Dink aan ons, ons Vader

Die oorlewendes praat saam en noem op wat oorbly: hulle moet hulle eie water koop, slawe heers oor hulle, vroue is geskend, oudstes verneder, dans het in rou verander. Hulle bely die sonde, bely dat ons Vader vir ewig regeer, en vra dan waarom Hy hulle vergeet. Geen antwoord kom nie.

Hoofstuk 5.

Dink aan, ons Vader, wat met ons gebeur het; kyk en sien ons skande. Ons erfenis is aan vreemdelinge oorgegee, ons huise aan uitlanders. Ons het weeskinders geword, sonder vaders; ons moeders is soos weduwees. Ons betaal vir ons eie water om te drink; selfs brandhout kos ons geld. Ons agtervolgers sit op ons nek; ons is uitgeput en kry geen rus nie. Ons het ons aan Egipte en Assirië onderwerp net om genoeg brood te kry. Ons voorvaders het gesondig en is nie meer nie; en ons dra hulle straf. Slawe heers oor ons; daar is niemand om ons uit hulle greep te bevry nie. Ons waag ons lewe om ons brood te kry, weens die swaard in die woestyn. Ons vel is warm soos ’n oond, verskroei deur die brandende hitte van die hongersnood. Vroue word in Sion onteer, jongmeisies in die stede van Juda. Vorste word aan hulle hande opgehang; die oudstes kry geen eer nie. Jongmanne swoeg by die meulstene; seuns waggel onder vragte hout. Die oudstes het die stadspoort verlaat, die jongmanne hulle musiek. Die blydskap van ons harte het opgehou; ons gedans het in rou verander. Die kroon het van ons hoof geval. Wee ons, want ons het gesondig! Hieroor het ons hart mat geword; oor hierdie dinge het ons oë dof geword. Want die berg Sion lê verlate; jakkalse swerf daaroor.

U, ons Vader, is vir ewig op die troon; u troon bly staan van geslag tot geslag. Waarom vergeet u ons vir altyd, verlaat u ons so baie dae lank? Bekeer ons tot u, ons Vader, en ons sal terugkeer; vernuwe ons dae soos hulle vroeër was, ^a tensy u ons heeltemal verwerp het, en bomate vir ons kwaad is.