Die Hemel Gaan Oop oor die Ballingskap

Visioene van oordeel en heerlikheid aan die ballinge in Babilon—en 'n belofte dat ons Vader Self sal doen wat die herders nie gedoen het nie: Sy verstrooide kudde bymekaarmaak.

Hoofstuk 1.

In die dertigste jaar, in die vierde maand, op die vyfde dag, terwyl ek tussen die ballinge by die Kebarrivier was, het die hemel oopgegaan en het ek visioene van ons Vader gesien. ^a

Op die vyfde dag van die maand — dit was die vyfde jaar van die ballingskap van koning Jojagin, het die woord van ons Vader regstreeks tot Esegiël, die priester, seun van Busi, gekom, in die land van die Babiloniërs by die Kebarrivier; daar was die hand van ons Vader op hom.

Ek het gekyk: ’n stormwind het uit die noorde gekom — ’n groot wolk, met flikkerende vuur en skitterende lig rondom. Binne-in die vuur was iets soos gloeiende metaal, en binne-in was die gestalte van vier lewende wesens. Dit was hulle voorkoms: hulle het ’n menslike vorm gehad, maar elkeen het vier gesigte gehad, en elkeen van hulle het vier vlerke gehad. Hulle bene was reguit, en die voetsole soos ’n kalf se hoef, glansend soos geskuurde brons. Onder hulle vlerke, aan hulle vier kante, was daar mensehande; al vier het gesigte en vlerke gehad, en hulle vlerke het aan mekaar geraak; elkeen het reguit vorentoe gegaan, sonder om te draai terwyl hulle beweeg het.

Wat hulle gesigte betref: al vier het ’n mensegesig gehad, ’n leeu se gesig aan die regterkant, ’n bees se gesig aan die linkerkant, en elkeen ’n arend se gesig. So was hulle gesigte. Hulle vlerke het boontoe gesprei; elkeen het twee vlerke gehad wat aan weerskante aan dié van ’n ander geraak het, en twee wat sy liggaam bedek het. Elkeen het reguit vorentoe gegaan. Waarheen die gees ook al wou gaan, daarheen het hulle gegaan, sonder om te draai terwyl hulle beweeg het. Die lewende wesens het gelyk soos brandende kole vuur, soos fakkels. Vuur het heen en weer tussen hulle beweeg; dit was helder, en weerlig het daaruit geflits. En die lewende wesens het heen en weer geskiet soos blitse van weerlig.

Terwyl ek na die lewende wesens gekyk het, het ek ’n wiel op die grond langs elkeen gesien, by hulle vier gesigte. Dit was die voorkoms en maaksel van die wiele: hulle het geglans soos topaas, al vier eenders, en elkeen het gelyk of dit ’n wiel binne-in ’n wiel is. Wanneer hulle beweeg het, kon hulle in enige van die vier rigtings gaan waarheen die wesens gekyk het; die wiele het nie gedraai terwyl die wesens beweeg het nie. Hulle vellings was hoog en skrikwekkend, en al vier vellings was rondom vol oë. Wanneer die lewende wesens beweeg het, het die wiele langs hulle beweeg; wanneer die wesens van die grond af opgestyg het, het die wiele ook opgestyg. Waarheen die gees ook al wou gaan, daarheen het hulle gegaan, en die wiele het saam met hulle opgestyg, want die gees van die lewende wesens was in die wiele. Wanneer die wesens beweeg het, het die wiele beweeg; wanneer hulle stilgestaan het, het die wiele stilgestaan; wanneer hulle van die grond af opgestyg het, het die wiele saam met hulle opgestyg, want die gees van die lewende wesens was in die wiele.

Oor die koppe van die lewende wesens was daar iets soos ’n gewelf, glansend soos ontsagwekkende kristal, uitgesprei bokant hulle koppe. Onder die gewelf het hulle vlerke reguit na mekaar toe gestrek; elkeen het twee gehad wat sy liggaam bedek het. Wanneer hulle beweeg het, het ek hulle vlerke gehoor — soos die gedruis van groot waters, soos die stem van die Almagtige, ’n gedreun soos die rumoer van ’n leër. Wanneer hulle stilgestaan het, het hulle hulle vlerke laat sak.

’n Stem het gekom van bo die gewelf oor hulle koppe; wanneer hulle gestaan het, het hulle hulle vlerke laat sak. Bokant die gewelf oor hulle koppe was die gestalte van ’n troon, soos saffier van voorkoms; en op die gestalte van die troon het iemand gesit met die voorkoms van ’n mens. Van wat sy middel gelyk het boontoe het ek iets soos gloeiende metaal gesien, omring met vuur; van wat sy middel gelyk het ondertoe het ek iets soos vuur gesien, met skitterende lig rondom hom. Die glans rondom hom was soos ’n reënboog in reënwolke. So het die gestalte van die heerlikheid van ons Vader gelyk. Toe ek dit sien, het ek op my gesig neergeval en ’n stem gehoor wat met my gepraat het. ^b