ياد ڪر، اي اسان جا بابا

بچي ويل ماڻهو گڏجي ڳالهائين ٿا ۽ ڳڻائين ٿا ته ڇا بچيو آهي: پنهنجو پاڻي خريد ڪرڻ، غلامن جو انهن تي حڪومت ڪرڻ، عورتن جي بي حرمتي، بزرگن جي بي عزتي، ناچ جو ماتم ۾ بدلجي وڃڻ. اهي گناهه جو اقرار ڪن ٿا، اقرار ڪن ٿا ته اسان جو پيءُ هميشه لاءِ حڪومت ڪري ٿو، پوءِ پڇن ٿا ته هو کين ڇو وساري ٿو. ڪو جواب نٿو اچي.

باب 5.

اي اسان جا بابا، ياد ڪر تہ اسان سان ڇا ٿيو آهي؛ نهار ۽ اسان جي بي عزتي ڏس. اسان جو ورثو اجنبين جي حوالي ڪيو ويو آهي، اسان جا گھر پرديسين جي. اسين يتيم ٿي پيا آهيون، پيءُ کان سواءِ؛ اسان جون مائرون بيوه عورتن وانگر آهن. اسين پنهنجو پاڻي پيئڻ لاءِ بہ پئسا ڏيون ٿا؛ ٻارڻ جون ڪاٺيون بہ اسان کي مُل وٺڻيون پون ٿيون. اسان جا پيڇو ڪندڙ اسان جي ڳچيءَ تي آهن؛ اسين ٿڪجي چور ٿي پيا آهيون ۽ اسان کي آرام نہ ٿو ڏنو وڃي. رڳو ڪافي ماني حاصل ڪرڻ لاءِ اسان مصر ۽ اسور جي تابعداري قبول ڪئي. اسان جي ابن ڏاڏن گناهہ ڪيو ۽ هاڻي ناهن؛ ۽ اسين سندن سزا ڀوڳي رهيا آهيون. غلام اسان تي حڪومت ڪن ٿا؛ ڪوبہ ناهي جيڪو اسان کي سندن چنگل کان آزاد ڪري. بيابان ۾ تلوار جي ڪري اسين پنهنجي جان جوکي ۾ وجهي پنهنجي ماني آڻيون ٿا. اسان جي چمڙي تندور وانگر تپي پئي آهي، ڏڪار جي ٻرندڙ گرميءَ سان جلي وئي آهي. صيون ۾ عورتن جي بي حرمتي ڪئي وئي آهي، يهوداہ جي شهرن ۾ ڪنوارين جي. سردارن کي هٿن کان ٽنگيو ويو آهي؛ بزرگن جو ڪوبہ احترام نہ ٿو ڪيو وڃي. جوان چڪين تي مشقت ڪن ٿا؛ ڇوڪرا ڪاٺين جي بار هيٺان ٿڙندا ٿا وتن. بزرگن شهر جو دروازو ڇڏي ڏنو آهي، جوانن پنهنجي موسيقي. اسان جي دلين جي خوشي ختم ٿي وئي آهي؛ اسان جو ناچ ماتم ۾ بدلجي ويو آهي. اسان جي مٿي تان تاج ڪري پيو آهي. اسان تي افسوس، ڇاڪاڻ تہ اسان گناهہ ڪيو آهي! انهيءَ ڪري اسان جي دل ڪمزور ٿي وئي آهي؛ انهن ڳالهين ڪري اسان جون اکيون ڌنڌليون ٿي ويون آهن. ڇاڪاڻ تہ صيون جبل ويران پيو آهي؛ گدڙ مٿس گھمندا ٿا ڦرن.

تون، اي اسان جا بابا، سدائين تخت تي ويٺو آهين؛ تنهنجو تخت نسل در نسل قائم آهي. تون اسان کي ڇو هميشه لاءِ وساري ٿو ڇڏين، ايترن ڏينهن تائين ڇڏي ٿو ڏين؟ اي اسان جا بابا، اسان کي پاڻ ڏانهن موٽائي آڻ تہ اسين موٽي اچون؛ اسان جا ڏينهن نئين سر ائين ڪر جيئن اڳ هئا، ^a سواءِ ان جي تہ تو اسان کي بلڪل رد ڪري ڇڏيو آهي، ۽ اسان تي حد کان وڌيڪ ڪاوڙيل آهين.