Księga Rodzaju 21

21 ¹A nasz Ojciec nawiedził Sarę, tak jak powiedział, i uczynił dla niej to, co obiecał. ²Sara poczęła i urodziła Abrahamowi syna w jego starości, w wyznaczonym czasie, który nasz Ojciec mu obiecał. ³Abraham nadał synowi, którego urodziła mu Sara, imię Izaak. ⁴Abraham obrzezał swojego syna Izaaka, gdy miał osiem dni, tak jak nasz Ojciec mu nakazał. ⁵Abraham miał sto lat, gdy urodził mu się syn Izaak. ⁶Sara powiedziała: „Nasz Ojciec sprawił, że się śmieję; każdy, kto o tym usłyszy, będzie się śmiał razem ze mną”. ^a a v6 Izaak znaczy po hebrajsku „on się śmieje” — śmiech Sary z niemożliwej obietnicy staje się jego imieniem. ⁷I dodała: „Kto by powiedział Abrahamowi, że Sara będzie karmić dzieci piersią? A jednak urodziłam mu syna w jego starości”.

Uczta dla Izaaka

⁸Dziecko rosło i zostało odstawione od piersi; w dniu, gdy Izaak został odstawiony od piersi, Abraham wyprawił wielką ucztę. ⁹Ale Sara zobaczyła, że syn, którego Hagar Egipcjanka urodziła Abrahamowi, naśmiewa się. ¹⁰Powiedziała do Abrahama: „Wypędź tę niewolnicę i jej syna; syn tej niewolnicy nigdy nie będzie dziedziczył razem z moim synem Izaakiem”.

¹¹To bardzo zasmuciło Abrahama, ponieważ dotyczyło jego syna.

¹²Ale nasz Ojciec powiedział do Abrahama: „Nie martw się o chłopca i o swoją niewolnicę. Słuchaj Sary we wszystkim, co ci mówi, bo przez Izaaka będzie nazwane twoje potomstwo. ¹³Także syna niewolnicy uczynię narodem, ponieważ jest twoim potomstwem”.

¹⁴Wczesnym rankiem następnego dnia Abraham wziął chleb i bukłak wody, dał je Hagar, włożył jej na ramię razem z dzieckiem i odprawił ją. Odeszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby. ¹⁵Gdy skończyła się woda w bukłaku, położyła chłopca pod jednym z krzewów. ¹⁶Odeszła i usiadła naprzeciw, mniej więcej na odległość strzału z łuku, bo powiedziała: „Nie mogę patrzeć, jak chłopiec umiera”. Potem usiadła tam, podniosła głos i zapłakała.

¹⁷Nasz Ojciec usłyszał głos chłopca; jego posłaniec zawołał do Hagar z nieba: „Co ci jest, Hagar? Nie bój się — nasz Ojciec usłyszał głos chłopca tam, gdzie leży. ¹⁸Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię z niego wielki naród”.

¹⁹Wtedy nasz Ojciec otworzył jej oczy; zobaczyła studnię z wodą, poszła, napełniła bukłak i dała chłopcu pić.

²⁰Nasz Ojciec był z chłopcem, gdy dorastał. Mieszkał na pustyni i stał się łucznikiem. ²¹Mieszkał na pustyni Paran, a matka wzięła mu żonę z Egiptu.

Przysięga Abimeleka

²²W tym czasie Abimelek i Pikol, dowódca jego wojska, powiedzieli do Abrahama: „Bóg jest z tobą we wszystkim, co czynisz. ²³Przysięgnij mi teraz tutaj na Boga, że nie zdradzisz ani mnie, ani moich dzieci, ani moich potomków. Okaż mnie i tej ziemi, w której mieszkałeś jako cudzoziemiec, taką samą życzliwość, jaką ja okazałem tobie”.

²⁴Abraham powiedział: „Przysięgam”. ²⁵Potem Abraham poskarżył się Abimelekowi na studnię z wodą, którą zagarnęli słudzy Abimeleka. ²⁶Abimelek odpowiedział: „Nie wiem, kto to zrobił. Nie powiedziałeś mi o tym, a ja usłyszałem o tym dopiero dzisiaj”.

²⁷Abraham wziął owce i bydło, dał je Abimelekowi i obaj zawarli przymierze. ²⁸Abraham odłączył siedem jagniąt ze stada, ²⁹a Abimelek zapytał Abrahama: „Co znaczy tych siedem jagniąt, które odłączyłeś?”.

³⁰Odpowiedział: „Przyjmij ode mnie te siedem jagniąt na dowód, że to ja wykopałem tę studnię”. ³¹Dlatego to miejsce nazwano Beer-Szeba, bo tam obaj złożyli przysięgę. ^b b v31 Beer-Szeba niesie podwójne znaczenie: „studnia siedmiu” i „studnia przysięgi” — oba sensy pasują do tej sceny, w której Abraham złożył przysięgę przy studni. ³²Tak zawarli przymierze w Beer-Szebie. Potem Abimelek i Pikol, dowódca jego wojska, wrócili do ziemi filistyńskiej. ³³Abraham zasadził tamaryszek w Beer-Szebie i tam wzywał imienia naszego Ojca, El Olam — naszego wiecznego Ojca. ^c c v33 El Olam znaczy „Bóg wieczny”. Abraham nadał naszemu Ojcu to imię w Beer-Szebie — wiecznemu, którego obietnice przymierza trwają przez wszystkie pokolenia. ³⁴A Abraham przebywał w ziemi filistyńskiej przez długi czas.