامونه وليدل چې دروغ او ګمراه کوونکى دى. ¹⁵هر څوک چې تېريږى په تا باندې لاسونه پړکوى؛ هغوئ ستا په خلاف سوچ کوى او د يروشلم په لور باندې خپل سرونه ښوروى: ”آيا دا هغه ښار دے چې د ښائست کمال، د ټولې زمکې خوشحالى بللے شوے وو؟“ ¹⁶ستا ټول دښمنان په تا باندې خپلې خولې ورخلاصوى؛ هغوئ سوچ کوى او خپل غاښونه چيچوى او چغې وهى، ”مونږ هغه تېره کړه! دا هغه ورځ ده چې مونږ به يې انتظار کولو؛ مونږ هغه وموندله، مونږ هغه وليدله!“ ¹⁷زمونږ پلار هغه څۀ وکړل چې ارادهٔ يې کړې وه؛ هغۀ خپل هغه کلام پوره کړو چې ډېر مخکښې يې حُکم کړے وو. هغۀ بې رحمه ونړولو؛ هغۀ دښمن ته پرېښودل چې په تا باندې خوشحالى وکړى او د ستا د دوکمنانو زور يې اوچت کړو. ¹⁸د خلقو زړۀ مالِک پلار ته چغې ووهلې. اے د صيون د لور ديواله، اوښکې دې د سېلاب په شان شپه او ورځ بهيږى! ځان ته آرام مۀ ورکوه، ستا سترګو ته هيڅ راحت. ¹⁹پاڅه، په شپه کښې چغې وهه د هرې شپې د پهرې په شروع کښې! خپل زړۀ د اوبو په شان مالِک پلار په مخکښې توئ کړه! هغۀ ته خپل لاسونه اوچت کړه د خپلو بچو د ژوند دپاره، کوم چې د لوږې نه بې هوشه کيږى د هرې کوڅې په سر. ²⁰وګوره، اے زمونږ پلاره، او فکر وکړه: تا کله چا سره داسې سلوک کړے دے؟ آيا ښځې دې خپل بچى وخورى، هغه ماشومان چې هغوئ په غېږ کښې لويَ کړل؟ آيا کاهن او نبى دې د مالِک پلار په مقدِسه خانه کښې ووژلے شى؟ ²¹ځوان او بوډا په کوڅو کښې په زمکه پراتۀ دى؛ زما ځوانې نجونې او زما ځوانان په تورې راغورزېدلى دى. تا هغوئ د خپل غضب په ورځ ووژل، تا بې رحمه ذبح کړل. ²²تا، لکه د اختر ورځې ته، هر طرف ته وېرې راوبللې؛ او د زمونږ پلار د غضب په ورځ هيڅوک خلاص يا ژوندے پاتې نۀ شو. زما دښمن هغه کسان تباه کړل چې ما په غېږ کښې لويَ او روزلى وُو.